I SA/Wr 142/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie sędzia WSA Zbigniew Łoboda, sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2017r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 3 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi R. O. (dalej: Strona, Skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy), znak [...], z dnia 03.01.2017 r. którą organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015r,. poz.613 ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 86 ust. 1 i ust. 2, art. 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Z 2011 r,. Nr 1 77, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. K. (dalej też: organ I instancji) z dnia 28.09.2016r. nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. Z akt sprawy wynika, iż Skarżąca w złożonej za sierpień 2015 r. deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 ujęła w rozliczeniu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z poprzednich miesięcy w wysokości 31.566,00 zł, jak również podatku naliczonego za sierpień w wysokości 57.670 zł. Skarżąca w deklaracji tej wykazała różnicę podatku od towarów i usług w wysokości 42.832 zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 7.594 zł oraz do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości 35.238 zł. Wraz z deklaracją złożony został wniosek o zwrot podatku VAT i prośba o zaliczenie wykazanej kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług na poczet zaliczki na podatek dochodowy PIT-5L za 2015 r. W toku weryfikacji złożonej deklaracji Skarżącą dwukrotnie wzywano do okazania dokumentów potwierdzających zadeklarowaną sprzedaż z preferencyjną stawką podatku VAT, jednakże nie przedłożyła ona żądanych dokumentów, natomiast poinformowała pisemnie, iż organ podatkowy może dokonać weryfikacji dokumentów źródłowych w miejscu ich przechowywania. W dniu 19 listopada 2015 r. wydane zostało postanowienie nr [...] w sprawie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. w kwocie 7.594 zł do czasu zakończenia weryfikacji w ramach czynności sprawdzających, których nie przeprowadzono ze względu na nie przedłożenie w siedzibie organu podatkowego dokumentów potwierdzających zasadność zwrotu. Na powyższe postanowienie Strona skarżąca złożyła zażalenie wskazując, iż wnosiła o przeksięgowanie kwoty na zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych ora. iż procedura czynności sprawdzających nie wymaga czynnego udziału od podatnika a także, iż udostępni dokumenty, natomiast nie będzie ich dostarczać do urzędu. Postanowieniem nr [...] z dnia 01.02.2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław- Krzyki. W toku czynności sprawdzających, kolejnym wezwaniem, a to z dnia 12.02.2016 r., zwrócono się do Strony o przedłożenie dokumentów potwierdzających dokonaną sprzedaż ze stawką 0%. Ponieważ również to wezwanie nie spowodowało przedłożenia dokumentów, postanowieniem z dnia 18.04.2016 r. wszczęto wobec strony postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług VAT za sierpień 2015 r. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, pismem z dnia 17 maja 2016 r. Skarżąca wezwana została do przedłożenia dokumentów źródłowych (faktur VAT) dotyczących rozliczenia w podatku od towarów i usług za ww. okres oraz rejestrów sprzedaży i zakupów VAT za sierpień 2015 roku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca kolejny raz poinformowała, że dokumenty źródłowe znajdują się pod adresem przechowywania tj. A Kancelaria Podatkowa i są dostępne dla organu w każdym czasie. Wobec nie przedłożenia wskazanych w wezwaniu dokumentów postanowieniem nr [...] z dnia 05.08.2016 r. organ I instancji w oparciu o art. 262 O.p. nałożył na Skarżącą karę porządkową. Na powyższe postanowienie wniesiono w zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej we W.. Następnie wystosowane zostało imienne wezwanie do złożenia dokumentów dla P. S. , który będąc pełnomocnikiem Skarżącej dokonywał jej rozliczeń podatkowych i przechowywał wspomniane dokumenty źródłowe, jednakże P. S. również nie dostarczył żądanych dokumentów wskazując jedynie na możliwość udostępnienia ich w siedzibie kancelarii podatkowej, bądź pobrania ich za protokołem. W dniu 28 września 2016 r. została zatem wydana przez organ I instancji decyzja o nr [...], którą określono Skarżącej za sierpień 2015r. kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług w wysokości 14.838 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż nieprzedłożenie faktur potwierdzających zakup towarów i usług powodowało, iż organ podatkowy I instancji nie mógł zbadać przesłanek umożliwiających uznanie wykazanego przez Stronę w deklaracji VAT - 7 podatku naliczonego za sierpień 2015 r. w wysokości 57.670 zł, wobec tego organ ten określił kwotę zobowiązania w wysokości 14.832 zł. Skarżąca nie zgadzając się z wydaną w sprawie decyzją wniosła odwołanie, zaskarżając ją w całości, żądając jej uchylenia w całości jako wydanej z obrazą prawa i nie mającej oparcia w stanie faktycznym. Organ odwoławczy, decyzją z dnia 03.01.201 7r. nr [...] utrzyma w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Od powyższej decyzji organu odwoławczego Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzuciła naruszenie: - art. 272 O.p. poprzez rozszerzenie jego stosowania poza granice zakreślone w ustawie, - art. 155 O.p. poprzez zastosowanie w okolicznościach nieusprawiedliwionych, - art. 262 O.p. poprzez ukaranie podatnika za niewykonanie czynności do których nie był zobligowany przepisami prawa, - art. 76, art. 76a § 2 pkt 2. art. 76b O.p. poprzez zaniechanie wykonania zawartych w nich dyspozycji, - art. 122 i art. 187 O.p. poprzez ich rozszerzone stosowanie, - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez nieuzasadnione pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, iż wydawanie dokumentów poza miejsce ich przechowywania uzasadnionej przyczyny stoi w opozycji z normami dotyczącymi ich przechowywania zapisanymi w rozdziale 8 ustawy o rachunkowości, a gdyby uznać nawet, iż wystąpiła taka uzasadniona przyczyna - to zgodnie z tymi przepisami wydanie możliwe jest wyłącznie za protokołem, który winien być spisany w miejscu przechowywania i podpisany przez osoby przejmujące dokumentację. Skarżąca wskazała również, iż zadeklarowała przygotowanie dokumentów w miejscu ich przechowywania, zaproponowała też możliwość pobrania ich przez pracowników za protokołem, zatem organ miał możność przeprowadzenia weryfikacji, jednakże z niej nie skorzystał. Zdaniem Skarżącej przesłanie dokumentów pocztą lub w formie elektronicznej nie było możliwe ze względu na ilość dokumentów i nie znajdowało umocowania w przepisach. Ponadto nie odmówiła okazania czy przedłożenia dokumentów, a jedynie nie zgodziła się na własny koszt i ryzyko przewozić znaczną ilość dokumentacji do siedziby organu ryzykując jej utratę w trakcie drogi Skarżąca podniosła, iż niedopuszczalne było wydanie przedmiotowej decyzji wobec braku ustalenia stanu taktycznego i nie przeprowadzenia postępowania oraz iż żaden przepis nie warunkuje prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony przeprowadzeniem weryfikacji przez organ. W oparciu o sformułowane wyżej zarzuty Skarżąca wniosła o : - uchylenie decyzji obu organów w całości jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, nie zawierających uzasadnienia prawnego jak i faktycznego. - zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa na rzecz Strony skarżącej. - zwolnienie Skarżącej z obowiązku poniesienia kosztów sądowych. - wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tym samym skarga podlega oddaleniu. Zasadniczym przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącą, a organem odwoławczym jest to, czy istniał obowiązek dostarczenia przez Skarżącą dokumentów do siedziby organu w trakcie czynności sprawdzających oraz postępowania podatkowego na wezwanie organu oraz czy zasadnie pozbawiono Skarżącą możliwości rozliczenia podatku naliczonego wobec nieprzedłożenia dokumentów źródłowych. Znamienne jest, iż Strona skarżąca przez okres zarówno czynności sprawdzających jak i postępowania podatkowego, mimo kierowanych do niej wezwań o przedłożenie dokumentów, nie uczyniła tego. Wobec brak przesłanek do zakwestionowania zadeklarowanego obrotu oraz wartości podatku należnego, a także zapis art. 99 ust. 12 ustawy o VAT spowodowały, iż organ I instancji przyjął jako prawidłową wielkość podatku należnego w kwotach wynikających z deklaracji. Natomiast co do wykazanego przez Skarżącą w złożonej deklaracji podatku naliczonego, słusznie oparł się na treści art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, który to przepis wskazujące na nierozerwalny związek realizacji prawa do odliczenia z fakturą dokumentującą nabycie towaru lub usługi. Jak bowiem wynika z powołanego przepisu, prawo do odliczenia podatku naliczonego nie jest prawem absolutnym - aby z niego skorzystać podatnik musi spełnić szereg warunków, w tym m.in. musi posiadać stosowne dokumenty. Brzmienie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wskazuje, że brak faktury stwierdzającej nabycie towaru (usługi), a co za tym idzie, brak określonej w takiej fakturze kwoty podatku, uniemożliwia uwzględnienie tejże kwoty przy obliczaniu kwoty podatku naliczonego. Co do zasady bowiem podatnik powinien dysponować fakturą, jako dowodem tego, że miał prawo do odliczenia. Skoro bowiem musiał otrzymać i posiadać fakturę na dzień realizacji prawa do odliczenia, to winien również dysponować tym dokumentem w okresie późniejszym, a to w celu potwierdzenia swych praw w zakresie odliczenia. Ponadto, stosownie do treści art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty związane z tym rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W toku przeprowadzonego postępowania Strona skarżąca nie przedłożyła jednak jakichkolwiek dokumentów (ani faktur, ani ewidencji), które mogłyby potwierdzić jej prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, w wysokościach wskazanych w deklaracji VAT-7. Mimo, że to na niej spoczywał obowiązek wykazania, że miała prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Zauważenia w tym miejscu, zdaniem Sądu, wymaga, iż w przypadku powzięcia wątpliwości odnośnie złożonego rozliczenia, organ podatkowy w oparciu o art. 155 § O.p. może obok wezwania do złożenia wyjaśnień, zeznań lub do dokonania określonej czynności osobiście, również wezwać podmiot do przedłożenia stosownych dokumentów. Skarżąca więc kilkakrotnie skutecznie wzywana była do przedłożenia stosownych dokumentów. Utrzymywanie przez Stronę skarżącą stanowiska, iż dokumentacja zostanie udostępniona organowi podatkowemu w siedzibie jej lub u pełnomocnika, słusznie zostało przez organy uznane jako bezpodstawne i uniemożliwiające zweryfikowanie prawidłowości rozliczenia podatkowego zarówno na etapie czynności sprawdzających, jak i postępowania podatkowego, tym bardziej, iż w kierowanych do Strony wezwaniach organ wskazywał, iż alternatywnie możliwe jest przesłanie żądanych dokumentów w formie kserokopii czy ich skanów drogą pocztową lub elektronicznie. Podkreślenia wymaga przy tym, iż organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do skutecznego przeprowadzenia czynności dowodowych (wyrok NSA z 21.10.2011 r., sygn. akt II FSK 775/10). Podkreślić należy, iż fakt poinformowania przez Skarżącą o udostępnieniu dokumentów w miejscu ich przechowywania zarówno w przypadku czynności sprawdzających jak i prowadzonego postępowania podatkowego nie może czynić zadość wezwaniu organu podatkowego do przedłożenia ich do urzędu, bowiem weryfikacja rozliczenia podatnika w ramach prowadzonego postępowania podatkowego - w przeciwieństwie do kontroli podatkowej - opiera się na dowodach zgromadzonych w tym postępowaniu w siedzibie organu podatkowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności nie sposób uznać, by zaskarżona decyzja naruszała prawo a zarzuty sformułowane pod jej adresem były uzasadnione. I tak, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 272 O.p. poprzez rozszerzenie jego stosowania poza granice zakreślone w ustawie, Sąd zauważa, iż zgodnie z tym przepisem organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem art. 272a, dokonują czynności sprawdzających, mających na celu: sprawdzenie terminowości składania deklaracji, wpłacania zadeklarowanych podatków, w tym również pobieranych przez płatników oraz inkasentów, stwierdzenie formalnej poprawności dokumentów wymienionych w pkt 1, ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. Czynności sprawdzające traktuje się przy tym jako część kontroli podatkowej, różniącą się od niej techniką postępowania prowadzonego przez organy podatkowe przy dokonywaniu czynności sprawdzających i kontroli podatkowej, w związku z tym określa się je jako wstępną kontrolę podatkową o charakterze formalnym. Celem czynności sprawdzających, zgodnie z art. 272 pkt 3 O.p. może być również ustalanie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. Do realizacji tego celu służą środki dowodowe przewidziane w tym dziale, w szczególności w art. 275 i art. 276 O.p. (żądanie przez organ podatkowy okazywania przez podatników dokumentów lub składania ich fotokopii, uzyskiwanie informacji z banków, zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych i dobrowolnych funduszy emerytalnych w zakresie prowadzonych indywidualnych kont emerytalnych i indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego oraz domów maklerskich, banków prowadzących działalność maklerską, towarzystw funduszy inwestycyjnych i spółdzielczych kas oszczędnościowo – kredytowych, oględziny lokalu mieszkalnego, jego części lub obiektu, z którym związane były ulgi inwestycyjne). Stąd zarzut w tym zakresie nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. Wskazać w tym miejscu również należy, iż decyzja organu I instancji, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją organu odwoławczego, została wydana nie w wyniku przeprowadzenia czynności sprawdzających, a w efekcie przeprowadzenia postępowania podatkowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 155 O.p. poprzez zastosowanie tego przepisu w okolicznościach nieusprawiedliwionych, zauważyć należy, iż w przypadku powzięcia wątpliwości przez organ podatkowy odnośnie złożonego rozliczenia może on wezwać art. 155 § 1 O.p. stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, w tym także w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Możliwość skorzystania z powyższego przepisu daje organowi art. 280 O.p., który w sprawach nieuregulowanych w przepisach dotyczących czynności sprawdzających odsyła między innymi do rozdziału 6 Działu IV Ordynacji podatkowej. Zatem wezwania kierowane do Skarżącej zarówno na etapie czynności sprawdzających jak i postępowania podatkowego miały umocowanie w kwestionowanej przez Stronę regulacji. Natomiast wobec brzmienia § 2 omawianego artykułu O.p. wskazującego, iż jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej ważnej przyczyny, organ podatkowy może przyjąć wyjaśnienie lub zeznanie albo dokonać czynności w miejscu pobytu tej osoby istotne jest, iż zastosowanie tej szczególnej i wyjątkowej formy działania organu możliwe jest przy spełnieniu określonych warunków. Przyczyna wskazywana przez Skarżącą (obawa o możliwość utraty dokumentów w drodze i narażenia się na zarzut nieprawidłowego ich zabezpieczenia i nieprzechowania) nie mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie. W świetle powyższego i ten zarzut Skarżącej nie znajduje uzasadnienia. Skarżąca błędnie przy tym uważa, iż wydawanie dokumentów poza miejsce przechowywania bez uzasadnionej przyczyny stoi w opozycji z normami ich przechowywania zapisanymi w rozdziale 8 ustawy o rachunkowości. W przedmiotowej kwestii wskazać należy, iż powołana przez Skarżącą ustawa o rachunkowości nie zawiera zapisów stanowiących kolizję, na którą wskazuje Skarżąca. Art. 75 ustawy o rachunkowości wskazuje, iż udostępnienie osobie trzeciej zbiorów lub ich części do wglądu na terenie jednostki - wymaga zgody kierownika jednostki lub osoby przez niego upoważnionej, poza siedzibą zarządu (oddziału) jednostki - wymaga pisemnej zgody kierownika jednostki oraz pozostawienia w jednostce potwierdzonego spisu przejętych dokumentów, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. W świetle powyższego argumentację Skarżącej w tym zakresie należy uznać za nie mającą żadnego uzasadnienia. Nie można również, w ocenie Sądu, zgodzić się co do podnoszonego przez Skarżącą zarzutu rozszerzonego stosowania art. 187 O.p. Strona skarżąca podnosi, iż nie ma on zastosowania do czynności sprawdzających, ponieważ jest normą z działu dotyczącego postępowania podatkowego. W kwestii tej zauważenia wymaga, iż zakończona decyzją sprawa dotyczyła zarówno nieprzedstawienia żądanych dokumentów w ramach czynności sprawdzających, jak również – przede wszystkim - nieprzedłożenia dokumentów w postępowaniu podatkowym, co doprowadziło w konsekwencji do wydana decyzji w przedmiotowym kształcie, wobec czego przepis ten miał zastosowanie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 262 O.p. poprzez ukaranie Skarżącej za niewykonanie czynności do których – jak twierdzi - nie była zobligowana przepisami prawa, wskazać należy, iż kwestia ta nie jest objęta zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy, dotyczącej przecież zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r. Przypomnieć tylko należy, iż organ I instancji w postępowaniu podatkowym wydał postanowienie o nałożeniu kary porządkowej na Skarżącą, a to z uwagi na bezzasadne niedostarczenie w wyznaczonym w wezwaniu terminie dokumentów, natomiast Strona skarżąca wniosła na owo postanowienie zażalenie. Zaś Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia 29.09.2016r. znak sprawy [...] utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu I instancji uznając, iż Skarżąca świadomie odmawiała przedłożenia dokumentacji podatkowej. Nie zasługują również na uwzględnienie, zdaniem Sądu, zarzuty dotyczące naruszenia art. 76, art. 76a § 2 pkt 2, art. 76b O.p. Podkreślenia bowiem wymaga, iż powołane przepisy (art. 76, 76a § 2 pkt 2 O.p.) dotyczą nadpłaty, jej zaliczenia na poczet zaległości podatkowych, oraz zwrotu nadpłaty. Wskazują też z jakim dniem powstaje nadpłata. Możliwość skorzystania z uprawnienia wynikającego z art. 76 §1 O.p. w odniesieniu do zwrotu daje zaś przepis art. 76b O.p., zgodnie z którym przepisy art. 76, art. 76a. art. 77b i art. 80 O.p. stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zauważenia wymaga jednak, iż przepis art. 76b O.p. mógł być zastosowany w przedmiotowej sprawie po zweryfikowaniu deklaracji podatkowej i stwierdzeniu przez organ podatkowy faktu istnienia zwrotu podatku w wysokości zadeklarowanej. W efekcie zaś przeprowadzonego postępowania organ stwierdził zobowiązanie podatkowe. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisu prawa materialnego tj. naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez nieuzasadnione pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Uważa ona za niedopuszczalne wydanie przedmiotowej decyzji wobec braku ustalenia stanu faktycznego i nieprzeprowadzenia postępowania oraz podnosi, iż żaden przepis nie warunkuje prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony przeprowadzeniem weryfikacji samoobliczenia podatnika przez organ. Ze stanowiskiem Skarżącej nie sposób jednak się zgodzić, bowiem – jak słusznie wskazały organy - obniżenie podatku należnego o podatek naliczony możliwe jest przy spełnieniu określonych warunków. Jednym z nich jest przedłożenie dokumentów źródłowych. Przepis art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wskazuje, iż brak faktury stwierdzającej nabycie towaru (usługi) uniemożliwia uwzględnienie tejże kwoty przy obliczaniu kwoty podatku naliczonego. Aby więc skutecznie zrealizować prawo do obniżenia podatku, podatnik powinien udokumentować je fakturą spełniającą zarówno wymogi materialne jak i formalne. Z treści art. 109 ust. 3 ustawy o VAT wynika natomiast, iż podatnicy są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającej kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty związane z tym rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zaakcentowania w tym miejscu wymaga okoliczność, iż Strona skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów, które mogłyby potwierdzić jej prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, w wysokościach wskazanych w deklaracji VAT-7. Wprawdzie twierdziła, iż udostępni dokumenty (natomiast ich nie dostarczy) - jednak zarówno procedura dotycząca czynności sprawdzających jak i postępowania podatkowego nie przewiduje możliwości dokonywania czynności w ich ramach poza siedzibą organu. W tej sytuacji organy podatkowe nie były w stanie stwierdzić, czy Strona skarżąca utraciła wszelką dokumentację na skutek zdarzeń losowych, czy też zdecydowała się nie podejmować jakiejkolwiek współpracy z organami podatkowymi w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy. Niezależnie od przyczyny braku dokumentów źródłowych tj. Faktur, z których wynika podatek naliczony, czy też ewidencji, skutkiem podatkowym jest tutaj brak prawa do odliczenia podatku naliczonego zadeklarowanego za poszczególne okresy. Przyjęte w ustawie regulacje uprawniają Skarżącą do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony tylko w sytuacji, gdy posiada odpowiednią dokumentację potwierdzającą wysokość dokonanego obniżenia. Zauważenia wymaga, że to na podatniku spoczywa obowiązek wykazania, że w momencie dokonywania rozliczenia podatku od towarów i usług miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Skoro zaś Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających jej prawo do odliczenia podatku naliczonego, to słusznie organy podatkowe uznały, iż brak jest przesłanek umożliwiających uznanie wykazanego w deklaracji VAT-7 podatku naliczonego za sierpień 2015 r. w wysokości 57.670 zł. Biorąc to pod uwagę Sąd uznał, iż skarga zasługuje na oddalenie, a to w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a.