I SA/Wr 1430/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. wraz z odsetkami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący M.R. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że łączną kwota zaległości z tytułu ciążących na nim zobowiązań wynosi ponad [...] zł. Nie posiada jednak oszczędności, z których mógłby jej jednorazowo pokryć, a jego sytuacja zawodowa jest trudna. W ocenie skarżącego, wszczęcie egzekucji skutkować będzie całkowitym paraliżem jego życia i uniemożliwi jakiekolwiek funkcjonowanie. Z urzędu wskazać należy, że w niniejszej sprawie (jak i w pozostałych pięciu) skarżący starał się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek skarżącego, na podstawie przedłożonej dokumentacji obrazującej jego sytuację materialną, nie został uwzględniony, co znalazło wyraz w prawomocnym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanego unormowania wynika, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, a także - jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych - wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide np. postanowienia NSA: z 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09, z 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 781/12, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy bowiem rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej, który Sąd rozpoznał z uwzględnieniem materiału dowodowego dotyczącego prawa pomocy, nie był zasadny. Podkreślić bowiem trzeba, że choć wdrożenie czynności egzekucyjnych zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, to nie zawsze skutki te wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z argumentacji wniosku wynika, że owe skutki skarżący wiąże z całkowitym paraliżem jego życia i uniemożliwieniem normalnego funkcjonowania. Tymczasem, co wymaga zaznaczenia, obowiązujące przepisy w zakresie postępowania egzekucyjnego, przewidują ochronę zobowiązanego, w szczególności w postaci stosownych zwolnień spod egzekucji zapewniających poszanowanie minimum egzystencji. Zatem, obawy skarżącego co do ewentualnego zagrożenia jego egzystencji są, w ocenie Sądu, nieuzasadnione. W konsekwencji, Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.