I SA/Wr 1449/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi L. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku i uznania za niezasadne pozostałych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., którym uchylono w części, a w pozostałym zakresie utrzymano w mocy, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...], nr [...] w sprawie zarzutów skarżącego na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Wraz ze skargą na ww. postanowienie skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Jako uzasadnienie swojego żądania strona podniosła, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...], stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Ponadto skarżący wskazał, że jego stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu w związku z permanentnym stresem wywołanym toczącym się postępowaniem podatkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w postanowieniu z dnia 17 lipca 2006 r., I FZ 281/06, w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., II FZ 882/05, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r. II FZ 580/05, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać wymaga, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w części, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy, postanowienie organu I instancji o uznaniu za niezasadne złożonych przez skarżącego zarzutów. Postanowienie o rozpatrzeniu środka prawnego, jakim niewątpliwe jest zarzut, nie nakłada jednak na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków. Nie zmienia ono wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw i obowiązków jednostki. Zatem, podzielając przedstawione powyżej poglądy, należy stwierdzić, że zaskarżony akt nie nosi znamion wykonalności. Na marginesie należy zauważyć, że argumentacja skarżącego mogłaby – w razie odpowiedniego udokumentowania wniosku – zostać wzięta pod uwagę, jeśli kontrolą sądu zostałaby objęta decyzja wymiarowa. W rozpatrywanej zaś sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Jest to sprawa odrębna od określenia stronie skarżącej zobowiązania podatkowego. Na tym etapie sądowym niemożliwe było więc wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej. W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie podlega wykonaniu, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.