I SA/Wr 145/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. M. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu za zaległości spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za II kwartał 2009 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, r. pr. M. K., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w kwocie 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23% VAT. W niniejszej sprawie, w której skarga została wniesiona 28 października 2015 r., postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika G. S. został wyznaczony r. pr. M. K., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem. Na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2017 r. pełnomocnik wniósł do protokołu o przyznanie kosztów pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wyrok w niniejszej sprawie zapadł na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2017 r. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania radcy prawnego zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które weszło w życie 5 listopada 2016 r. Przy czym stosownie do treści § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie przed tutejszym Sądem zostało wszczęte pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.) i zakończone wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2017 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie strony skarżącej przed Sądem I instancji określają przepisy rozporządzenia z 2015 r. Na podstawie § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r., stawki maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł; W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki z o.o. w podatku od towarów i usług. W związku z tym stawkę maksymalną określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 480 zł. Zaznaczyć w tym miejscu wypada, iż w niniejszej sprawie przedmiotem sporu nie była należność pieniężna. Co za tym idzie, wpis od skargi był stały, a nie uzależniony od wartości przedmiotu zaskarżenia. Fakt ten ma bezpośredni wpływ na wysokość zasądzanego wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu, dlatego też wskazać należy, że kwestia rodzaju wpisu od skargi w sprawach dotyczących odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółek kapitałowych była niejednokrotnie rozstrzygana przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 15 maja 2008 r., sygn. II FZ182/08, z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. I FSK 1855/08, z dnia 19 października 2010 r., sygn. II FZ 471/10, z 25 maja 2011 r., sygn. II FZ 233/11). W rezultacie ugruntowane zostało stanowisko, że decyzja w tym przedmiocie przede wszystkim kreuje odpowiedzialność członka zarządu, a nie należność pieniężną – zobowiązanie podatkowe ma tutaj bowiem charakter wtórny. Mając zatem na uwadze, wnioskującemu pełnomocnikowi za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed tutejszym Sądem należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 240 zł, która podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 55,20 zł na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r. Tym samym postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.