I SA/Wr 1461/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Protokolant referent Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania jako podatnika VAT czynnego oraz odmowy zarejestrowania jako podatnika VAT-UE oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nr [...] z dnia 15.09.2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 13.06.2016 r. w sprawie odmowy zarejestrowania jako podatnika VAT czynnego oraz odmowy zarejestrowania jako podatnika VAT-UE. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 30.03.2016 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. J. B. (dalej: Strona, Skarżący) złożył zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług VAT-R, wskazując jako datę rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej: ustawa o VAT) – dzień 01.04.2016 r. oraz zadeklarował się jako podatnik podlegający obowiązkowi rejestracji jako podatnik VAT czynny, który będzie dokonywał lub dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w tym dostawy, do której stosuje się art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub będzie świadczył lub świadczy usługi, do których stosuje się art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, lub będzie nabywał lub nabywa usługi, do których stosuje się art. 28b ustawy o VAT, jeżeli usługi te stanowiłyby u podatnika import usług. Po przeprowadzeniu postępowania i zweryfikowaniu danych zawartych w zgłoszeniu rejestracyjnym, w dniu 13.06.2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał decyzję nr [...]., którą odmówił stronie zarejestrowania jako podatnika VAT czynnego oraz zarejestrowania jako podatnika VAT-UE. W dniu 19.07.2016 r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wpłynęło odwołanie, w którym Strona zarzuciła: - błąd w ustaleniach stanu faktycznego, polegający na przyjęciu, że Skarżący nie jest osobą, która faktycznie prowadzi działalność gospodarczą; - naruszenie art. 96 ust. 4 i 97 ust. 4 ustawy o VAT. Po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, w dniu 15.09.2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W decyzji tej organ odwoławczy wskazał, iż złożenie zgłoszenia rejestracyjnego obliguje organ do zweryfikowania zawartych w nim informacji, w tym również informacji dotyczących adresu siedziby podmiotu występującego o rejestrację jako podatnik VAT. Wskazano dalej, iż organ podatkowy nie jest związany treścią zgłoszenia. Fakt ten wynika między innymi z konieczności zbadania zgodności deklarowanych danych ze stanem faktycznym. Organ wskazał w tym względzie na art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady UE nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2010.268.1), w myśl którego: w celu zapewnienia administracjom podatkowym rozsądnego poziomu pewności w odniesieniu do jakości i wiarygodności informacji dostępnych za pośrednictwem elektronicznego systemu, o którym mowa w art. 17, państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby dane przekazywane przez podatników i osoby prawne nie będące podatnikami, na potrzeby identyfikacji do celów VAT zgodnie z art. 214 Dyrektywy 2006/112/WE były, w ich ocenie, kompletne i dokładne. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami Skarżącego, iż jest on osobą, która faktycznie prowadzi działalność gospodarczą. Podkreślił także, iż rejestracji podlegają wyłącznie podatnicy, o których mowa w art. 15 ustawy o VAT. Z powyższego zaś wynika pośrednio konieczność zweryfikowania potencjalnej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej o wskazywanym przez podmiot profilu (w tym przypadku roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych). Ta możliwość prowadzenia działalności wywodzona może być z działań, jakie podmiot podejmuje aby to wykonywanie działalności gospodarczej we wskazanym zakresie było możliwe. Przy czym – zdaniem organu - nie chodzi tu o kompleksowe zaplecze materialno - techniczne przyszłej działalności, lecz minimum działań wskazujących na zaangażowanie środków i finansów na tworzenie bazy tej działalności. Jeśli takich możliwości nie ma, to nie może być również mowy o dokonaniu jakichkolwiek czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a co za tym idzie rejestracja dla potrzeb tego podatku jest niezasadna. Dla powyższego stwierdzenia – w ocenie organu odwoławczego - istotne jest także i to, że Strona nie jest podmiotem, który dopiero zamierza prowadzić działalność, lecz podmiotem deklarującym wykonywanie tej działalności. Organ odwoławczy powołał się również na art. 10 rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2011.77.1), zgodnie z którym "miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika" jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa. W celu zaś ustalenia miejsca, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa, i miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa. Przy czym art. 11 tego rozporządzenia stanowi, iż na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, iż jakkolwiek przepisy te dotyczą przesłanek ustalenia miejsca wykonywania świadczenia to niewątpliwie odnoszą się do kryterium prowadzenia działalności jako takiej i mogą stanowić wyznacznik przesłanek istnienia zorganizowania podmiotu w celach definiowania go jako podatnika. Mając to na względzie Dyrektor Izby Skarbowej we W. wskazał, że siedziba i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego znajdujące się pod adresem pl. [...] w G. nie spełniają powyższych wymagań. Organ odwoławczy podkreślił, iż z wyjaśnień złożonych przez Skarżącego wynikało, że podpisał w dniu 29.03.2016 r. umowę użyczenia lokalu ze znajomą, płaci jej 100 zł odstępnego za wynajem, przebywa tam prawie codziennie, wcześniej 2-3 razy w tygodniu. Skarżący przedłożył do akt umowę użyczenia zawartą z I. P.. Wskazał organ, iż pomimo wielokrotnych prób zastania Skarżącego w lokalu pod wskazanym adresem przez niego, nie udało się skontaktować tam z podatnikiem. Z informacji pozyskanych od Skarżącego wynikało, że Skarżący: - w działalności używa laptopa, drukarki i telefonu, nie ma konta w internecie, nie zamieszcza reklam w internecie, - prowadzi działalność w zakresie: zbrojenie, usługi budowlane, remonty, hydraulika, stawianie ścianek, wszystkie prace ogólnobudowlane, - nie ma wykształcenia budowlanego, skończył szkołę hutniczą, całe życie pracował "w budowlance", ostatnio pracował w firmie B w hucie przy zbrojeniach, - działalność rozpoczął w marcu 2016 r. w Polsce i na terenie Niemiec, - w dacie złożenia wniosku o rejestrację wykonuje prace na rzecz firmy C , nie zna jednak jej siedziby ani adresu, prawdopodobnie ma podpisaną umowę, jest podwykonawcą przy pracach przy S3 w Niemczech, nie zna nazwy firmy (kontakt z firmą nawiązany przez R. R., z polską firmą przez znajomych), - prace wykonuje sam, przy S3 nie wykonywał prac, w Niemczech wykonywał prace związane z hydrauliką w obiektach mieszkalnych, - od marca do kwietnia zatrudniał 30 pracowników, 11 w Polsce, resztę za granicą (nie podał nazwisk ), - nie ma samochodu, - na budowach nie był, pracowników szukał przez kolegów budowlańców, umów z pracownikami pracującymi za granicą nie podpisywał - oświadczył, że jak otrzyma NIP to podpisze stosowne umowy; z pracującymi w Polsce ma podpisane umowy (w biurze przy pl. 1000-lecia, obecnie umowy są w biurze rachunkowym), - środki na prowadzenie otrzymał od kogoś - nie podał nazwisk, miał również oszczędności, pracował na czarno za granicą i w Polsce- nie wskazał gdzie, - pracowników w Polsce zatrudniał od końca marca, w Niemczech od końca lutego, wynagrodzenia pracownikom wypłacał w wysokości najniższej krajowej, płacił do ręki, pracownicy nie kwitowali, w Niemczech również płacił gotówką – pracownicy również nie kwitowali, - nie zna języka niemieckiego, porozumiewał się przez R. R., - dokumentacja księgowa prowadzona jest przez BIURO D w G. ul. [...] , jednak nie była tam jeszcze przekazana żadna dokumentacja, dokumenty są przechowywane na al. [...] (Skarżący nie wyraził chęci na okazanie dokumentacji), - ma za granicą konto bankowe w S. Bank, jest to konto na działalność-(Skarżący nie podał nr rachunku). Powyższe wyjaśnienia, zdaniem organu dowiodły, iż Skarżący w najbliższym czasie nie będzie posiadał żadnej infrastruktury umożliwiającej byt podatkowy ani nie rozpoczął żadnych inwestycji w tym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej we W. ponadto podniósł w zaskarżonej decyzji, że nie mógł również uznać, że lokal położony w G. przy pl. 1000-[...] jest czy też będzie miejscem prowadzenia działalności w zakresie robót budowlanych, czy też wykonywania hydrauliki, stawiania ścianek, na jaki to zakres wskazał Skarżący. Na powyższą decyzję Strona wniosła w dniu 18.10.2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W. W treści skargi Strona zarzuca: - błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na przyjęciu, iż Strona nie jest osobą, która faktycznie prowadzi działalność gospodarczą, - naruszenie art. 96 ust. 4 i art. 97 ust. 4 ustawy o VAT. Tym samym wniesiono o: - uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona skarżąca argumentację skargi oparła przede wszystkim na stwierdzeniu, że brak jest podstawy prawnej dla organu do odmowy jej zarejestrowania, jako czynnego podatnika VAT w zaistniałym stanie faktycznym. Skoro bowiem – jaki wskazuje Skarżący – ustawową przesłanką bycia podatnikiem jest prowadzenie działalności gospodarczej bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, to bezzasadnym było powoływanie się przez organy podatkowe na takie okoliczności, jak brak zaplecza technicznego, materialnego i finansowego, brak znajomości języka niemieckiego, brak reklamy, słaba orientacja co do kontrahentów i pracowników. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy organ podatkowy miał podstawy prawne do odmowy zarejestrowania i wydania Stronie potwierdzenia zarejestrowania, jako podatnika podatku od towarów i usług oraz podatnika VAT-UE. Kwestię rejestracji podatnika podatku VAT reguluje art. 96 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne z zastrzeżeniem ust. 3. Stosownie zaś do treści ust. 4 ww. artykułu, naczelnik urzędu skarbowego rejestruje podatnika i potwierdza jego zarejestrowanie jako "podatnika VAT czynnego" lub w przypadku podatników, o których mowa w ust. 3 – jako "podatnika VAT zwolnionego". W przypadku, gdy podatnik zgłosi dodatkowo zamiar dokonania transakcji wewnątrzwspólnotowych, organ ten na podstawie art. 97 ust. 4 i ust. 9 ustawy o VAT rejestruje oraz wydaje potwierdzenie zarejestrowania takiego podmiotu także jako podatnika VAT UE. Słusznie, w ocenie Sądu, organy powołały w sprawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady UE nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2010.268.1). Zgodnie z jego brzmieniem, w celu zapewnienia administracjom podatkowym rozsądnego poziomu pewności w odniesieniu do jakości i wiarygodności informacji dostępnych za pośrednictwem elektronicznego systemu, o którym mowa w art. 17, państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby dane przekazywane przez podatników i osoby prawne niebędące podatnikami na potrzeby identyfikacji do celów VAT zgodnie z art. 214 Dyrektywy 2006/112/WE były, w ich ocenie, kompletne i dokładne. Państwa członkowskie wdrażają procedury weryfikacji tych danych stosownie do wyników przeprowadzonej przez nie oceny ryzyka. Weryfikacji dokonuje się co do zasady przed identyfikacją do celów VAT lub - w przypadku gdy przed taką identyfikacją zostały przeprowadzone jedynie wstępne weryfikacje - nie później niż sześć miesięcy od takiej identyfikacji. Wskazać w tym miejscu należy, iż identyfikacja podatników poprzez nadanie podatnikowi indywidualnego numeru identyfikacyjnego ma istotne znaczenie dla pozyskiwania informacji dotyczących podatników oraz realizowanych przez nich transakcji podlegających opodatkowaniu VAT. Odnosi się to zarówno do obrotu krajowego, jak i transakcji wewnątrzwspólnotowych. Waga prawidłowej identyfikacji podatników, w tym w zakresie podawanych przez nich informacji, doceniona została przez ustawodawcę unijnego właśnie w wyżej powołanym rozporządzeniu. Należy przy tym podkreślić, iż organ podatkowy nie jest związany treścią zgłoszenia rejestracyjnego i jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do zweryfikowania danych podanych przez podmiot w zgłoszeniu pod kątem ich prawdziwości, dokładności i rzetelności. Podkreślenia wymaga aspekt celowości danych zgłaszanych do rejestracji organowi, przejawiający się tym, że dokonanie prawidłowej rejestracji podatnika ma istotne znaczenie dla obrotu gospodarczego, ponieważ zarejestrowani podatnicy (VAT i VAT UE) mają m.in. obowiązek dokumentowania wykonywanych przez nich czynności opodatkowanych poprzez wystawianie faktur, które następnie mogą stać się podstawą do odliczenia wskazanego na nich podatku przez innego podatnika. Pozostali uczestnicy obrotu gospodarczego upewniają się co do statusu podatnika wystawiającego faktury w oparciu o art. 96 ust. 13 u.p.t.u., zgodnie z którym naczelnik urzędu skarbowego potwierdza fakt zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT także na wniosek osoby trzeciej mającej w tym interes prawny. Działanie organów podatkowych w zakresie prawidłowej rejestracji podatników jest podyktowane koniecznością ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej oraz interesów krajowych poszczególnych państw członkowskich poprzez zapewnienie prawidłowego poboru podatku oraz zapobieganie oszustwom w obszarze podatku VAT. Jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym podane przez podmiot zgłaszający nie spełniają celów, dla których mają one zostać zarejestrowane i okazują się być nierzetelne, decyzja organu o odmowie zarejestrowania podmiotu jest jedyną oczekiwaną i uprawnioną w tej sytuacji. Do danych takich należy m.in. siedziba podmiotu zgłaszana do rejestracji podatnika VAT. Zdaniem Sądu uzasadnione były wątpliwości organów odnośnie okoliczności dotyczących zmiany adresu zamieszkania i prowadzenia działalności gospodarczej ze wskazanego pierwotnie we wniosku CEIDG-1 z dnia 04.02.2016 r. z G. [...] na adres G. pl. [...] we wniosku CEIDG-1 z dnia 29.03.2016r., a więc w przeddzień złożenia zgłoszenia VAT- R. Powyższe wskazywać może na użyczenie lokalu wyłącznie na potrzeby wskazania adresu w zgłoszeniu rejestracyjnym VAT-R złożonym dzień po dacie zawarcia umowy użyczenia tego lokalu na cele działalności gospodarczej. Z adresu G. [...] został skarżący wymeldowany, zaś pod adresem G. pl. [...], mimo podejmowanych prób kontaktu, nie udało się organowi nawiązać kontaktu ze Stroną. Zdjęcia przy tym lokalu, objętego wspomnianą umową użyczenia, wskazują, iż jest to pokój wyglądający na pokój dziecięcy, w którym, oprócz komputera i drukarki, znajdują się także zabawki i książki dla dzieci. W sytuacji zatem, gdy jednym z warunków rejestracji podatnika jest podanie "adresu jego siedziby", organ który stwierdza, że podany w zgłoszeniu rejestracyjnym adres nie ma rzeczywistego charakteru – trafnie stwierdza brak jednego z warunków do rejestracji, co skutkuje decyzją o odmowie takowej rejestracji. Pojęcie przy tym "adresu siedziby" podatnika nie oznacza adresu do doręczania korespondencji. Adres taki, to faktyczne miejsce, w którym funkcjonuje przedsiębiorstwo i zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego nim zarządzania. Uznać zatem należy, że rejestracja podatnika - osoby prawnej w podatku od towarów i usług - jest możliwa m. in. po wskazaniu faktycznego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, czy zgodnego z rzeczywistością adresu siedziby. Samo zaś podanie adresu, pod którym ma być prowadzona działalność, jest niewystarczające, by zarejestrować podmiot jako podatnika podatku VAT. Obowiązek podania adresu siedziby, adresu prowadzenia działalności gospodarczej i adresu przechowywania dokumentacji należy rozumieć jako obowiązek podania adresu, gdzie faktycznie realizowane są te funkcje, a nie jakiegokolwiek adresu, którym strona ma prawo się posługiwać (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1050/13). W niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek wskazujących na to, aby Skarżący miał zamiar korzystania z lokalu, który podał, jako adres swojej siedziby. Potwierdza to, że podany adres, służył jedynie do zarejestrowania Strony, zaś nie stanowi on jego siedziby. Z tych też powodów organy prawidłowo – w ocenie Sądu - uznały, że dane podane w tym zakresie w zgłoszeniu rejestracyjnym, nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. Sąd podziela stanowisko organów, iż w okolicznościach niniejszej sprawy materiał dowodowy pozwalał na dokonanie odmowy rejestracji Skarżącego jako podatnika VAT oraz VAT-UE. Zaakcentowania wymaga przy tym kwestia niewykazania faktu prowadzenia działalności przez Skarżącego. To bowiem Skarżący wskazał, iż nie jest on osobą, która dopiero ma zamiar rozpocząć wykonywanie działalności gospodarczej ale, iż już ją wykonuje. Z informacji natomiast uzyskanych od samego Skarżącego wynika jego brak zaangażowania w organizację własnego przedsiębiorstwa, niewykazanie miejsc prowadzenia tej działalności, niewykazanie podmiotów na rzecz których wykonuje faktycznie prace budowlane. Skarżący nie wykazał się elementarną wiedzą dotyczącą podmiotów z którymi współpracował, nie potrafił wskazać nazw i danych kontrahentów, nie wskazał, czy zawierał umowy z firmami na rzecz których wykonywał prace jako podwykonawca (nie okazał ich pracownikom organu podatkowego), wprost przeciwnie - jak wynika z zeznań, nigdy fizycznie nie pojawił się na budowach rzekomo wykonywanych , co stoi w sprzeczności z twierdzeniami Skarżącego, że spotykał się z pracownikami, którym wypłacał wynagrodzenie "do ręki" (jak przy tym sam Skarżący zeznał, nie istnieje jakakolwiek dokumentacja rachunkowa). Skarżący nie wskazał również, czy dysponuje odpowiednimi środkami finansowymi, choćby nawet minimalnymi nakładami niezbędnymi przy prowadzeniu działalności gospodarczej, wskazał jedynie, że otrzymał środki na prowadzenie działalności od "kogoś" na rozwinięcie firmy, miał oszczędności z pracy "na czarno" za granicą i w Polsce. Strona oświadczyła, że ma konto bankowe za granicą (S. ), ale nie chciała podać danych identyfikujących to konto. Zauważenia przy tym wymaga, iż charakter wskazanej przez Skarżącego działalności (roboty ogólnobudowlane, remonty, hydraulika) wymaga dysponowania zapleczem technicznym, posiadania specjalistycznego sprzętu, których nie było w miejscu wskazanym jako siedziba. Nie wskazał także Skarżący miejsca innego, gdzie i czy w ogóle takie zaplecze techniczne istnieje, a przecież – jak wskazywał – działalność gospodarcza w przedmiotowym zakresie już była przez niego wykonywana. Również brak reklamy, brak znamion zewnętrznych oznaczenia firmy w miejscu wskazanym jako adres prowadzenia działalności świadczy o uzasadnionych wątpliwościach organów odnośnie faktycznego prowadzenia działalności przez Skarżącego. Kolejną przesłanką budzącą wątpliwości co okoliczności prowadzenia przez Stronę działalności jest – co słusznie podkreślały organy - zaangażowanie osób obcych w sprawie rejestracji, złożenie zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R za pośrednictwem osoby obcej, podszywanie się przez osobę zorientowaną w sprawie pod Skarżącego w trakcie rozmów z pracownikiem organu I instancji, które to okoliczności wskazują na zainteresowanie innych osób, a nie Skarżącego, zarejestrowaniem go jako podatnika czynnego VAT oraz VAT-UE. W ocenie Sądu Skarżący - poza polemiką ze stanowiskiem organów podatkowych - nie wskazał żadnych okoliczności ani dowodów świadczących o tym, że stan faktyczny odbiega od ustalonego lub prowadzących do wniosków odmiennych od wywiedzionych w zaskarżonej decyzji. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów, a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawił wniosków dowodowych wskazujących na to, że - wobec ustaleń dokonanych przez organy – faktycznie jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Skarżący negując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe - nie przedstawił w istocie żadnych konkretnych dowodów, które zmierzałyby do podważenia tych ustaleń. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż to nie brak samochodu czy znajomości języka niemieckiego, tak akcentowane w uzasadnieniu skargi, a wszystkie wskazane powyżej okoliczności łącznie, były podstawą uzasadniającą odmowę dokonania rejestracji Skarżącego. Należy w tym miejscu wskazać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z dnia 14 marca 2013r. w sprawie C-527/11 Valsts ieņemumu dienests przeciwko Ablessio SIA, w którym stwierdzono, iż państwa członkowskie mają prawo podejmować, zgodnie z art. 273 akapit pierwszy Dyrektywy 2006/112, środki mogące zapobiegać nadużywaniu numerów identyfikacyjnych, zwłaszcza przez przedsiębiorców, których działalność – a w konsekwencji status podatnika – jest całkowicie fikcyjna. Jednakże takie środki nie mogą wykraczać poza to, co konieczne dla zapewnienia poprawnego poboru podatków i zapobieżenia oszustwom podatkowym, oraz nie mogą automatycznie podważać prawa do odliczenia podatku VAT, a tym samym neutralności tego podatku (podobnie: wyrok TSUE z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-146/05 Collée, Zb.Orz. s. I-7861, pkt 26). Zdaniem TSUE, aby odmowę identyfikacji podatnika poprzez nadanie indywidualnego numeru można było uznać za proporcjonalną wobec celu polegającego na zapobieganiu oszustwom podatkowym, musi ona opierać się na poważnych przesłankach pozwalających obiektywnie stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa, iż nadany temu podatnikowi numer identyfikacji podatkowej VAT zostanie wykorzystany do popełnienia oszustwa. Taka decyzja musi być oparta na całościowej ocenie wszystkich okoliczności danej sprawy oraz na dowodach zebranych w ramach weryfikacji informacji, których udzieli zainteresowany przedsiębiorca. W świetle powyższego wyroku, uzasadnionym – w ocenie Sądu – jest stwierdzenie, iż przedstawione powyżej okoliczności, ustalone przez organy, wskazują na istnienie przesłanek pozwalających uznać za prawdopodobne, że złożony wniosek o wpis do rejestru podatników VAT może grozić nadużyciem numeru identyfikacyjnego lub innymi oszustwami podatkowymi w zakresie podatku VAT. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne, z tych też powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), skargę oddalił.