I SA/Wr 147/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA - Ewa Kamieniecka, Sędziowie: sędzia WSA - Barbara Ciołek, sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Daria Laskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi: K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: określa odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 rok oddala skargę w całości. | Przedmiotem skargi K. P. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 rok w łącznej kwocie 15.589,00 zł, w tym za: - styczeń 2008 r. w wysokości 214,00 zł - luty 2008 r. w wysokości 797,00 zł - marzec 2008 r. w wysokości 1.515,00 zł - kwiecień 2008 r. w wysokości 915,00 zł - maj 2008 r. w wysokości 1.362,00 zł - czerwiec 2008 r. w wysokości 1.266,00 zł - lipiec 2008 r. w wysokości 2.084,00 zł - sierpień 2008 r. w wysokości 2.521,00 zł - wrzesień 2008 r. w wysokości 1.895,00 zł - październik 2008 r. w wysokości 1.716,00 zł - listopad 2008 r. w wysokości 652,00 zł - grudzień 2008 r. w wysokości 652,00 zł Z przyjętego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w 2008 r. K. P. (zwana dalej: stroną, podatnikiem, skarżącą) prowadziła działalność gospodarczą A – K. P. w D., rozliczając podatek dochodowy z tego tytułu na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm. dalej: u.p.d.o.f.). Zdarzenia związane z działalnością gospodarczą ewidencjonowała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W złożonym w dniu 4 maja 2009 r. zeznaniu podatkowym za 2008 r. podatniczka wykazała dochód w kwocie 14.733,99 zł przy przychodach w kwocie 625.080,38 zł i kosztach uzyskania przychodów w wysokości 610.346,39 zł. Zadeklarowała podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 2.212,61 zł, zaś należny podatek za rok podatkowy (po odliczeniu ulg na dzieci) wyniósł 1.039,00 zł. W zeznaniu wykazała też sumę należnych zaliczek za rok podatkowy w kwocie 371,00 zł i różnicę, między sumą należnych zaliczek a podatkiem należnym w kwocie 668,00 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej UKS) zakwestionował złożone przez podatniczkę zeznanie podatkowe PIT – 36 za 2008 r. W toku przeprowadzonej kontroli organ zgromadził szereg dowodów i włączył do akt sprawy również materiały zebrane w innych postępowaniach. W wyniku analizy zgromadzonych dowodów, organ poza niespornymi w sprawie korektami, zakwestionował 27 faktur VAT (na kwotę ogółem: 546.391,08 zł) wystawionych przez B E. G. w B. (dalej: B) tytułem zakupu w 2008 r. towarów i usług (oprogramowania komputerowego, osprzętu komputerowego wraz z materiałami eksploatacyjnymi, części i urządzeń samochodowych, usług telemarketingowych, usług doradczo – licencyjno – prawnych, projektów oraz usługi wynajęcia bilbordów reklamowych a także usług wywozu i utylizacji złomu komputerowego), które w ocenie organu nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wyłączył też z kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności zakup do celów prywatnych aparatu [...] dokonanego na portalu Allegro za kwotę 184,42 zł. Jednocześnie uwzględnił w kosztach, jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wydatki na kwotę łączną 10.318,90 zł, poniesione na zakup na Allegro towarów handlowych (oprogramowań, komputerów i akcesoriów komputerowych - za kwotę ogółem 9.581,95 zł) oraz: taśmy pakowej, energii elektrycznej, czynszu za dzierżawę pomieszczeń w K. przy ul. [...], scanexpresu i pokrowców do telefonów. Konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości, było uznanie przez organ I instancji na podstawie art. 193 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz.749 ze zm.: OP) podatkowej księgi przychodów i rozchodów za nierzetelną i pozbawienie jej mocy dowodowej w części dotyczącej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów faktur wystawionych w 2008 r. przez B na wartość 546.391,08 zł z uwagi na nie wykonanie usług przez tę firmę a także w związku z ujęciem w pkpr wydatków poniesionych na cele prywatne w kwocie 184,42 zł. Organ w oparciu o art. 23 § 2 OP odstąpił jednak od określania podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, uznając tym samym, że dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w postępowaniu, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. W wyniku ww. postępowania organ podatkowy I instancji obniżył koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez K. P. o łączną kwotę netto 536.256,60 zł przyjmując je w kwocie 71.161,78 zł (przy wykazanych przez podatniczkę w wysokości 607.418,38 zł). Szczegółowy opis stwierdzonych nieprawidłowości i przyjęte przez organ ustalenia, znalazły wyraz w wydanej przez Dyrektora UKS decyzji z dnia [...] (nr [...]) określającej K. P. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie: 205.189,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję wymiarową. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadniał zakwestionowanie faktur wystawionych przez B, jako nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zatem wydatki związane z wykazanymi w nich transakcjami w świetle art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - nie mogą stanowić podstawy uznania ich za koszt uzyskania przychodów dla celów podatkowych. Decyzja wymiarowa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. została poddana kontroli sądowej, w wyniku której Wojewódzki Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 149/15 oddalił skargę. Zakwestionowanie złożonej przez podatniczkę deklaracji podatkowej i określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wydanej przez organ decyzji, skutkowało jednocześnie koniecznością weryfikacji należnych zaliczek za poszczególne miesiące 2008 r. i decyzyjnego określenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek. Stąd, równolegle z postępowaniem wymiarowym, Dyrektor UKS, mając na uwadze stwierdzone nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodów, a w konsekwencji zaniżenie przez podatniczkę podstawy opodatkowania – w odrębnej decyzji z dnia [...] (nr [...]) wydanej na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 53a § 1 OP – określił podatniczce wysokość odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu nieuregulowanych w terminie w prawidłowej wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2008 roku w łącznej kwocie 15.589,00 zł. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu podatkowego I instancji, podatniczka wniosła odwołanie zarówno od decyzji wymiarowej jak i od decyzji z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu nieuregulowanych w terminie w prawidłowej wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2008r. W odwołaniu od decyzji w sprawie odsetek, strona wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podnosząc takie same zarzuty jak w odwołaniu od decyzji wymiarowej: - naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 9 ust. 2, art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. – przez bezpodstawną odmowę prawa do zaliczenia jako kosztów uzyskania przychodów – kwot określonych w fakturach zakupu towarów handlowych oraz wydatków związanych z zakupem towarów i usług informatycznych od firmy B, które były sprzedane w 2008 r. w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą; - naruszenie przepisów postępowania: art. 122 w związku z art. 191 i art. 187 OP – w związku z nieprzeprowadzeniem kluczowych w sprawie dowodów (tj. nieprzesłuchanie J. K. i P. P.) uniemożliwiających prawidłową ocenę stanu faktycznego, co spowodowało wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji zawyżenie zobowiązania przez niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. Skarżąca wskazała, że padła ofiarą oszustwa ze strony osób działających pod firmą B. Zarzuciła, że nie ustalono również, kto miał dostęp do kont na portalu Allegro, kto dokonywał zakupów, w czyim imieniu i na czyją rzecz. Ustanowiony na tym etapie postępowania pełnomocnik strony złożył szereg wniosków dowodowych, mających wykazać, że podatniczka nie była świadoma przestępstwa popełnionego przez J. K. i padła ofiarą oszustwa ze strony męża. W kwestii nie uznania jej wyjaśnień dotyczących wykonania i zainstalowania bilbordów reklamowych na łączną kwotę 18.899,00 zł wskazała, że nie posiada już dokumentacji sprzed 7 lat i żadne przepisy jej do tego nie zobowiązują a organ nie przedstawił przeciwdowodu, że usługi te nie zostały wykonane przez B. Zarzuciła, że jej zeznania i wyjaśnienia są kwestionowane a materiał dowodowy zawiera głównie zeznania pochodzące z innych postępowań, co uniemożliwiło stronie bezpośrednie uczestniczenie przy przesłuchaniach kluczowych w sprawie świadków. Pismem procesowym wniosła dodatkowo o przesłuchanie świadka – A. K. i powtórne przesłuchanie P. P. oraz weryfikację transakcji na Allegro – na dowód braku świadomości przestępstw podatkowych popełnionych przez J. K. oraz faktu, że padła ofiarą oszustwa ze strony męża. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że zakwestionowane w postępowaniu wymiarowym faktury wystawione przez B nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zatem wydatki związane z wykazanymi w nich transakcjami w świetle art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - nie mogą stanowić podstawy uznania ich za koszt uzyskania przychodów dla celów podatkowych. Decyzja ta jest obecnie przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze - skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, doradcę podatkowego K. M.- wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzucając naruszenie: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz.749 ze zm.: OP). Według skarżącej, organ drugiej instancji nie ustosunkował się do podnoszonych przez stronę zarzutów i nie przeprowadził wnioskowanych przez stronę dowodów. Istotne jest bowiem umożliwienie skarżącej udowodnienia jej nieświadomości związanej ze szczegółami prowadzonych operacji handlowych z firmą B oraz sprawowania faktycznej i wyłącznej kontroli nad działaniami firmy skarżącej przez ówczesnego męża skarżącej P. P. Skarżąca jest bowiem ofiarą oszustwa ze strony osób odpowiedzialnych za firmę B, a organy podatkowe odmówiły stronie prawa do obrony. Organy podatkowe niejako z automatu uznały skarżącą za współwinną i nie wzięły pod uwagę, że skarżąca była ofiarą tego procederu, a nie wspólnikiem. Organy podatkowe nie uwzględniły orzecznictwa trybunałów europejskich, że w przypadku braku wiedzy i świadomości o popełnianych przez kontrahenta przestępstwach, strona, która padła ich ofiarą nie może ponosić negatywnych skutków. Powoływane przez organy dowody są niewystarczające i zbyt powierzchowne, ponieważ sprawdzono jedynie kilka losowo wybranych firm transportowych; nie zweryfikowano, kto był odpowiedzialny za transakcje na Allegro, przypisując je niesłusznie skarżącej (należało podjąć próbę zestawienia transakcji zakupu oprogramowania na Allegro i transakcji sprzedaży z uwzględnieniem ilości i numerów seryjnych); nie oceniono stanu wiedzy skarżącej co do działalności B i współpracy P. P. z J. K. Nie ustalono też faktycznych kosztów uzyskania przychodów, choćby przez oszacowanie wartości sprzedanych towarów. Niedopuszczalna jest sytuacja, kiedy organ nie kwestionuje uzyskania przez skarżącą znacznych przychodów, nie uznając jako kosztu uzyskania przychodów faktur firmy B. Nie dokonano zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów stosownych kwot na podstawie oszacowania wartości sprzedanych towarów, doprowadzając do kuriozalnej sytuacji wystąpienia marży z działalności handlowej na poziomie nawet 860 %. Podsumowując, skarżąca stwierdziła, że tezy zawarte w zaskarżonej decyzji nie mają potwierdzenia w stanie faktycznym i umocowania w przepisach prawa, w wyniku miedzy innymi błędnej oceny dowodów, niewłaściwej interpretacji prawa i odrzuceniu wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i odnosząc się szczegółowo do wszystkich zarzutów skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy w dniu 8 października 2015 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił, że skarżąca jest ofiarą oszustwa popełnionego przez J. K. i P. P. W sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 113 Ordynacji podatkowej (firmanctwo). W rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że wszystkie podniesione w skardze zarzuty odnoszą się do decyzji wymiarowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., która została już poddana kontroli sądowej w wyniku której Wojewódzki Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 149/15 oddalił skargę, zatem objęty nią zakres nie może być przedmiotem ponownej oceny Sądu. Co do zasady, wydając decyzję określającą odsetki od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy organ podatkowy nie bada okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla wymiaru zobowiązania podatkowego, ale dokonuje matematycznej operacji w sytuacji, gdy zaistnieją ustawowo przewidziane przesłanki do określenia odsetek. Organy podatkowe określając wysokość odsetek prawidłowo miały na względzie przepisy art. 51 § 2, art. 53 § 1, art. 53a Ordynacji podatkowej oraz art. 44 u.p.d.o.f. Nie były natomiast zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczności stanowiące podstawę wymiaru zobowiązania w podatku dochodowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1659/11, dostępny w CBOSA). Natomiast w rozpoznawanej obecnie skardze na decyzję oznakowaną jako decyzja z dnia [...] – nr [...] w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. – brak jest konkretnych zarzutów odnoszących się do objętego nią zakresu rozstrzygnięcia. Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny – jako sąd I instancji – nie jest związany granicami skargi i na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – P.p.s.a.) - rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to mimo braku zarzutów odnoszących się do decyzji "odsetkowych", dokona oceny legalności zaskarżonej decyzji w granicach procesowych i materialnych regulacji odnoszących się do tego rodzaju rozstrzygnięć. Na wstępie należy rozważyć kwestię przedawnienia zobowiązania w zakresie odsetek od zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące 2008 r. w kontekście zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w związku z wystąpieniem okoliczności wymienionej w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz.749 ze zm.: OP). Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2014 r. natomiast termin przedawnienie zobowiązania z tytułu odsetek od zaliczek za poszczególne miesiące 2008 r. upływał 31 grudnia 2013 r. Stosownie jednak do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W rozpoznawanej sprawie w dniu 30 września 2013 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania K. P. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. i 2008 r. z uwagi na wszczęcie wobec podatniczki postępowania o przestępstwo skarbowe z art. 61 § 1 kks i art. 56 § 2 kks w związku z art. 7 § 1 kks. Podstawę wszczęcia tego postępowania stanowił zarzut, że prowadząc w okresie od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. działalność gospodarczą, podatniczka posłużyła się 49 nierzetelnymi fakturami VAT o łącznej wartości 802.233,59 zł, których wystawcą jest B E. G. O treści postanowienia skarżąca została skutecznie zawiadomiona pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (Nr [...]) doręczonym stronie w dniu 23 października 2013 r. co potwierdziła własnoręcznym podpisem. W związku z wystąpieniem okoliczności wymienionej w art. 70 § 6 pkt 1 OP (zawieszeniem terminu przedawnienia) nie doszło do przedawnienia zobowiązania K. P. w odsetkach od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. z końcem 2013 r. Zatem organy podatkowe uprawnione były do prowadzenia postępowania i wydania decyzji w zakresie odsetek również w 2014 r. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów strony dotyczących naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – Sąd stwierdza, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem procedury i zasad wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej. Zarzuty podniesione w skardze są tożsame z podniesionymi już wcześniej w odniesieniu do decyzji wymiarowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oraz w odwołaniu od decyzji odsetkowej I instancji, do których odniósł się już organ II instancji. U podstaw objętego skargą rozstrzygnięcia w zakresie odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za wskazane w decyzji miesiące 2008 r., leży kwestia nierzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych w zakresie kosztów uzyskania przychodów, co w konsekwencji spowodowało określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. decyzją wymiarową (Dyrektora IS z dnia [...] nr [...] – skarga na tę decyzję została oddalona przez WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 149/15). W ocenie Sądu, nie budzą wątpliwości ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego przyjętego do rozstrzygnięcia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził bowiem, że prowadzona przez skarżącą podatkowa księga przychodów i rozchodów była nierzetelna w części dotyczącej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów faktur wystawionych w 2008 r. przez B. Zasadnie zatem organy podatkowe uznały, że 27 faktur wystawionych w 2008 r. przez B na rzecz firmy A K. P. na wartość ogółem netto 546.391,08 zł nie odzwierciedla rzeczywistych transakcji, nie mogą więc stanowić kosztu uzyskania przychodów związanych z prowadzoną przez skarżącą w 2008 r. działalnością gospodarczą. Organy podatkowe zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego rzetelnej i wnikliwej oceny w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wynikającą z art. 191 OP a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 OP. Organy podatkowe obu instancji wskazały na podstawie, jakich dowodów zostały ustalone istotne dla sprawy fakty, którym dowodom i wyjaśnieniom dały wiarę, a które zostały odrzucone, z jakich powodów i dlaczego nie podzielono argumentacji skarżącej. Strona w toku postępowania nie zdołała podważyć tez stawianych przez organy podatkowe, same bowiem gołosłowne twierdzenia nie poparte żadnymi konkretnymi dowodami nie są w tej materii wystarczające. Również sam fakt, że strona nie zgadza się z dokonaną oceną materiału dowodowego i jest niezadowolona z rozstrzygnięcia nie świadczy jeszcze o wadliwości decyzji, a zatem zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej należy uznać za nieuzasadnione. W ocenie Sądu – należy przede wszystkim rozważyć istotną w tej sprawie kwestię podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji, która dotyczy możliwości naliczenia odsetek od zaliczek po zakończeniu roku podatkowego, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm. – u.p.d.o.f.) podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej obowiązani są bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy. Ponieważ w wyniku kontroli organ stwierdził, że podatniczka, na skutek nierzetelnego ewidencjonowania kosztów uzyskania przychodów zaniżyła podstawy opodatkowania w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, to tym samym nieprawidłowo deklarowała też zaliczki na podatek dochodowy, zaniżając podstawę ich opodatkowania. Uwzględniając regulację z art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. oraz z art. 53a Ordynacji podatkowej, organy prawidłowo określiły wysokość zaliczek i kwot należnych odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2008 r. w łącznej kwocie 15.589,00 zł. Sąd w pełni podziela stanowisko organu podatkowego, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ precyzyjnie przytoczył treść przepisów, obligujących go do określenia decyzją odsetek za zwłokę od zaległości w zaliczkach w sytuacji, gdy podatnik nie reguluje zaliczek we właściwym czasie w należnej wysokości. Mając na uwadze ustalenia dokonane w toku postępowania, polegające na zaniżeniu podstawy opodatkowania (skutkującej też zaniżeniem zobowiązania w zaliczkach) oraz regulację art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. i art. 53a OP organ zobligowany był do określenia decyzją odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy, stąd czynienie mu jakichkolwiek zarzutów w odniesieniu do tej decyzji jest całkowicie niezasadne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę w całości za niezasadną, stąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – oddalił skargę w całości.