I SA/Wr 1487/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Małgorzata Dębicka-Skibińska, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 24 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. oraz kwoty należnych odsetek za zwłokę oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia z dnia 24 maja 2007 r. nr [...], który po rozpoznaniu odwołania Spółki A. w M. z dnia 13 marca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia 13 lutego 2007 r. nr [...] w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. oraz kwoty należnych odsetek za zwłokę. W toku kontroli podatkowej prowadzonej w Spółce A. w M., w sprawie rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 13 lutego 2007 r. nr [...] wydaną w oparciu o art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) dalej skrót O.p. określił Spółce przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w kwocie 333.400 zł oraz kwotę należnych odsetek od tego zobowiązania w wysokości 32.052,07 zł. W jej wyliczeniu uwzględnił ustalenia kontrolne dotyczące bezpodstawnego wykazania straty za 2005 r. kwocie 85.320,83 zł i nie wykazania dochodu jako podstawy opodatkowania w przybliżonej kwocie 1754.872 zł, w wyniku zaniżenia przychodów oraz zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. W motywach decyzji podał, że porównanie kwoty określonego w przybliżeniu zobowiązania podatkowego z posiadanym znikomym majątkiem Spółki i wykazanymi za rok 2005 r. i 2006 r. stratami odpowiednio w wysokości 85.320,83 zł i 129.428,79 zł sprawia, że istnieje uzasadniona obawa, iż zobowiązanie podatkowe może nie zostać przez stronę wykonane. W dniu 14.03.2007 r. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła wydanie rozstrzygnięcia w oparciu, o jak to określono, "przybliżone kwoty" oraz o domysły pracowników D [...] Urzędu Skarbowego przeprowadzających postępowanie kontrolne. W uzasadnieniu podniesiono fakt, że do momentu rozpoczęcia czynności kontrolnych nie stwierdzono u Spółki jakichkolwiek nieprawidłowości w prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Podatnik podniósł również, że kwota naliczonego podatku winna być konkretna i mieć solidne podstawy do jej wyliczenia. Ustosunkowano się także do zarzutów organu kontroli, co do nieprawidłowości w ewidencjonowaniu kwot przychodu i kosztów uzyskania przychodu, co łączyło się z błędnym według organu określeniem podstawy opodatkowania i wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych. Decyzją z dnia 24 maja 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, jako istotny element dla oceny prawidłowości wydanej decyzji, znaczną kwotę określonego w przybliżeniu zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami w stosunku do majątku posiadanego przez Spółkę oraz wykazywanych przez nią strat w latach 2005 i 2006. Stwierdzono także, że w toku postępowania odwoławczego do dnia 22 maja 2007 r. tj. na 2 dni przed wydaniem decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej we W., Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego we W. nie udało się podczas postępowania zabezpieczającego zabezpieczyć żadnych składników majątku Spółki. W złożonej w dniu 13 sierpnia 2007 r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 122, 124, 181, 210 O.p. poprzez oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym sprawy, przy braku faktycznego ustosunkowania się do wszystkich dowodów i twierdzeń istniejących lub podniesionych przez stronę w toku postępowania podatkowego. Wskazano również, że dokonano błędnej wykładni i niewłaściwie zastosowano art. 33 § 1, § 2 i § 3 O.p. uznając, że zaistniały podstawy do zabezpieczenia przybliżonego zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Wywiedziono taki zarzut powołując się na fakt, że w niniejszej sprawie brak było szczegółowych przesłanek do dokonania zabezpieczenia, przytoczonych w art. 33 § 1 O.p., tj. trwałego nieuiszczania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym i dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zakwestionowano też wielkość określonej w decyzji przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do twierdzeń przytoczonych w piśmie z dnia 30 lipca 2007 r. skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej we W., jako uzupełnienie do odwołania. Podniesiono, że z uwagi na wpłynięcie tego pisma po rozpatrzeniu odwołania w zaskarżonej decyzji nie można było ustosunkować się do okoliczności wskazanych przez Spółkę. Jednocześnie zwrócono uwagę, że załączone do pisma, jako dowody zestawienia nie dotyczą momentu wydania decyzji, lecz wcześniejszego stanu majątkowego Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej skrót u.p.s.a. podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie zasadza się na kwestii istnienia przesłanek do wydania decyzji zabezpieczającej w oparciu o art. 33 § 1 O.p. oraz prawidłowości przeprowadzenia postępowania poprzedzającego jej podjęcie. Stosownie do tego wskazanego przepisu zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Przesłanki zabezpieczenia winny być ustalone w toku postępowania zabezpieczającego, przy czym Ordynacja podatkowa w uprzedniej wersji obowiązująca do 31.12.2002 r. warunkowała wydanie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia zgromadzeniem w toku postępowania podatkowego lub kontroli skarbowej dowodów, że zobowiązanie może zostać niewykonane przez podatnika. Przepis art. 33 § 2 O.p. w znowelizowanym brzmieniu nie wymaga już zawarcia w treści decyzji "dowodów zgromadzonych w postępowaniu". Wyeliminowanie zapisu o dowodach uzasadniających niewykonanie zobowiązania nie powoduje jednak dowolności działania organów podatkowych, ani nie uwalnia ich z powinności udowodnienia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy musi wykazać ponad wszelką wątpliwość istnienie jednoznacznych przesłanek uzasadniających zastosowanie zabezpieczenia (patrz wyrok NSA z dnia 13.01.1998 r. sygn. akt III SA 1112, Legalis; wyrok z dnia 13.10.1994 r. sygn. akt SA/Po 1599-1600/94, POP 1996/5/153) i wyszczególnić w uzasadnieniu decyzji wyraźną przyczynę ustanowienia zabezpieczenia oraz konkretne dowody uzasadniające to zabezpieczenie (patrz. wyrok NSA z dnia 13.10.1994 r. sygn. akt SA/Po 1599/94, Lex). Ma też obowiązek określenia w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w taki sposób, by fakt ziszczenia się przesłanki dokonania zabezpieczenia mógł podlegać kontroli sądowej (Wyrok NSA z 19.1.2000 r., l SA/Gd 1780/99, Legalis). Decydujące znaczenie dla podjęcia decyzji o zabezpieczeniu ma obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Dalsze wyliczenie przesłanek ma charakter jedynie przykładowy. W niniejszej sprawie rozstrzygając o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. ocenił zgromadzony materiał dowodowy, zawierający między innymi oświadczenia na formularzach ORD-Z o ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego oraz oświadczenie na formularzu ORD-H o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej. Zostały one wypełnione i podpisane w dniu 13 lutego 2007 r. przez Prezes Zarządu Spółki M. K. Zarzuty skargi, że organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji nie przeprowadziły postępowania dowodowego co do posiadanych przez Spółkę środków trwałych, wyposażenia, zapasów magazynowych oraz należności są niezasadne Zwrócić na wstępie trzeba uwagę, że wskazane w skardze przez Spółkę okoliczności w zakresie majątku Spółki wg stanu na 31 stycznia 2006 r. nie zostały w ogóle podniesione na etapie postępowania odwoławczego. Wprawdzie w dniu 30 lipca 2007 r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. wpłynęło sporządzone przez pełnomocnika Spółki uzupełnienie do złożonego wcześniej przez Prezes Zarządu odwołania datowane na 27 lipca 2007 r., lecz nastąpiło to już po wydaniu przez ten organ decyzji utrzymującej decyzję organu pierwszej instancji i po doręczeniu ostatecznej decyzji w sprawie. Łączny majątek Spółki wyceniono w tym piśmie na 982.277 zł (podkreślając, że jest to kwota trzykrotnie wyższa od kwoty na którą określono przedmiotowe zabezpieczenie) wymieniając majątek Spółki, w skład którego wchodzić miały wg zestawień załączonych do pisma: - środki trwałe o wartości 493.047,47 zł, - wyposażenie na kwotę 30.000 zł, - zapasy magazynowe na kwotę 130.263,82 zł, - należności Spółki na kwotę 328.967,92 zł. W kontekście oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego należy zauważyć, że sytuację majątkową Spółki organy podatkowe winny oceniać na dzień podjęcia rozstrzygnięcia o zabezpieczeniu. Natomiast z załącznika nr 1 do pisma oznaczonego przez pełnomocnika Spółki jako uzupełnienie odwołania, zawierającego zestawienie rocznych kartotek kont na dzień 31 stycznia 2006 r. wynika, że Spółka była w posiadaniu na ten dzień środków trwałych o wartości początkowej 493.047,47 zł. Wartość ta odbiegać musiała od ustalonej na moment podejmowania decyzji, gdyż jak słusznie Dyrektor Izby Skarbowej we W. podnosi w odpowiedzi na skargę, na dzień sporządzenia tego dokumentu wielkość tę – przy założeniu zgodności ze stanem faktycznym danych deklarowanych przez Spółkę – należało zmniejszyć o odpisy amortyzacyjne w wyliczonej kwocie 31.623,49 zł. Natomiast to w dniu podjęcia rozstrzygnięcia zostały sporządzone przez prezesa Spółki wskazane powyżej oświadczenia o rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego oraz oświadczenie o nieruchomościach i prawach majątkowych które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej. Wynikało z nich, że Spółka na dzień 13 lutego 2007 r. nie posiadała nieruchomości mogących być przedmiotem hipoteki przymusowej, natomiast wartość rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych mogących stanowić przedmiot zastawu skarbowego wyceniono na kwotę 119.500 zł. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że na określenie ich wartości wpływało zakwestionowanie w toku postępowania przez organ kontroli kosztów uzyskania przychodów Spółki wynikających z odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych za okres ich niewykorzystywania na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą na kwotę 7.127 zł. W zakresie zaś zestawienia wyposażenia wycenionego na kwotę 30.000 zł opisanego w załączniku nr 2 do pisma pełnomocnika Spółki z dnia 27 lipca 2007 r. trzeba stwierdzić, że nie zawiera szczegółowego wskazania daty nabycia składników tego wyposażenia oraz innych danych pozwalających zweryfikować ich wartość. Niektóre też z nich sądząc po nazwie mogą pokrywać się ze składnikami ujętymi w zestawieniu i formularzu ORD-Z. Ustosunkowując się do danych dotyczących wierzytelności Spółki deklarowanych na kwotę 328.967,92 zł. i jej zapasów magazynowych deklarowanych na kwotę 130.263,82 zł, także stwierdzić należy, że są to dane aktualne na dzień 31 stycznia 2006 r. Podejmując natomiast decyzję o zabezpieczeniu wykonania przedmiotowego zobowiązania podatkowego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. oparł się na oświadczeniach sporządzonych przez prezesa zarządu spółki w dniu 13 lutego 2007 r. Organ pierwszej instancji uznając te oświadczenia za dowód w sprawie przyjął ich zgodność ze stanem faktycznym. Zdaniem Sądu prawidłowo wobec tego dokonano oceny, że dokumenty te przedstawiają aktualną na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu wartość składników majątku Spółki. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 O. p. należy uznać go za niezasadny, gdyż w decyzji I i II instancji wyjaśniono szczegółowo przesłanki dokonania zabezpieczenia wykonania przedmiotowego zobowiązania podatkowego w postaci omówienia sytuacji majątkowej Spółki oraz danych z deklaracji CIT-8 i deklaracji CIT-2 za okres od 1 stycznia 2006 r. do 30 listopada 2006 r. wykazujących straty w kwotach wskazanych w części wstępnej uzasadnienia wyroku. W obu decyzjach w sposób wyczerpujący umotywowano, że podjęcie rozstrzygnięcia o zabezpieczeniu wystąpiło w wyniku uzasadnionej obawy organu podatkowego I instancji, że określone w przybliżeniu zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane. Znajduje to uzasadnienie w ustalonym przez organy podatkowe, jak wyżej wskazano w prawidłowy sposób, stanie majątkowym skarżącego, ze względu na straty wykazywane przez Spółkę oraz niską, w porównaniu do określonego w przybliżeniu zobowiązania, wartość zadeklarowanych na dzień 13 lutego 2007 r. składników jej majątku. Zobowiązanie bowiem w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. określono Spółce w przybliżeniu na kwotę 333.400 zł, natomiast odsetki za zwłokę obliczono na dzień 13 lutego 2007 r. na kwotę 32.052,07 zł. Nie budzi zatem wątpliwości, że kwota zobowiązania jest wyższa od deklarowanej przez prezesa Zarządu wartości składników majątku posiadanego przez Spółkę. Stanowisko to zbieżne jest z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym dokonania zabezpieczenia w toku postępowania mającego na celu określenie zobowiązania podatkowego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 496/00 "w sprawie chodzi o decyzję wymiarową o charakterze deklaratoryjnym, a więc już o zobowiązanie, które nie zostało wykonane w terminie, to ta okoliczność sama w sobie może rodzić obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane". Decyzja organu I instancji została wydana w toku postępowania kontrolnego, które niewątpliwie zmierzało do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania wymiarowego i wydania decyzji określającej Spółce zobowiązanie podatkowe. Wskazać należy także, że nie stanowi obligatoryjnego wymogu do podjęcia rozstrzygnięcia o zabezpieczeniu w tym zakresie wystąpienie przesłanek szczegółowych wymienionych w art. 33 § 1 O. p. Ustawodawca wskazał, że przesłankami takimi mogą być w szczególności trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Użyte w przepisie wyrażenie "w szczególności" świadczy o tym, że art. 33 § 1 O. p. nie mieści katalogu zamkniętego szczegółowych przesłanek, w oparciu o które u organu podatkowego może powstać uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Za bezpodstawny uznać, więc należy zarzut skarżącego co do niepowołania się przez organy podatkowe na szczegółowe, przykładowo wymienione w art. 33 § 1 O. p. przesłanki dokonania zabezpieczenia, gdyż z powyżej przywołanych względów nie powoduje to w żadnej mierze wadliwości decyzji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego dowiódł istnienia uzasadnionej obawy niewykonania przez Spółkę określonego w przybliżeniu zobowiązania i jest to wystarczająca w ocenie Sądu podstawa do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 33 § 1 O.p. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut wadliwego określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, jest postępowaniem odrębnym od postępowania kontrolnego, czy postępowania wymiarowego zmierzającego do określenia stronie zobowiązania podatkowego. Zabezpieczenie jest instytucją, mającą za zadanie ochronę przyszłych interesów wierzyciela. Ma ono zagwarantować wykonanie przez zobowiązanego (podatnika) ciążącego na nim obowiązku. Jest ono w istocie postępowaniem posiłkowym w stosunku do postępowania egzekucyjnego. Nie jest więc zasadnym szczegółowe rozpatrywanie, czy organ podatkowy I instancji prawidłowo zakwestionował deklarowane przez spółkę kwoty przychodów i kosztów uzyskania przychodów. Wystarczy, że organ podatkowy zaprezentował rzetelne wyliczenia, na podstawie których określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Obliczenia te znalazły wyraz tak w decyzji organu I instancji, jak i w protokole kontroli podatkowej nr [...]. Ponadto decyzja o zabezpieczeniu nie rozstrzyga, że podatek będzie ostatecznie wymierzony. Z tego względu przeprowadzanie dowodów dotyczących wymiaru podatku w postępowaniu w sprawie dokonania zabezpieczenia jest przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2002 r. sygn. akt III SA 820/01, wskazał w tej mierze, że "postępowanie w sprawie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego ma charakter odrębny w stosunku do postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego". W dotychczasowym orzecznictwie przesądzono, że o "istnieniu przesłanki, uzasadniającej na podstawie art. 33 § 2 O.p zabezpieczenie zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, organ podatkowy rozstrzyga na podstawie zebranego dotąd materiału dowodowego; ustalenia te podlegają weryfikacji w toku dalszego postępowania podatkowego" (wyrok NSA z dnia 10.2.1994 r. sygn. akt SA/Wr 1682/93, MoPod 1994/7/211). Decyzja zabezpieczająca nie zastępuje decyzji wymiarowej i uprawdopodabnia jedynie wysokość zaległości. Nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ponieważ nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej. Samo wydanie decyzji zabezpieczającej ma charakter uznaniowy - organ podatkowy albo organ kontroli skarbowej ocenia istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika; te działania organu mogą (ale nie muszą) uprawdopodobnić nieściągalność zobowiązania (zaległości) patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.11.2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2121/06. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy podatkowe uzasadniły przyczyny podjęcia decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego przed terminem płatności. Zwrócenia uwagi wymaga treść art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie stanowiącego o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło. Przywołany przepis pozostawia ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, w konkretnym przypadku, do uznania organu podatkowego. Uznanie to nie może jednak oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. W niniejszej sprawie organ podatkowy podjął wszelkie działania mające na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.