I SA/Wr 1512/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 15 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia postanawia I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło podanie skarżącego z dnia 20 lutego 2015 r. bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego postanowienie organ stwierdził, że strona nie usunęła, pomimo wezwania, w wyznaczonym terminie braku formalnego podania. Zdaniem organu wniosek był, nieczytelny, nie zawierał sprecyzowanego żądania umożliwiającego nadanie sprawie biegu. Wprawdzie skarżący w ustawowym terminie przesłał pismo uzupełniające, ale w żaden sposób nie odnosiło się ono do zakresu wezwania organu (oprócz podpisu). W konsekwencji organ stwierdził, że braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione i na podstawie art. 169 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) dalej powoływanej, jako "O.p." postanowił pozostawić podanie bez rozpatrzenia. Na to postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 169 § 4 O.p. na postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 239 O.p. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy o odwołaniach. Zgodnie z art. 221 O.p w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. W sprawie stronie przysługiwało prawo złożenia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Dopiero zatem ponowne rozpoznanie sprawy przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu. Podkreślić także należy, że zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy strona nie złożyła zażalenia lecz wniosła bezpośrednio skargę do Sądu, a zatem nie wyczerpała środków zaskarżenia jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji. W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało odrzucić, o czym orzeczono jak w pkt I. sentencji. Jednocześnie w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie strona wbrew pouczeniu zawartym w postanowieniu organu pierwszej instancji o przysługującym jej zażaleniu, wniosła skargę do sądu administracyjnego, narażając się na zarzut pominięcia toku instancji w zaskarżaniu orzeczenia. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011r. I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r., postanowieniu z 21 października 2010r. II OZ 295/11) Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie II. sentencji postanowienia.