I SA/Wr 1521/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s we W. na postanowienie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. postanawia: odrzucić skargę. Skargą z dnia 28 października 2016 r. spółka zakwestionowała postanowienie organu podatkowego z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług. Powyższe postanowienie wydane zostało w związku z wszczęciem postępowania podatkowego w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był art. 216 § 1, art. 274b § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej: O.p.) oraz art. 87 ust. 2 i ust. 5a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że w związku z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r., I FPS 2/16, sprostował postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], zaskarżone postanowienie co do pouczenia poprzez wskazanie, iż na postanowienie o przedłużeniu terminu służy stronie prawo do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W ocenie Sądu, skarga skarżącej spółki była przedwczesna. Przedmiotem skargi jest postanowienia o przedłużeniu terminu zwroty różnicy podatku naliczonego podjęte w związku z postępowaniem podatkowym mającym na celu weryfikacje zasadności zwrotu podatku od towarów i usług. Jako podstawę swojej skargi strona wskazała m.in. art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W tym miejscu należy wskazać, że w dniu 24 października 2016 r., I FPS 2/16, CBOSA, zapadła uchwała, w której powiększy skład Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że: "Przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego) następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.)". Z tezy ww. uchwały wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny zakwalifikował postanowienie o przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku jako postanowienie wydane w ramach czynności sprawdzających, przewidziane w art. 274b w związku z art. 277 O.p. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, na takie postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozpoznaje skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie. Stanowisko przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 października 2016 r., I FPS 2/16, niewątpliwie wiąże w tej sprawie także Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W konsekwencji należało stwierdzić, że od zaskarżonego postanowienia przysługiwał skarżącej spółce środek odwoławczy w postaci zażalenia, który podlegał rozpoznaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej. Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny podając motywy podjętej uchwały wskazał, że należy zaakceptować dopuszczalność traktowania złożonych w odpowiednim terminie wezwań do usunięcia naruszenia prawa (w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a.), jako terminowo złożonych już zażaleń. Jak zauważono, takie zażalenia powinny podlegać przekazaniu organowi drugiej instancji (dyrektorowi izby skarbowej) do rozpatrzenia. Z akt sprawy wynika, że wezwanie spółki nie zostało przekazane organowi odwoławczemu do rozpoznania. Należało zatem uznać, że w sprawie nie zostały jeszcze wyczerpane środki zaskarżenia na drodze administracyjnej. Niewyczerpanie środków zaskarżenia stanowi zaś o niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się zaś zgodnie, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2008 r., I GSK 1071/07, LEX nr 515399, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., I SA 2813/03, LEX nr 708706). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga strony skarżącej podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.