I SA/Wr 1554/14

Wrocław, dnia 12 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2014 r., [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia: umorzyć postępowanie. K. H. (dalej jako skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2014 r., [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w sprawie zawieszenia z urzędu wznowionego postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. Podstawą zawieszenia postępowania podatkowego było wystąpienie Marszałka Sejmu do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem z dnia 09 grudnia 2013 r. o dokonanie wykładni zagadnień związanych ze stosowaniem wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09, stanowiącego podstawę wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.) poprzez zawieszenie postępowania podatkowego mimo, że w realiach sprawy nie zachodzą żadne okoliczności wymagające rozstrzygnięcia wstępnego. Wyrok Trybunału z dnia 18 lipca 2013 r. jest bowiem jasny w zakresie stwierdzenia bezwarunkowo niezgodności art. 20 ust 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 01 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. a ponadto wystąpienie Marszałka Sejmu nie jest znaną w obowiązującym prawie formą wszczynania postępowania administracyjnego lub jurysdykcyjnego. Podnosząc ten zarzut wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o umorzenie postępowania sądowo-administracyjnego jako bezprzedmiotowego, w oparciu o art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Swój wniosek motywował tym, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. podjął zawieszone postępowanie podatkowe (postanowienie [...]. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] kwietnia 2014 r. (k. 25 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie sądowo-administracyjne podlega umorzeniu, gdy stało się bezprzedmiotowe. Oznacza to przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku takich zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne bądź nawet niedopuszczalne. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego zachodzi między innymi wówczas, gdy przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia a więc, gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie zostają pozbawione bytu prawnego. W ocenie Sądu, taka sytuacja wystąpiła na gruncie niniejszej sprawy. Jak zostało to już wskazane, przedmiotem postępowania jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie zawieszenia, wznowionego na wniosek skarżącej, postępowania podatkowego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004 r. Jednakże organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie podatkowe, uznając, że kwestia, stanowiąca według niego zagadnienie wstępne, została rozstrzygnięta postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 02 kwietnia 2014 r., na mocy którego Trybunał odmówił wyjaśnienia wątpliwości przedstawionych we wniosku Marszałka Sejmu z dnia 09 grudnia 2013 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie było podnoszone, że wraz z podjęciem postępowania ustają skutki prawne wynikające z postanowienia o zawieszeniu postępowania i to bez konieczności wydawania formalnego rozstrzygnięcia o uchyleniu tego ostatniego (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3034/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 800/09 czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 782/07. Tym samym podjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. zawieszonego postępowania, pozbawiło postanowień organów obu instancji zdolności do wywoływania skutków prawnych. Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego stanowi przyczynę bezprzedmiotowości postępowania sądowego w sprawie ze skargi na postanowienie zawieszające to postępowanie administracyjne. Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia także analiza omawianego problemu z punktu widzenia oceny skutków wyroku ewentualnie uwzględniającego skargę w niniejszej sprawie. W przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonego orzeczenia, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jedyną konsekwencją takiego rozstrzygnięcia byłby obowiązek po stronie organów podatkowych podjęcia postępowania, który to obowiązek organ pierwszej instancji już zrealizował. Zatem również i z tej perspektywy przedmiot niniejszej sprawy przestał istnieć. Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.