I SA/Wr 1599/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant: Starszy inspektor sądowy Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T.J. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi T.J. (dalej: strona, skarżący, podatnik) jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: NUS, organ podatkowy) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. w wysokości [...] zł do czasu zakończenia weryfikacji zasadności zwrotu w ramach kontroli podatkowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów. W dniu [...] do NUS wpłynęła deklaracja VAT-7 strony za kwiecień 2015 r., w której strona zadeklarowała kwotę podatku do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni od dnia złożenia deklaracji. Ustawowy termin zwrotu przypadał na 24 lipca 2015 r. W deklaracji podatnik wykazał m.in. dostawę towarów oraz świadczenie usług poza terytorium kraju, w tym na rzecz podatników zidentyfikowanych na potrzeby podatku od towarów i usług świadczonych na terytorium państwa członkowskiego, innym niż terytorium kraju. W dniu 23 czerwca 2015 r. na podstawie upoważnienia z dnia 22 czerwca 2015 r. wszczęto wobec podatnika kontrolę podatkową w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 grudnia 2013 r. do 30 kwietnia 2015 r. Kontrolę wszczęto z udziałem doradcy podatkowego jako osoby umocowanej przez podatnika do reprezentowania w trybie art. 281a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r, Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p). Ww. osoba została wyznaczona w trybie art. 281a O.p. na podstawie złożonego w dniu 10 stycznia 2014 r. w Urzędzie Skarbowym pełnomocnictwa z dnia 23 grudnia 2013 r. do stałego reprezentowania w zakresie kontroli podatkowych. Na podstawie przedłożonych dokumentów organ stwierdził, że podatnik w okresie objętym kontrolą wystawił faktury VAT dokumentujące wykonanie usług transportowych o łącznej wartości [...] zł na rzecz nabywcy cypryjskiego A. Usługi zostały przez stronę zadeklarowane jako świadczone poza terytorium kraju i nie zostały opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Organ podatkowy powziął wątpliwości co do prawidłowości wskazanego miejsca świadczenia usług, a w konsekwencji co do prawidłowości rozliczenia. Ustalone okoliczności poddawały w wątpliwość posiadanie przez kontrahenta cypryjskiego siedziby i stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium innego niż Rzeczypospolita Polska (RP) Kraju Unii Europejskiej, w rozumieniu art. 28b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm., dalej uVAT) i art. 10 i 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Organ podatkowy ustalił, że płatności za należności za usługi transportowe świadczone przez stronę dokonywane były przez A przelewami z rachunku bankowego prowadzonego przez polski bank. Ponadto z informacji posiadanych przez organ wynika, że jedyną osobą reprezentującą ww. spółkę jest p. M.O., który według danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) w tym samym okresie sprawował jednocześnie funkcję członka zarządu lub prokurenta w co najmniej czterech innych firmach działających na terytorium RP, tj. B, C, D oraz E. Zdaniem organu podatkowego ww. okoliczności mogły świadczyć, że strona nieprawidłowo określiła miejsce świadczenia usług i tym samym dokonała nieprawidłowego rozliczenia. W związku z powyższym organ podatkowy zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] dokonał przedłużenia zwrotu terminu podatku do czasu zakończenia weryfikacji w ramach kontroli podatkowej. W podstawie prawnej postanowienia organ podatkowy powołał się m.in. na art. 87 ust. 2 uVAT. Postanowienie zostało doręczone doradcy podatkowemu w dniu 25 czerwca 2015 r. oraz bezpośrednio kontrolowanemu w dniu 6 lipca 2015 r. za pośrednictwem poczty - pismo nadano 26 czerwca 2015 r. W dniu 29 czerwca 2015 r. do organu podatkowego wpłynęło pismo z dnia 26 czerwca 2015 r. stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie wydanego postanowienia. W dniu 8 lipca 2015 r. wpłynęło kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - pismo z dnia 6 lipca 2015 r. Wezwania podpisane były przez skarżącego. Podatnik wskazał na naruszenie art. 120 w zw. z art. 145 O.p. przez doręczenie postanowienia osobie nieumocowanej do tego postępowania; art. 120, 121 i 124 O.p. oraz art. 87 ust. 2 zd. 2 uVAT przez bezzasadne przedłużenie terminu do zwrotu podatku w sytuacji niewykazania, że istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do zasadności zwrotu; art. 183 dyrektywy 2006/112/WE; art. 219 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. przez ponowne wydanie postanowienia i doręczenie go stronie w sytuacji gdy w sprawie zostało wydane postanowienie, na które stronie służy skarga po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i którego nieważności organ podatkowy nie stwierdził. Ponadto w toku kontroli w dniu 6 lipca 2015 r. do organu podatkowego zostały złożone kolejne umocowania udzielone przez stronę doradcy podatkowemu (temu samemu, który był umocowany na podstawie pełnomocnictwa z 23 grudnia 2012 r. w trybie art. 281a O.p.). Były to: 1) pełnomocnictwo z dnia 3 czerwca 2015 r. m.in. do reprezentowania przed organami wszystkich instancji we wszystkich sprawach należących do właściwości organów podatkowych, do czynności wymienionych w art. 281a O.p. oraz do reprezentowania w toku prowadzonej kontroli podatkowej; 2) upoważnienie z dnia 3 czerwca 2015 r. m.in. do reprezentowania podczas kontroli podatkowych; 3) upoważnienie z dnia 6 czerwca 2015 r. m.in. do reprezentowania podczas kontroli podatkowych z powołaniem sygnatury prowadzonej kontroli. Organ podatkowy w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 13 lipca 2015 r. odmówił zasadności stanowisku strony. Pismo zostało doręczone w dniu 16 lipca 2015 r. doradcy podatkowemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa bez uzasadnienia oraz z naruszeniem powołanych w skardze przepisów oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła strona naruszenie: 1) art. 120 w zw. z art. 145 O.p. przez doręczenie postanowienia osobie nieumocowanej do tego postępowania; 2) art. 120, 121 i 124 O.p. oraz art. 87 ust. 2 zd. 2 uVAT przez bezzasadne przedłużenie terminu do zwrotu podatku w sytuacji niewykazania, że istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do zasadności zwrotu; 3) art. 183 dyrektywy 2006/112/WE. W uzasadnieniu skargi odnośnie zarzutu z pkt 1) strona stwierdziła, że organ podatkowy doręczając postanowienie doradcy podatkowemu posiłkował się pełnomocnictwem ogólnym, w którym nie wskazano żadnej sygnatury akt sprawy. Powołała strona art. 136 O.p., art. 137 oraz art. 145 § 1 O.p. wskazując, że dopiero od chwili doręczenia pełnomocnictwa organowi, pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach. A ustanowienie pełnomocnika może nastąpić tylko w już wszczętym postępowaniu. Zauważyła strona, że zgodnie z art. 282 O.p. postępowanie kontrolne może być wszczęte z urzędu w formie postanowienia, które doręcza się stronie i z datą doręczenia dochodzi do wszczęcia postępowania. Zdaniem strony organ podatkowy doręczając postanowienie o wszczęciu postępowania osobie nie działającej jeszcze jako pełnomocnik naruszył art. 165 § 4 O.p., a tym samym wszczęcie postępowania w sprawie jest nieskuteczne. W zakresie zarzutu z pkt 2) i 3) strona wskazała jako termin zwrotu za marzec 2015 r. datę 25 czerwca 2015 r. Stwierdziła strona, że upoważnienie do przeprowadzenia kontroli zostało doręczone w dniu 23 czerwca 2015 r., a postanowienie wydano w dniu 25 czerwca 2015 r., natomiast zgodnie z wnioskiem strony organ dokonał zwrotu za styczeń i luty 2015 r. o czym powiadomił stronę pismami z dnia 23 czerwca 2015 r. doręczonymi 26 czerwca 2015 r. Z powyższego według strony wynika, że nie istniały przesłanki do przedłużenia zwrotu za styczeń i luty, co narusza art. 120, 121, 124 O.p. Następnie strona zarzuciła, że postanowienie przedłużające zwrot winno wskazywać przyczyny dodatkowej weryfikacji i je uzasadniać. Podała strona, że w postępowaniu przedłożono szereg dokumentów dotyczących kontrahenta cypryjskiego, które kontrolujący pominęli. Zarzuciła ponadto strona, że naruszenie art. 219 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. argumentując, że organ podatkowy po dacie otrzymania wezwania do usunięcia naruszenia prawa powtórnie doręczył postanowienie bezpośrednio skarżącemu, pomimo że w sprawie z dniem 6 lipca 2015 r. był już umocowany pełnomocnik- bez stwierdzenia nieważności wydanego wcześniej postanowienia. Podkreśliła strona, że koperta, w której doręczono postanowienie bezpośrednio stronie zawiera trzy daty: 26 czerwca, 27 czerwca i 29 czerwca 2015 r. - która wyraźnie wskazuje na nadanie poczty poleconej w dniu 29 czerwca 2015 r., kiedy organowi doręczono wezwanie do naruszenia prawa. Powyższe miało na celu ukrycie błędu wadliwego doręczenia. W odpowiedzi na skargę NUS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia według ww. kryteriów stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ani prawa procesowego ani prawa materialnego. W pierwszej kolejności odnieść należy się do kwestii związanych z dochowaniem przewidzianej prawem procedury i zarzutów sformułowanych w tym zakresie w skardze. Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, że w przypadku przedłużenia terminu do zwrotu podatku organ podatkowy nie wydaje odrębnego postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie przedłużenia terminu do zwrotu podatku. Weryfikacja zwrotu podatku dokonywana jest w ramach jednego z trybów wskazanych w art. 87 ust. 2 i 6 uVAT. Zgodnie z art. 87 ust. 2 i ust. 6 uVAT zwrot różnicy podatku, co do zasady, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika, a w niektórych przypadkach w terminie 25 dni od złożenia tego rozliczenia. Jednak, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej (art. 87 ust. 2 uVAT). A zatem weryfikacja prowadząca do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku może być dokonywana w ramach każdego z ww. trybów postępowania, przy czym, sam jej zakres limitowany będzie zakresem uprawnień procesowych jakie organowi podatkowemu przysługują w ramach konkretnego trybu. Na powyższe zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 11 lutego 2015 r. oraz z dnia 17 marca 2015 r. (sygn. akt I FSK 621/14 i I FSK 583/14; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA) podkreślając, że art. 87 ust. 2 uVAT wiąże weryfikację rozliczenia podatnika z konkretnym rodzajem postępowania w ramach którego dokonywana jest weryfikacja, a każde z postępowań wymienionych w art. 87 ust. 2 uVAT jest odrębnie regulowane m.in. co do zakresu, kompetencji organów i czasu trwania, a dokonany przez organ wybór procedury weryfikacji zasadności zwrotu podatku determinuje również podstawę prawną wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. W sprawie bezspornym jest, że orzekając w sprawie o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku organ podatkowy działał w ramach procedury kontroli podatkowej, co oznacza, że zastosowanie miały przepisy dotyczące kontroli podatkowej - art. 281 i nast. O.p. Z akt sprawy wynika, że kontrola podatkowa została wszczęta 23 czerwca 2015 r. z udziałem osoby ustanowionej w trybie art. 281a O.p., ponieważ taką osobę wyznaczył podatnik w Urzędzie Skarbowym. Powyższe działanie organu podatkowego było prawidłowe i skuteczne. Zgodnie bowiem z art. 281a O.p. § 1 - podatnicy (..) mogą, w formie pisemnej, wyznaczyć osobę fizyczną, która będzie upoważniona do ich reprezentowania w zakresie kontroli podatkowej, oraz zgłosić tę osobę naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawie opodatkowania podatkiem dochodowym, wójtowi, burmistrzowi (prezydentowi miasta). § 2 - Jeżeli upoważnienie nie stanowi inaczej, przyjmuje się, że osoba wyznaczona jest uprawniona do działania w zakresie odbioru zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, wyrażenia zgody, o której mowa w art. 282b § 3, odbioru upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, zakończenia kontroli podatkowej, złożenia wyjaśnień i zastrzeżeń do protokołu kontroli oraz wszystkich czynności kontrolnych. Strona na podstawie pełnomocnictwa z dnia 23 grudnia 2013 r. (złożonym w organie podatkowym 10 stycznia 2014 r.) wyznaczyła doradcę podatkowego jako osobę z art. 281a O.p. Po skutecznym wszczęciu kontroli podatkowej wydane zostało postanowienie z dnia 25 czerwca 2015 r. o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku. Wydanie postanowienia nastąpiło niewątpliwie przed upływem terminu do zwrotu podatku, który to termin upływał 24 lipca 2015 r. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów - w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia postanowienia - w zakresie doręczenia ww. postanowienia. Jak wynika z akt organ doręczył postanowienie 25 czerwca 2015 r. doradcy podatkowemu jako osobie wyznaczonej w trybie art. 281a O.p., czyli przed upływem terminu do zwrotu oraz bezpośrednio stronie za pośrednictwem poczty (wyekspediowanie nastąpiło w dniu 26 czerwca 2015 r.) w dniu 6 lipca 2015 r. czyli również przed terminem zwrotu podatku. Sąd nie podziela stanowiska organu podatkowego odnośnie tego, że osoba ustanowiona w trybie 281a O.p. jest upoważniona do odbioru ww. postanowienia. Zauważyć należy, że osoba taka nie jest pełnomocnikiem procesowym strony. Należy odróżnić instytucję upoważnienia do reprezentowania podatnika w trakcie kontroli podatkowej uregulowaną w art. 281a § 1 O.p. (dział VI Ordynacji podatkowej) od pełnomocnictwa procesowego, normowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Są to dwie odmienne instytucje. Zakres uprawnień osoby z art. 281a O.p. jest odmienny. Zgodnie z § 2 ww. przepisu jeżeli upoważnienie nie stanowi inaczej, przyjmuje się, że osoba wyznaczona jest uprawniona do działania w zakresie odbioru zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, wyrażenia zgody, o której mowa w art. 282b § 3, odbioru upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, zakończenia kontroli podatkowej, złożenia wyjaśnień i zastrzeżeń do protokołu kontroli oraz wszystkich czynności kontrolnych. W ocenie Sądu w zakresie uprawnień osoby z art. 281a O.p. nie mieści się odbiór postanowienia o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku i wniesienie właściwego środka zaskarżenia, ponieważ samo przedłużenie zwrotu nie jest czynnością kontrolną. Dlatego postanowienie o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku winno być doręczone (w przypadku braku ustanowienia pełnomocnika) bezpośrednio stronie. W niniejszej sprawie organ podatkowy dokonał takiego doręczenia. Wyekspediowanie pisma do strony nastąpiło 26 czerwca 2015 r., a doręczenie 6 lipca 2015 r. Nie znajduje również Sąd uzasadnienia dla zarzutu związanego z drugim doręczeniem postanowienia, bez wyeliminowania z obrotu pierwszego. W sprawie wydano jedno postanowienie, a jedynie zostało ono doręczono dwóm osobom. Powyższe mogłoby co najwyżej mieć wpływ na liczenie terminów do wniesienie środków zaskarżenia (co w sprawie nie ma miejsca), ale niewątpliwie nie oznacza dwukrotnego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Nie ma również racji strona zarzucając, że drugie doręczenie - bezpośrednio do rąk strony, związane było z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wniesionym od pierwszego doręczenia do rąk doradcy podatkowego. Jak zarzuca strona, organ podatkowy miał w ten sposób ukryć czy naprawić błędy popełnione przy doręczeniu. Z akt wynika, że wysłanie (wyekspediowanie) postanowienia do strony miało miejsce przed otrzymaniem przez organ wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismo wysłano 26 czerwca 2015 r., a wezwanie jest z dnia 29 czerwca 2015 r. Nie budzi również wątpliwości Sądu okoliczność, że na kopercie, w której doręczono stronie postanowienie, znajduje się kilka dat. Jak słusznie stwierdził organ podatkowy najwcześniejsza jest data 26 czerwca 2015 r. (datownik placówki nadawczej), a ponadto datę wysłania pisma potwierdzają zapisy w emonitronig.poczta-polska.pl. W świetle powyższego wszelkie zarzuty skargi wskazujące na nieprawidłowości związane z wydaniem i doręczeniem postanowienia Sąd uznał za bezzasadne. Przechodząc do zarzutów skargi odnoszących się do braku uzasadnienia przez organ podatkowy konieczności dodatkowej weryfikacji zwrotu, to Sąd podziela stanowisko organu, że postanowienie spełnia wymogi z art. 87 ust. 2 uVAT. Strona nie kwestionuje samego uprawnienia organu podatkowego do przeprowadzenia weryfikacji dokonanych przez nią rozliczeń, jakie wynikały ze złożonej deklaracji VAT-7. Twierdzi natomiast, że na dzień wydania kwestionowanego postanowienia, organ podatkowy nie dysponował przesłankami, które uzasadniałyby konieczność dalszej weryfikacji. Z przepisu art. 87 ust. 2 uVAT wynika, że przesłanką przedłużenia terminu zwrotu VAT jest wymóg dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu podatku. Podziela Sąd stanowisko organu podatkowego, że to organ podatkowy podejmuje decyzję, czy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach trybów wskazanych w ww. przepisie. Podkreślić jednak trzeba, że ocena, czy potrzeba taka występuje nie może być dowolna, ale winna opierać się na okolicznościach wynikających ze stanu faktycznego sprawy. Słusznie zauważył organ podatkowy, że ustawodawca nie wymaga, aby "potrzeba weryfikacji" była udowodniona. Organ podatkowy, aby przedłużyć termin zwrotu podatku nie ma obowiązku wskazać konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Przepis nie precyzuje zakresu użytego w nim sformułowania - "jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" przyjąć jednak trzeba, że chodzi o sprawdzenie rzetelności wywiązywania się podatnika z obowiązku podatkowego w tym podatku, celem uniknięcia sytuacji, gdy zwrot podatku naliczonego wynikający ze złożonej przez podatnika deklaracji okaże się zwrotem nieuzasadnionym, a w konsekwencji, następującym ze szkodą dla publicznoprawnych interesów Skarbu Państwa. W ocenie Sądu w zaskarżonym postanowieniu, wbrew twierdzeniu strony, organ podatkowy wskazał okoliczności przemawiające za koniecznością dalszej weryfikacji zwrotu. Z treści postanowienia wynika, że organ podatkowy powziął wątpliwości co do miejsca świadczenia usług wskazywanego przez stronę jako poza terytorium kraju, tj. na Cyprze, co skutkowało brakiem opodatkowania zawartych transakcji. Powołał organ podatkowy przepisy normujące kwestię miejsca siedziby działalności podatnika - odwołujące się do miejsca gdzie zapadają istotne decyzje dotyczące zarządzania przedsiębiorstwem, wskazał, że o siedzibie nie może decydować sam adres pocztowy. Jednocześnie wskazał organ podatkowy, że z okazanych dokumentów wynika, że płatności za usługi świadczone na Cyprze, spółka cypryjska płaci przelewami z rachunku bankowego prowadzonego przez polski bank, że jedyna osoba reprezentująca spółkę cypryjską w tym samym czasie jest prokurentem i członkiem zarządu w co najmniej innych 4 spółkach działających w Polsce. A zatem kwestia ustalenia siedziby świadczeniobiorcy i tym samym miejsca świadczenia usług, wobec zadeklarowanych skutków podatkowych, ma w sprawie decydujące znaczenie. Organ podatkowy miał tym samym podstawy, aby podjąć dalszą weryfikację zwrotu. W ocenie Sądu organ podatkowy wykazał konieczność dalszej weryfikacji zwrotu i dał temu wyraz w treści postanowienia, a zatem zarzuty skargi, co do braku spełnienia przesłanki do przedłużenia terminu do zwrotu są nieuzasadnione. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 183 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Wskazać trzeba, że przyjęte przez polskiego prawodawcę rozwiązanie w zakresie przedłużenia zwrotu podatku, mieści się w ramach realizacji uzasadnionego interesu państw członkowskich Unii Europejskiej w podejmowaniu odpowiednich kroków w celu ochrony swych interesów finansowych, które znajduje swoje usankcjonowanie w prawie unijnym (m. in. art. 183 Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z powołanej regulacji art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. wynika zatem, że przesłanką przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług jest konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu podatku. Nie chodzi w tym przypadku oczywiście o przekonanie o istnieniu takiej konieczności, które byłoby oparte na dowolności, jako że nieuzasadnione ograniczenie prawa podatnika do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego stanowiłoby naruszenie zasady neutralności (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 18 października 2012 r., w sprawie C-525/11). Stąd też w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego VAT organ powinien wskazać przesłanki, z których wywodził o potrzebie dokonania weryfikacji rozliczenia podatku. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1464/13, CBOSA). A jak już wcześniej Sąd ocenił, w zaskarżonym postanowieniu organ uzasadnił konieczność dodatkowej weryfikacji. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.