I SA/Wr 1613/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca) Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant Aleksandra Słomian po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] o nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ podatkowy I instancji wyłączył z kosztów uzyskania przychodów kwotę [...] z tytułu wydatków poniesionych na zakup alkoholu, przeznaczonego na spotkanie wigilijne z pracownikami stacji paliw płynnych w Dobromile oraz kwotę [...] z tytułu poniesionej prowizji od kredytu zaciągniętego na zakup i remont nieruchomości zabudowanej budynkiem szkoły, oddanej do użytku w następnym roku kalendarzowym. Skarżący w skardze z dnia [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego i procesowego, to jest: art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. z 2000 r. Dz. U. nr 14, poz. 176 ze zm.) – w skrócie updof, przez brak uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków na zakup alkoholu w kwocie [...], przeznaczonego na spotkanie wigilijne z pracownikami; art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 ze zm.) – w skrócie ustawa z dnia 26 października 1982 r., przez uznanie, iż na terenie placówki handlowej, posiadającej wymagane prawem zezwolenie organu administracyjnego, nie można podawać i spożywać napojów alkoholowych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie należy ani do organów podatkowych ani do sądu badanie celowości i efektywności nakładów gospodarczych podatnika, lecz jedynie czy dany rodzaj wydatku pozostaje w związku z działalnością przedsiębiorstwa i nie stanowi wydatku przeznaczonego na cele osobiste podmiotów zarządzających przedsiębiorstwem lub osób trzecich. Koszty ponoszone przez podatnika należy, zatem ocenić pod kątem celowości ich poniesienia, to jest dążenia do uzyskania w przyszłości przychodu, a nie pod kątem ich niezbędności oraz rezultatu, jaki faktycznie przyniosły wskutek ich poniesienia. Ponadto skarżący podniósł, iż brak jest przepisu zakazującego spożywania alkoholu na terenie zakładu handlowo – gastronomicznego a także to, iż impreza odbyła się w czasie wolnym od pracy. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, iż wydatki na zakup alkoholu nie są związane z uzyskaniem przychodów a ich jednoznaczna negatywna ocena przesądza o tym, że nie można ich zaliczyć do kosztów działalności. Organ zaprzeczył także, iż na terenie placówki handlowej, posiadającej zezwolenie, nie można podawać i spożywać napojów alkoholowych. Przepis art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. został wskazany jedynie w kontekście zakazu spożywania alkoholu na terenie zakładu pracy. Organ, mimo nie wniesienia przez skarżącego zarzut, podtrzymał również stanowisko w zakresie wyłączenia z kosztów wydatku w kwocie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak, więc uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią art. 22 ust. 1 oraz art. 22a ust. 1 i art. 22g ust. 1 pkt 1; ust.3 updof. W myśl art. 22 updof kosztami uzyskania przychodów z poszczególnych źródeł są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 updof. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanym w ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem związku z przychodami. O zakwalifikowaniu danego wydatku do kosztu uzyskania przychodu decyduje, więc poniesienie wydatku w celu uzyskania przychodu i brak zakwalifikowania go do grupy wydatków wyłączonych z kosztu uzyskania przychodu, a także odpowiednie jego udokumentowanie. W rozstrzyganej sprawie istota sporu sprowadza się do prawidłowości zakwestionowania przez organy podatkowe wydatków na zakup alkoholu na zakładowe spotkanie wigilijne z pracownikami. Organy podatkowe nie uznały, bowiem przedmiotowego wydatku z uwagi na brak wykazania przez skarżącego związku przyczynowo – skutkowego między poniesionymi wydatkami a uzyskanym przychodem, z czym nie zgadza się skarżący. Zdaniem Sądu, stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe. Nie można, bowiem podzielić poglądu skarżącego zwłaszcza, iż skarżący nie udowodnił a przynamniej nie uwiarygodnił, iż wydatki na zakup alkoholu były ponoszone w związku z działaniami gospodarczymi zmierzającymi do osiągnięcia potencjalnego przychodu. Wręcz przeciwnie ze składanych wyjaśnień wynika, iż spotkanie to miało charakter okolicznościowy i odbyło się w związku z nadchodzącymi Świętami Bożego Narodzenia. Organy nie naruszyły również przepisu art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r., zakazującego spożywania alkoholu przez pracowników na terenie zakładu pracy. Powołanie się na powyższy przepis należy uznać jako chęć wzmocnienia przedstawionej argumentacji, opartej na przepisach prawa podatkowego. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż ze względu na charakter poniesionego przez skarżącego wydatku powinien on być, w ocenie Sądy, ewentualnie sfinansowany z funduszu socjalnego. Odnosząc się z kolei do drugiego z zakwestionowanych przez organy wydatków, to jest ujęcia w kosztach uzyskania przychodów prowizji w kwocie [...] z tytułu zaciągniętego kredytu na zakup nieruchomości, zdaniem Sądu, również i w tym wypadku organy zajęły prawidłowe stanowisko. W myśl art. 22 ust. 8 updof kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 22a-22 updof, z uwzględnieniem art. 23 updof. Z kolei zgodnie z art. 22 f ust. 1. updof podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b updof, oddanych do użytku. Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku (art. 22g ust. 3 updof). Tak, więc ujęcie w roku 2004 nieruchomości w ewidencji środka trwałego przed oddaniem jej do użytku było czynnością z którą nie wiązało się prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Z drugiej strony koszty poniesione do czasu przekazania środka trwałego do użytku nie mogły być bezpośrednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów a jedynie dodane do pozostałych kosztów składających się na cenę nabycia środka trwałego, która w przyszłości będzie stanowiła podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Za nietrafny należy, więc uznać zarzut naruszenia wskazanych przepisów prawa. Ponadto należy stwierdzić, iż postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – w skrócie op, z której wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Materiał sprawy wskazuje, iż organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaś materiał dowodowy był gromadzony w myśl zasady z art. 180 § 1op, nakazującej jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaś dokonana przez organy ocena, poniesionych wydatków, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191op), lecz służy jedynie ustaleniu zaistniałego stanu faktycznego. Ocena ta została zawarta w uzasadnieniu decyzji, co czyni zadość wymogom art. 210 § 1 i 4 op. Jest ona logiczna, oparta na zebranym w postępowaniu materiale dowodowym i zgodna z doświadczeniem życiowym. Z powyższych względów skarżący nie może, więc postawić skutecznego zarzutu organom podatkowym, nie wyjaśnienia w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy oraz dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Podsumowując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 upsa, ją oddalił.