I SA/Wr 1613/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Anetta Chołuj, Protokolant: asystent sędziego Marek Sosnowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A.T. i K. T. przy udziale N.P.- J. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...]r., nr [...] ustalającą A. i K. T. (dalej: skarżący, strona) oraz N. P. – J. i J. P. podatek od nieruchomości za 2013 r. (za okres lipiec – sierpień 2013 r.) w kwocie 75 zł. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy Wójt Gminy L. po wszczęciu postępowania podatkowego, działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1c, art. 6 ust. 1, 4, 5, 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej u.p.o.l.) ustalił skarżącym oraz N. P.– J. i J. P. podatek od nieruchomości za miesiące od lipca do sierpnia 2013 r. za czas gdy byli współwłaścicielami działki nr [...] położonej w T. Opodatkowaniem objęto grunty, wykazane w ewidencji gruntów jako droga (dr) o powierzchni 1.000 m² i zastosowano stawkę podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów pozostałych, wynikającą z uchwały Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa D. z 2012 r., poz. 4172). Po rozpatrzeniu odwołania – w którym skarżący zarzucili nieuwzględnienie zmiany dokonanej w ewidencji gruntów z dnia 14 sierpnia 2013 r., w wyniku której przedmiotowy grunt został zakwalifikowany jako pastwisko – Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ przytoczył niesporną treść art. 1a ust. 3, art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) i wskazał, że drogi nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym ani podatkiem leśnym zatem opodatkowane winny być podatkiem od nieruchomości. Organ odnosząc się do zmian dokonanych w ewidencji gruntów przez Starostę K. wskazał, że z zawiadomienia o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków wynika, że organ ten w dniu 14 sierpnia 2013 r. dokonał zmiany poprzez wykreślenie na działce nr [...] położonej w T. o powierzchni 0,10 ha użytku drogi (dr) i wpisanie użytku przyległego pastwiska trwałe (PsV). Dla gminnego organu podatkowego treść tego dokumentu jest wiążąca. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów. Gminny organ podatkowy nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów. Z zawiadomienia nie wynika ażeby zmiana ta była poprawieniem mylnej klasyfikacji poczynionej wcześniej i skutkuje do okresów poprzednich. Ponieważ decyzja obejmuje okres od lipca do sierpnia 2013 r. to dla celów podatkowych należało wziąć stan faktyczny i prawny istniejący w tym okresie. Gdyby przyjąć zasadę zasugerowaną przez podatników to przykładowo, gdyby np. w październiku 2013 r. strony sprzedały sporny grunt, to w stosunku do nich obowiązek podatkowy nie powstałby, bo w dacie wydawania decyzji nie byliby już podatnikami. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli A. T. i K. T. wnosząc o uchylenie o zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: -art. 121, art. 187 oraz art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej przywołana jako O.p. poprzez pominięcie okoliczności błędnego oznaczenia gruntów zajętych pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków i nie przeprowadzenie dowodu na ustalenie rzeczywistego statusu tych gruntów w okresie objętym decyzją; -art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 4,5,7 u.p.o.l oraz uchwały Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez ich błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie; -art. 2 ust. 2 oraz art. 1a ust. 3 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podobnie jak w odwołaniu podnieśli, że zmiana klasyfikacji gruntu była następstwem błędnie sklasyfikowanej przed laty nieruchomości. Skoro zmiana klasyfikacji na prawidłową nastąpiła 14 sierpnia 2013 r. to gminny organ podatkowy wydając decyzję [...] r. powinien wziąć pod uwagę nową klasyfikację gruntu. Wskazali ponadto, że na dzień powstania nowego zobowiązania podatkowego w ewidencji gruntów i budynków działka [...] była oznaczona prawidłowym symbolem "Ps" i jedynie takie oznaczenie mogło wiązać organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie jak i skarżących. Skarżący powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 wskazali, że treść ewidencji gruntów i budynków nie może mieć mocy absolutnej przy wydawaniu decyzji podatkowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, że zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy charakteru gruntu stanowiącego w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania. Skarżący uważają, że grunt ten pomimo, że w okresie którego dotyczy zobowiązanie podatkowe oznaczony był w ewidencji gruntów i budynków jako droga, był gruntem zajętym pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego i zmianą dokonaną w tej ewidencji w dniu 14 sierpnia 2013 r. został wliczony do przyległego do niego użytku gruntowego. Zdaniem skarżących przy wydawaniu decyzji organy powinny uwzględnić ww. zmiany dokonane w ewidencji i opodatkować przedmiotowy grunt jako pastwisko. Natomiast w ocenie organów, zgodnie z wpisem w ewidencji gruntów i budynków w okresie którego dotyczy zobowiązanie podatkowe tj. za okres od lipca do sierpnia 2013 r. sporny grunt o powierzchni 1.000 m² oznaczony jest jako dr (droga), podlega zatem podatkowi od nieruchomości. Należy tutaj zauważyć, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok WSA z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Zauważyć także należy, że przepis art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej jako u.p.o.l.) także odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno co do wielkości gruntów danego podatnika jak i sposobu ich klasyfikacji. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kolegium wskazało, że nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Stanowisko to należy podzielić. Bezsporne w sprawie jest, że przedmiotowy grunt do 14 sierpnia 2013 r. był oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako droga (dr), co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z ewidencji gruntów i budynków. Grunt ten nie może zatem podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż nie jest użytkiem rolnym. Zgodnie bowiem z § 68 pkt 1 rozporządzenia o ewidencji użytki rolne dzielą się na: 1) grunty orne, oznaczone symbolem - R, 2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S-R, S-Ł, S-Ps, 3) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł, 4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps, 5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps, 6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr, 7) rowy, oznaczone symbolem - W. Grunt sklasyfikowany jako droga (dr), zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) w związku z § 67 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454, dalej jako: rozporządzenie o ewidencji) zaliczany jest do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Okoliczność ta powoduje, że grunt oznaczony jako droga (dr) jako nie wymieniony w § 68 ust. 1 rozporządzenia o ewidencji, a jednocześnie zaliczony do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty. Z kolei ust. 2 art. 2 u.p.o.l wskazuje, co nie podlega temu podatkowi. Podatkowi od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z przepisem tym koresponduje przepis art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), który wskazuje zakres przedmiotowy tego podatku. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powyższych przepisów wynika, że o opodatkowaniu gruntu podatkiem od nieruchomości bądź podatkiem rolnym decyduje sposób jego sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków, przy czym zasadnicze znaczenie ma uznanie gruntu za użytek rolny. Oznaczenie gruntu jako droga (dr) powoduje zatem, że grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Należy zauważyć, że zgodnie z załącznikiem Nr 6 ust. 3 pkt 7 lit. a) rozporządzenia o ewidencji, który wskazuje co zalicza się do użytku gruntowego o nazwie "drogi", grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Dopiero jednak zaklasyfikowanie w dniu 14 sierpnia 2013 r. spornego gruntu do pastwiska (Ps) i uwidocznienie go w ewidencji gruntów i budynków, będzie uprawniało organy podatkowe od tej daty do uwzględnienia takiej klasyfikacji przy wymiarze podatku. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że skoro decyzja obejmuje okres od lipca do sierpnia 2013 r. to dla celów podatkowych należało wziąć stan faktyczny i prawny istniejący w tym okresie. Nie można zgodzić się zatem z zarzutem skargi, że organ podatkowy powinien pominąć dane z ewidencji gruntów i budynków obowiązujące do dnia 14 sierpnia 2013 r. i przyjąć, że sporny grunt jest gruntem rolnym i tym samym opodatkować go podatkiem rolnym. Tym samym za bezzasadny należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Sąd podkreśla, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co, do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. (vide wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2466/01, w: System Informacji Prawnej LEX Nr 77806). Jak wynika z akt sprawy zmiana w ewidencji dokonana została dopiero w dniu 14 sierpnia 2013 r. i nie wynika z niej ażeby zmiana ta była poprawieniem mylnej klasyfikacji poczynionej wcześniej. Prawidłowo więc organy oparły swoje rozstrzygnięcie na obowiązującej w okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe, treści ewidencji gruntów i budynków, natomiast dokonana w tej ewidencji zmiana danych będzie wywoływać skutki podatkowe na przyszłość. Odnosząc się do powołanej przez skarżących uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 wskazać należy, że dotyczy ona innego stanu faktycznego i prawnego, nie można zatem jej tezy przenieść na grunt rozstrzyganej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.