I SA/Wr 1711/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 27 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego odniósł się do zgłoszonego w skardze żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na prawdopodobieństwo likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej w sytuacji natychmiastowego wdrożenia postępowania egzekucyjnego. Wskazując na wartość przedmiotu zaskarżenia (826.175 zł) pełnomocnik podniósł, że posiadane przez skarżącego aktywa nie wystarczą na zaspokojenie choćby części dochodzonej przez organy podatkowe należności pieniężnej. Okoliczności te potwierdzają, zdaniem wnioskodawcy, spełnienie przesłanki "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" lub "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Jednocześnie, pełnomocnik strony wniósł o wyznaczenie czternastodniowego terminu na dostarczenie dowodów potwierdzających spełnienie ustawowych przesłanek do objęcia skarżącego ochroną tymczasową w postaci orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: - dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonalności sąd wydaje na wniosek skarżącego, co oznacza brak podstaw prawnych do działania w tym postępowaniu przez sąd z urzędu. Dyrektywę tę należy interpretować szeroko, tj. jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, strona zobowiązana jest skonkretyzować przesłanki na podstawie których domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04.10.2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). W stanie faktycznym sprawy, zasadność wniosku o wstrzymanie pełnomocnik skarżącego motywował obawą likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Okoliczność tę utożsamiał ze spełnieniem w stanie faktycznym sprawy przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem, ograniczenie się do ogólnego stwierdzenia, że egzekucja może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków nie spełnia warunku wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt I FZ 161/14, LEX nr 1494643). Dostatecznym argumentem przemawiającym za zasadnością wniosku nie może w tym przypadku stanowić sama wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji. Należy w tym miejscu podkreślić, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej stanowi dla zobowiązanego dolegliwość finansową. Rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie w takim przypadku, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi zobowiązanemu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, LEX nr 1467667). Należy przy tej okazji podnieść, że skarżący nie wykazał przesłanek na podstawie których możliwa byłaby ocena, że wykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji grozić będzie skutkami o jakich mowa we wniosku. Niewiadomą pozostaje bowiem okoliczność stanu majątkowego przedsiębiorstwa wnioskodawcy. W kontekście tym, należy podnieść, że brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) . Z tych względów, nie było podstaw prawnych do wzywania pełnomocnika strony do przedstawienia dokumentów mających przemawiać za zasadnością wniosku, pomimo że taki wniosek został zawarty w piśmie procesowym z dnia 27 czerwca 2014 r. Przy tej okazji należy również wskazać, iż strona nie jest ograniczona w możności złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a w przypadku wykazania okoliczności przemawiających za jego uwzględnieniem, Sąd ponownie rozważy możliwość wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 61 § 4 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.