I SA/Wr 1716/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...]lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżący G. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, będących konsekwencją egzekucji kwoty 43.005 zł. W motywach wniosku skarżący podniósł, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza wymaga ciągłych nakładów finansowych i nie można jej wykonywać bez ponoszenia określonych stałych wydatków. W ocenie skarżącego, egzekucja kwoty określonej zaskarżoną decyzją pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących wydatków, niezbędnych dla prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, utrudni prowadzenie owej działalności i będzie wiązać się ze znacznymi stratami finansowymi, łącznie z rozwiązaniem umów o pracę z zatrudnionymi osobami bądź zawieszeniem lub zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej, co niewątpliwie – zdaniem skarżącego – będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Do wniosku skarżący nie załączył żadnej dokumentacji finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. II OZ 52/05). W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest też stanowisko, że w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 lutego 2015 r. I GSK 80/15, LEX nr 1646653). Zaznaczyć jednak należy, że spełnienie przesłanek powoływanego przepisu wymaga stwierdzenia wysokiego prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub też trudnych do odwrócenia skutków. Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony. Zatem to wnioskodawca obowiązany jest do uprawdopodobnienia wystąpienia skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. I FZ 148/09). Oznacza to, że strona skarżąca jest zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. II FSK 502/09). Tym samym, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Przy czym, bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację strony skarżącej nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornej decyzji. Podzielając przedstawione powyżej poglądy orzecznictwa w zakresie wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy w odniesieniu do rozpoznawanego wniosku, że skarżący nie wykazał istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. O niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może świadczyć ogólne powołanie się na wpływ decyzji na płynność finansową prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Brak bowiem szczegółowego zobrazowania obecnej sytuacji finansowej skarżącego, rozmiaru prowadzonej działalności, ilości zatrudnianych pracowników, nie pozwala Sądowi na ocenę, czy wykonanie decyzji może wyrządzić tak daleko idące skutki. Podkreślić jednocześnie należy, że choć egzekucja administracyjna zawsze wywiera negatywne skutki finansowe dla zobowiązanego, to niewątpliwie nie zawsze te negatywne skutki prowadzą do nieodwracalnych skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro zatem skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącego.. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.