I SA/Wr 1767/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący J.O. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, związanej z ewentualnym wstrzymaniem procesu inwestycyjnego. Z urzędu wskazać należy, że z przedłożonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów obrazujących sytuację materialną skarżącego wynika m.in., że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w której do końca października 2015 r. uzyskał przychód wynoszący ponad 2 mln zł; uzyskuje dochody z prowadzonych spółek: cywilnej i jawnej; posiada kilka nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanego unormowania wynika, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, a także - jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych - wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide np. postanowienia NSA: z 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09, z 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 781/12, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy bowiem rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Dodać też trzeba, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, skarżący wskazał jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji na skutek wdrożenia czynności egzekucyjnych, może wiązać się z ewentualnym wstrzymaniem procesu inwestycyjnego. W ocenie Sądu, tak przedstawiona argumentacja nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku. Zauważyć bowiem należy, że choć wdrożenie czynności egzekucyjnych zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, to nie zawsze skutki te wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej, że wnioskodawca wskazał jedynie na skutek wykonana zaskarżonej decyzji w postaci ewentualnego wstrzymania procesu inwestycyjnego. Mając bowiem na uwadze wysokość kwoty zobowiązania podatkowego ([...] zł) w zestawieniu z ustaloną na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy (wniosek nie został uwzględniony) sytuacją materialną skarżącego, nie można uznać, że egzekucja tego zobowiązania spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w majątku skarżącego. W każdym razie, skarżący przez wskazaną powyżej argumentację wniosku, nie uprawdopodobnił, że takowe skutki mogą wystąpić. W konsekwencji, wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.