I SA/Wr 1819/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: Asystent sędziego Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. C. i J. Ca. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. (dalej: organ odwoławczy lub SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia [...] r. nr [...], którą - w wyniku wznowienia postępowania - uchylono ostateczną decyzję z dnia [...] r. w sprawie wymiaru J. C. (dalej: skarżąca) i J. Ca. (dalej: skarżący) podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 1.100,00 zł i orzeczono skarżącym zobowiązanie podatkowe w tym podatku za 2013 r. w kwocie 12.031,00 zł. Wymienione rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Ostateczną decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) organ podatkowy pierwszej instancji ustalił skarżącym za 2013 r. podatek od nieruchomości położonej w S[...] przy ul. [...] [...]D, w kwocie 1.110,00 zł, przyjmując do opodatkowania budynki mieszkalne i ich części o powierzchni 571,20 m2 oraz grunty związane z budynkami mieszkalnymi o powierzchni 1.540 m2. W dniu 6 lutego 2013 r. we wskazanej nieruchomości, stanowiącej budynek mieszkalno-pensjonatowy, została przeprowadzona kontrola podatkowa, na skutek której organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sieprnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie: O.p. wznowił postępowanie podatkowe, zakończone w/w decyzją ostateczną – ze względu ujawnienie nieznanej temu organowi w dniu wydania decyzji, istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej, polegającej na nie zgłoszeniu w podatku od nieruchomości prowadzenia działalności gospodarczej. Wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia [...] r. i ustalił skarżącym nową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że z ustaleń poczynionych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 6 lutego 2013 r.,wynika, że przedmiotowa nieruchomość nie mogła w całości zostać objęta najniższymi stawkami podatku przewidzianymi dla nieruchomości o charakterze mieszkalnym, jako że w budynku wchodzącym w skład tej nieruchomości, prowadzona jest działalność gospodarcza w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania (wynajem pokoi gościnnych). W czasie kontroli obiekt był zapełniony gośćmi. Ponadto obiekt ten do marca 2013 r. reklamowany był w Internecie pod nazwą "A", natomiast po interwencji Urzędu Marszałkowskiego - pod nazwą "A". W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, systematyczne wynajmowanie lokali na krótkie okresy spełnia kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospdoarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447), tj. działalności ciągłej i zorganizowanej o charakterze zarobkowym, zmierzającym do osiągnięcia zysku. I nie ma tu znaczenia fakt zgłoszenia zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji, organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że wynajem miejsc noclegowych w budynku mieszkalno-pensjonatowym jest działalnością gospodarczą, a co za tym idzie, ta część budynku, która zajęta jest na pokoje gościnne podlega opodatkowaniu według stawek najwyższych, przewidzianych dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą. Od w/w decyzji skarżący wnieśli odwołanie, w którym zakwestionowali stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że wynajem pokoi jest działalnością gospodarczą. Argumentowali w tej kwestii, że od 1 stycznia 2013 r. prowadzą prywatny wynajem kwater mieszkalnych w ramach zawieranych umów cywilnoprawnych, a nie w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast objęty opodatkowaniem budynek został wybudowany ze środków prywatnych i nie był amortyzowany, ani wliczany w koszty działalności gospodarczej. Budynek ten zamieszkują skarżący wraz z rodziną (łącznie [...] osób) ze stałym zameldowaniem. Wyjaśnili, że w okresie od 2007 r. do kwietnia 2012 r. budynek był w części zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, jednak od dnia 1 kwietnia 2012 r. skarżący zawiesił działalność gospodarczą a z dniem 15 maja 2013 r. działalność tę całkowicie zlikwidował i przestał być przedsiębiorcą. Dalej wskazali, że uzyskany dochód (przychód) z wynajmu kwater prywanych, skarżąca opodatkowuje zryczałtowanym podatkiem dochodowym, zgodnie z oświadczeniem złożonym w urzędzie skarbowym. Po odwołaniu się do definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, skarżący stwierdzili, że prowadzony przez nich najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu. Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. w Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm – dalej w skróćie: u.p.o.l.), wskazująć, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą(...). Działalność gospodarcza oznacza działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (obecnie ustawie o swobodzie działalności gospodarczej), z zastrzeżeniem ust. 2 (art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.). Uznanie natomiast danego gruntu, budynku lub budowli za związanego z działalnością gospodarczą uzależnione jest od wykazania, że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. O tym, czy dany podmiot jest przedsiębiorcą decyduje sytuacja prawna tego podmiotu (w tym jego rejestracja w Krajowym Rejestrze Sądowym lub w Ewidencji Działalności Gospodarczej) albo sytuacja faktyczna (prowadzenie działalności gospodarczej przez podmiot, który nie został wpisany do rejestru przedsiębiorców czy też ewidencji działalności gospodarczej). Jednakże ocenę, czy prowadzona przez podmiot, niebędący przedsiębiorcą działalność ma charakter działalności gospodarczej, należy oprzeć o przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazał, że cechami działalności gospodarczej są jej zawodowy (stały) charakter, związana z nią powtarzalność działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym, niezależnie od tego, czy podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest wpisany do ewidencji działalności gospodarczej, czy też nie. W ocenie organu, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] 2013 r. sygn. akt [...] W [...]/13, w którym potwierdzo, że skarżący prowadził usługi hotelarskie bez zgłoszenia do właściwej ewidencji innych obiektów hotelarskich) stwierdzić należało, że działalność skarżących ma charakter zarobkowy i jest prowadzona systematycznie. Wyjaśnił, że zarobkowy charakter prowadzonej działalności jest kategorią obiektywną i wiąże się z pewną potencjalną możliwością uzyskiwania dochodów, w oderwaniu od jej faktycznego wymiaru, czyli wyniku finansowego jej prowadzenia. Zdaniem organu odowławczego, udostępnianie pokoi gościnnych w budynku należącym do skarżących za odpłatnością, bez wątpienia stwarza taką możliwość po ich stronie. Skoro zatem skarżący w 2013 r. prowadzili zarobkową działalność usługową w sposób zorganizowany i ciągły, byli oni podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – co uzasadniało zastosowanie dla części nieruchomości stawek podatku przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odowławczy wyjaśnił ponadto, że ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zawarta w niej definicja działalności gospodarczej, nie ma zastosowania przy wymiarze podatku od nieruchomości, gdyż u.p.o.l. posiada własne rozumienie pojęcia działalności gospodarczej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wnieśli o uchylenie i zmianę zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucili, że w przedmiotowej sprawie naruszono szereg przepisów prawa oraz podnieśli, że ustalenia faktyczne są niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym. Wyjaśnili, że zlikwidowali działalność gospodarczą a przychody uzyskiwane z tytułu wynajmu lokali opodatkowane są zryczałtowanym podatkiem dochodowym, według stawki 8,5%, jako najem prywatny bez względu na ilość wynajmowanych lokali oraz wysokość osiągniętych przychodów. Podkreślili, że przedmioty wynajmu nie są składnikami majątku związanymi z działalnością gospodarczą ani wynajem ten nie jest przedmiotem ich działalności. Najem taki stanowi odrębne od działalności gospodarcze źródło przychodów, stosownie do art.10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a możliwość prowadzenia prywatnego wynajmu kwater poza prowadzeniem działalności gospodarczej, potwierdza interpretacja indywidualna z dnia 26 września 2011 r. sygn. ILPB1/415-833/11-2/AMN, wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. Dalej skarżący zarzucili naruszenie przepisów, w tym § 5 i 6 załącznika do zarządzenia Burmistrza S. z dnia [...] 2012 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu kontroli obiektów świadczących usługi hotelarskie na terenie Gminy S., poprzez niezawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli, nieokazanie upoważnienia i przeprowadzenie kontroli przez nieodpowiedni zespół kontrolny, bez oibecności skarżącej. Stwierdzili, że fakt, że opodatkowany budynek zapełniony był w środku ferii zimowych gośćmi nie oznacza, w ocenie skarżących, prowadzenia działalności gospodarczej, podobnie jak umieszczenie na stronie internetowej nazwy "A". Zdaniem skarżących zignorowano fakt zawieszenia przez skarżącego działalności gospodarczej z dniem 1 kwietnia 2012 r. a następnie jej zlikwidowania z dniem 15 maja 2013 r. Zdaniem skarżących naruszono również art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż za nową okoliczność w sprawie nie można było potraktować prywatnego wynajmu, czy nazwy "A" na stronie internetowej. Skarżący podkreślili, że nieuzasadnione było powołanie się przez SKO na wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w J., z uwagi na to, że nie jest on prawomocny. Skarżący wskazali także, że w przedmiotowym obiekcie brak jest możliwości prowadzenia usług hotelarskich, jako że obiekt ten nie spełnia wymogów techniczno-budowlanych dla budynków zamieszkania zbiorowego, co potwierdza załączona do skargi opinia z dnia 26 sierpnia 2013r. Do skargi załączono umowy najmu, oświadczenie skarżącej o wyborze formy opodatkowania; w/w Regulamin; a na rozprawie wyrok Sądu Rejonowego w J. (sygn. akt. [...] W [...]/13). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegał budynek mieszkalno-pensjonatowy (w części nie zajętej na w lasne potrzeby mieszkaniowe skarżących), gdy prowadzona w nim przez skarżącą działalność polegająca na wynajmie pokoi nie jest zarejestrowana jako działalność gospodarcza, a podatek dochodowy uiszczany jest w formie ryczałtu (od tzw. najmu prywatnego) na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r. , Nr 144, poz. 930 ze zm.). Wskazać należy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Na podstawie art. 5 ust. 2 u.p.o.l. budynki mieszkalne mogą podlegać opodatkowaniu według stawek właściwych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w częściach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak z kolei stanowi art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy u.p.o.l., działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Jednocześnie stosownie do brzmienia ust. 2 tego przepisu za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się: 1) działalności rolniczej lub leśnej; 2) wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Z powyższego wynika zatem, że w zakresie definicji działalności gospodarczej ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła do przepisów Prawa działalności gospodarczej, które zostało zastąpione ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2004 r. Nr 173 poz. 1807)- dalej: u.o.s.d.g. Według tej ustawy działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art.2). Na podstawie przytoczonej definicji można zatem wyróżnić cechy charakteryzujące działalnośc gospodarczą w rozumieniu u.o.s.d.g. W uchwale siedmiu sędziów z dnia z 6 grudnia 1991 r. (III CZP 117/91; OSNC 1992/5/65), Sąd Najwyższy do cech tych zaliczył: 1) zawodowy (a więc stały) charakter, 2) związaną z nim powtarzalność podejmowanych działań, 3) podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania, oraz 4) uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Pogląd wyrażony w omawianej uchwale został następnie powtórzony w wyroku Sądu Najwyższego z 11 października 1996 r. (III RN 4/96; OSNP 1997/10/160). Z kolei w postanowieniu z 19 października 1999 r. (III CZ 112/99; OSNC 2000/4/78) Sąd Najwyższy – odwołując się do wcześniejszego orzecznictwa – stwierdził, że działalność gospodarczą wyróżnia kilka cech charakterystycznych, a mianowicie fachowość, podporządkowanie regułom opłacalności i zysku lub zasadzie racjonalnego gospodarowania, działanie na własny rachunek, powtarzalność działań oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym (tak też uchwała SN z 18 czerwca 1991 r., III CZP 40/91; OSNC 1992/2/17; uchwała SN z 11 maja 2005 r., III CZP 11/05; OSNC 2006/3/48; wyrok NSA z 15 września 2005 r., FSK 2643/04, LEX nr 153881). Tak więc co do zasady każda działalność, której można przypisać wymienione cechy jest działalnością gospodarczą w rozumieniu u.o.s.d.g. Zarazem trzeba stwierdzić, że sam fakt braku wpisu do rejestru przedsiębiorców (czy wykreślenie takiego wpisu) nie przesądza, że osoba fizyczna faktycznie nie prawadzi działalności gopodarczej w powyższym znaczeniu i nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu u.o.s.d.g. Wpis taki ma jedynie charakter deklaratoryjny (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt III UK 35/07). Tak więc dla ustalenie, czy dana osoba jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu u.o.s.d.g. należy stwierdzić, czy wykonuje ona zarobkową działalność usługową, w sposób zorganizowany i ciągły. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 u.o.s.d.g. nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów oraz wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina. Z powyższego wynika, że więc, że także działalność w zakresie wynajmowania przez rolników pokoi, o ile spełnia cechy, o których mowa w przytoczonym przepisie art. 2 u.o. s.d.g, co do zasady stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, tyle, że regulacji tej ustawy do tego rodzaju działalności gospodarczej, nie stosuje się (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2007 r., II OSK 1618/06, w którym stwierdzono, że działalność wytwórcza w rolnictwie (prowadzenie gospodarstwa rolnego jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jednakże do tej działalności nie stosuje się pozostałych jej przepisów). Z kolei w komentarzu do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych L. Etel zauważa: "gdyby te rodzaje działalności nie były działalnością gospodarczą w rozumieniu u.s.d.g., jej zapis art. 3 nie byłby potrzebny. Po co bowiem zamieszczać w ustawie regulującej działalność gospodarczą przepis, z którego wynika, że ustawa nie ma zastosowania do działalności, która nie jest działalnością gospodarczą?" (G. Dudar, L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz. ABC 2008, Lex). Brak stosowania przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do tego rodzaju działalności gospodarczej jak wynajem pokoi przez rolników, nie ma jednak żadnego znaczenia dla zastosowania do tej działalności gospodarczej przepisów ustawy u.o.pl. Spod definicji działalności gospodarczej w rozumieniu u.o.p.l. wyłączono bowiem jedynie działalność rolniczą lub leśną oraz wynajem turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza pięciu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić zatem należy, że w przypadku działalności w zakresie wynajmu pokoi, która nie spełnia kryteriów wymienionych w przytoczonym przepisie ustawy u.p.o.l. (a więc kryteriów przedmiotowych - budynku mieszkalnego, znajdującego się na obszarze wiejskim, o liczbie pokoi przeznaczonych do wynajęcia nieprzekraczającej pięciu oraz kryteriów podmiotowych – przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie), działalność taka jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy u.p.o.l., a nieruchomości z nią związane podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Działalność prowadzona przez skarżącą nie jest co prawda zarejestrowana w ewidencji działalności gospodarczej, gdyż jak uznają skarżący, nie podlega ona przepisom ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jednak z uwagi na potwierdzone w toku postępowania przez organ podatkowy cechy tej działalności jest ona działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej a w konsekwencji także w rozumieniu u.p.o.l., gdyż niewątpliwie ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje na to, że wynajem pokoi przez skarżącą jest prowadzony w sposób ciągły i zorganizowany, o czym świadczą podejęte przez podatniczkę starania dotyczące zarówno przygotowania samego pensjonatu, jak również rozpowszechniania oferty za pomocą Internetu. Również analiza szczegółów samej oferty wynajmu sezonowego pokoi wskazuje na to, że najem ten nie ma charakteru incydentalnego, ale jest prowadzony w ramach profesjonalnie przygotowanej usługi, nakierowanej na spełnienie oczekiwań klientów, korzystajacych z usług tego typu obiektów. Już samo pozwolenie na użytkowanie budynku, wydane dla "budynku mieszkalno-pensjonastowego" wskazuje, że był on z wybudowany z myślą o przystosowaniu do prowadzenia działalności usługowej w zakresie najmu pokoi gościnnych, czy wręcz prowadzenia szerzej pojętej działalności hotelarskiej. Zarazem działalność prowadzona przez skarżącą nie spełnia wszystkich kryteriów wyłączenia jej spod definicji działalności gospodarczej ustanowionych w ustawie u.p.o.l. (art. 1a ust. 2 pkt 2 u.p.o.l.), jako że budynek ten nie jest położony na terenie gminy wiejskiej. Tym samym słusznie przyjęły organy podatkowe, że w części niezajętej na własne potrzeby mieszkaniowe skarżących, posiadany przez nich budynek mieszkalno-pensjonatowy podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej Wskazać jednocześnie należy, że sposób rozliczania przez skarżącą podatku dochodowego nie ma żadnego znaczenia dla kwalifikacji jej działalności na gruncie u.o.p.l. Zaliczenia najmu pokoi w opisanym budynku mieszkalno-pensjonatowym do źródła przychodów, jakim jest korzystanie z majątku (Najem i dzierżawa) , a nie do działalności gospodarczej nie pozbawia prowadzonej przez skarżącą działalności cech działalności gospodarczej w rozumieniu u.o.s.d.g., a jedynie przyporządkowuje otrzymane z tego najmu dochody do takiego, a nie innego źródła przychodów dla potrzeb podatku dochodowego. Istotne z punktu widzenia kwalifikacji działalności podatniczki są natomiast obiektywne cechy tej działalności – a jak wynika z materiału dowodowego zebranego przez organy podatkowy, niewątpliwie ma ona charakter stały, potwtarzalny, zarobkowy, jest wykonywana na własny rachunek, w sposób zorganizowany i cechujący się profesjonalizmem. Na uwagę zasługuje, że charakterystyka tej działalności nie uległa zmianie w stosunku do działalności prowadzonej uprzednio w tym samym obiekcie przez J. C. jako zarejestrowanego przedsiębiorcę, w ramach prowadzonej przez niego działalności. Zasadnie zatem organy w tej sprawie uznały, że działalność ta ma charakter działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l., a budynek w którym jest prowadzona, podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków związanychz prowadzeniem działalności gospodarczej. Oceny charakteru działalności prowadzonej w tym obiekcie nie zmienia również powołany przez skarżących wyrok Sądu Rejonowego w J.– Wydział [...] Karny, sygn. akt. [...] W [...]/13. Wyrok ten uzał bowiem J. Ca. za niewinnego popełnienia wykroczenia z art. 50 § 2 kw, tj. niezgłoszenia do CEIDG informacji o wznowieniu działalności gospodarczej. Powyższe orzeczenie po pierwsze dotyczy jednak J. Ca., a nie J. C., która obecnie uzyskuje dochody z najmu pokoi w przedmiotowym budynku mieszkalno-pensjonatowym, po drugie – jak już wyjaśniono, kwalifikacja gruntów i budynków jako związanych z działalnością gospodarczą na gruncie u.o.p.l nie musi wiązać się z zarejestrowaniem działalności i brak tego rodzaju wpisów nie oznacza, że skarżąca faktycznie nie prowadzi w tym budynku działalności gospodarczej polegającej na wynajmie pokoi, w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.