I SA/Wr 1820/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę. "A" sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 listopada 2015 r. skarżąca spółka została wezwana pismem z 6 listopada 2015 r. do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (aktualnego odpisu z KRS) - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie, odrębną przesyłką, skarżąca spółka została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 listopada 2015 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 989 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki zawierające wymienione powyżej wezwania, po dwukrotnym awizowaniu, doręczono stronie skarżącej w dniu 26 listopada 2015 r. w trybie tzw. prawnej fikcji doręczenia. Z akt sprawy wynika, że brak formalny skargi nie został przez stronę skarżącą usunięty. Kwota wpisu sądowego od skargi również nie została uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Podmioty, o których mowa powyżej, mają - wedle dyspozycji art. 29 p.p.s.a. - obowiązek wykazania swojego umocowania do wniesienia skargi dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego przez osobę prawną, ma ona obowiązek dołączyć do akt sprawy dokument wykazujący umocowanie do reprezentacji strony skarżącej. Stosownym dokumentem do wykazania osób upoważnionych do reprezentowania spółek prawa handlowego jest niewątpliwie odpis z Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wskazany warunek formalny skargi - jeżeli przewodniczący stwierdzi jego brak - podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ponieważ ustawa w art. 58 § 1 pkt 3 stanowi, że w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd zobligowany jest do jej odrzucenia, wymieniony w art. 49 § 1 p.p.s.a. rygor nie będzie miał zastosowania. W kwestii braku formalnego, jakim jest niedołączenie do skargi odpisu z KRS wyjaśnić ponadto należy, że wprawdzie ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym w art. 15 ust. 1 określa, że od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów, to z ratio legis tego przepisu – jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 maja 2015 r. I FSK 823/15 (CBOSA) - nie można jednak wywodzić, że na sądzie ciąży obowiązek poszukiwania potrzebnych informacji we własnym zakresie i uzupełniania akt sprawy o dokumenty, które ma obowiązek przedstawić strona skarżąca w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wszczynanym na skutek aktywności tej strony, wyrażonej w formie skargi. Wobec tego, należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 r. I GSK 1346/13 (CBOSA), zgodnie z którym, ogłoszenie dokonanego wpisu nie zwalnia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na przewodniczącego (na etapie kontroli warunków formalnych skargi) bądź na sąd (na etapie oceny czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia przewodniczącego). Oprócz niespełnienia wskazanego powyżej wymogu formalnego, skarżąca spółka nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W stanie faktycznym sprawy, przesyłki zawierające wezwanie do usunięcia wymienionego powyżej braku formalnego skargi oraz wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, skierowano do strony skarżącej na adres umieszczony na kopercie, w której znajdowała się skarga. Wobec niepodjęcia przez stronę skarżącą tychże przesyłek sądowych z placówki operatora pocztowego, skutek doręczenia tego wezwania Sąd przyjął na podstawie tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a. Wyjaśniając podstawy prawne przyjętego w ten sposób doręczenia, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., wedle którego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się - na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. - że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego - czternastego dnia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione, gdyż z akt sprawy wynika, że przedmiotowe przesyłki były dwukrotnie awizowane w dniach: 12 listopada 2015 r. i 20 listopada 2015 r. (dowód: k. 17 i 18 akt sądowoadministracyjnych), a ich zwrot do nadawcy (Sądu) nastąpił po upływie czternastu dni licząc od pierwszego awizowania. Uznać więc trzeba, że z dniem 26 listopada 2015 r. (poniedziałek) doszło do jej skutecznego doręczenia stronie. Liczony od dnia następnego siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego i opłacenie skargi mijał więc w dniu 3 grudnia 2015 r. (czwartek). Jak potwierdza zawartość akt sprawy, braki o jakich mowa wyżej (formalny i fiskalny), nie zostały w sprawie uzupełnione. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 a także art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.