I SA/Wr 189/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Daria Gawlak - Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA – Dagmara Dominik - Ogińska (sprawozdawca), Sędzia WSA – Maria Tkacz - Rutkowska, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. przy udziale - sprawy ze skargi A Z. P. spółki jawnej w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 20 listopada 2013r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012r. oraz za I kwartał 2013r. oddala skargę. 1. Postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. (dalej: organ podatkowy drugiej instancji) z dnia 20 listopada 2013r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 13 sierpnia 2013r. Nr [...] w przedmiocie odmowy A. Z.P. spółka jawna (dalej: spółka/ skarżąca) umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług (dalej: VAT) za IV kwartał 2012r. w wysokości 5.304,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 190 zł oraz za I kwartał 2013r. w wysokości 10.250 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 64 zł. 1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 15 maja 2013r. do organu podatkowego pierwszej instancji wpłynął wniosek spółki o umorzenie zaległości podatkowych w całości lub w części wraz z odsetkami za zwłokę, ewentualne odroczenie terminu płatności zaległych podatków do 15 lipca 2013r. lub rozłożenie ich płatności na raty. Spółka w piśmie z dnia 21 czerwca 2013r. doprecyzowała złożony wniosek wskazując, że dotyczył on umorzenia wskazanych wyżej zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Organ podatkowy pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wydał wskazaną na wstępie decyzję wskazując, że po stronie spółki nie zachodzą okoliczności pozwalające uznać ją za przedsiębiorcę zagrożonego/niewypłacalnego w myśl pktów 9 – 11 Komunikatu Komisji dotyczącego wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2004/C 244/02) (Dz. Urz. UE z dnia 1 października 2004r. Nr C 244, s. 2 i nast. ze zm.; dalej: wytyczne wspólnotowe) wobec tego przyjął wnioskowaną pomoc za dopuszczalną na zasadach de minimis na podstawie art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.). Organ podatkowy pierwszej instancji nie znalazł jednak podstaw do uwzględnienia wniosku albowiem oceniając zgromadzony materiał dowodowy oraz przedstawione przez spółkę argumenty stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego przewidziane w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. 1.3. Na skutek wniesionego odwołania organ podatkowy drugiej instancji powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Wskazano, że spółka nie jest przedsiębiorcą zagrożonym w rozumieniu wytycznych wspólnotowych. Nie odnotowuje bowiem rosnących strat, obroty nie maleją, nie zmniejsza się przepływ środków finansowych, nie zwiększa się suma zadłużenia spółki, nie zwiększają się kwoty odsetek od zobowiązań spółki, wartość aktywów netto spółki nie zmniejsza się ale wystąpiły okoliczności wskazujące na trudności płynności finansowej, bowiem spółka poniosła wysokie koszty przygotowania materiałów, programów na rzecz pozyskiwania partnerów dla B w Z. Zauważono, że jakkolwiek zdolność do natychmiastowej realizacji zobowiązań przez spółkę jest ograniczona to nie przesądza to o uznaniu jej za przedsiębiorstwo zagrożone. Stwierdzono, że nie ma zatem formalnych przeszkód do udzielenia jej pomocy w ramach pomocy de minimis. Tym samym dokonano oceny stanu faktycznego sprawy w kontekście wystąpienia przesłanek: ważnego interesu podatnik lub interesu publicznego, stosownie do treści art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Stwierdzono, że nie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika, która powinna być rozważana w znaczeniu obiektywnym a nie subiektywnym albowiem zaległości podatkowe nie powstały w wyniku nadzwyczajnych zdarzeń, niezależnych od sposobu działania spółki lecz były konsekwencją podejmowanych przez nią świadomych decyzji gospodarczych, mieszczących się w ramach ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto jak wynika z zebranego materiału dowodowego spółka działa na rzecz C. w Z. od 2012r. tworząc i realizując projekty i programy marketingu społecznie zaangażowane służące zbiórce funduszy na realizowane przez B. cele (rozwój polskiej kardiochirurgii oraz wprowadzenie do praktyki klinicznej nowoczesnych technik i technologii w zakresie leczenia serca i układu krążenia). Spółka podpisując umowę z B. na realizację ww. zadań działa na rynku jako przedsiębiorca i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie. Zatem nie może ona utożsamiać działalności własnej z działalnością prowadzoną przez wspomnianą B. Organ podatkowy drugiej instancji podkreślił, że przyjmując zlecenie od B. spółka wiedziała jakiego zadania się podejmuje, w jakim obszarze i za pomocą jakich środków będzie musiała działać. Opisane cele przyświecające działalności prowadzonej na rzecz B. niewątpliwie zasługują na aprobatę i są ważne ze społecznego punktu widzenia, jednak nie uzasadniają rezygnacji Skarbu Państwa z przysługujących mu roszczeń z tytułu podatków należnych od spółki. Nie podzielono także argumentów spółki co do oparcia się organu podatkowego pierwszej instancji na niepełnych danych finansowo-majątkowych spółki. Organ ten dokonując ponownej oceny stanu majątkowego spółki doszedł do przekonania, że o ile sytuacja strony jest trudna to pomimo straty odnotowanej w II kwartale 2013r. dochód osiągnięty w I półroczu 2013r. jest wyższy od dochodu osiągniętego w całym roku podatkowym 2010 i 2011. Spadkowi uległy także koszty działalności gospodarczej, co z pewnością jest skutkiem podjętych przez spółkę działań restrukturyzacyjnych m.in. redukcji zatrudnienia (2 osoby). Podkreślono też, że dochód spółki w przyszłości może się zwiększyć i pozwolić na spłatę zadłużenia tym bardziej, że spółka nadal czynnie prowadzi działalność i jak wskazała spodziewa się wpływu należności z tytułu zawartych umów na obsługę programów w terminie do 31 grudnia 2013r. Zatem nie jest wykluczone, że w niedalekiej przyszłości będzie dysponowała środkami finansowymi niezbędnymi do uregulowania przedmiotowych zaległości podatkowych. Wobec tego udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowych byłoby przedwczesne. Argumentami przemawiającymi za istnieniem ważnego interesu podatnika nie są również wskazywane przez spółkę okoliczności takie jak: kryzys gospodarczy, ograniczenia w firmach środków na działania marketingowe, zastój letni w zamówieniach i wpływach z należności oraz długotrwałe negocjacje z odbiorcami czy też nierzetelne firmy. Są to zdarzenia niezależne od spółki lecz mieszczące się w ramach ryzyka prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Ponadto wskazano, że umorzenie jest rezygnacją przez Skarb Państwa przysługującej mu z mocy prawa wierzytelności, co powoduje, że nie będzie można dochodzić w przyszłości, w przypadku gdy sytuacja finansowa, jak i majątkowa spółki ulegnie polepszeniu. Organ podatkowy drugiej instancji stwierdził także brak zaistnienia przesłanki interesu publicznego. Podkreślono wynikający z art. 84 Konstytucji obowiązek płacenia danin publicznych, z których pokrywane są wydatki publiczne, w tym w zakresie ochrony zdrowia. Brak uregulowania przez spółkę podatków może skutkować niezrealizowaniem przez państwo ww. zadań. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono decyzję organu podatkowego drugiej instancji jako naruszającej prawo i wniesiono o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu zarzucono brak przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obligującej do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 O.p.) oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) a decyzje wydane w jego toku nie zostały prawidłowo uzasadnione (art. 210 § 4 O.p.). Skarżąca podnosi, że pomimo, że charakter pomocy de minimis zakłada jej uznaniowy charakter nie zwalnia to organu badającego złożoną dokumentację do zindywidualizowanego sposobu rozpatrywania wniosku z uwzględnieniem charakteru prowadzonej działalności i sytuacji finansowej oraz faktycznej, które podniosła skarżąca jako upoważniające do skorzystania z wnioskowanej pomocy. Zdaniem skarżącej organ podatkowy drugiej instancji błędnie ocenił kondycję i perspektywy spółki albowiem jej zdaniem była podstawa do choćby częściowego umorzenia zaległości spółki. Wskazano także na błędną ocenę przesłanek umorzenia poprzez brak uwzględnienia charakteru prowadzonej działalności i jej aspektu społecznego, które zdaniem skarżącej wypełnia przesłankę zaistnienia interesu publicznego. Skarżąca podkreśliła, że organy podatkowe nie przedstawiły konkretnej przyczyny odmowy oraz powodów dla których nie spełnia ona przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 O.p. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 3.1. Skarga podlega oddaleniu albowiem Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy drugiej instancji przepisów prawa. 3.2. Na wstępie warto przypomnieć, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) wynika zaś, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub części albo stwierdza jej nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Przywołany przepis nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organowi podatkowemu można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. 3.3. Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia spełnienia przesłanek przez skarżącą do udzielenia ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej w VAT za ww. okres. Zdaniem skarżącej spełnia ona przesłanki do zastosowania wobec niej przedmiotowej ulgi podatkowej. Zdania tego nie podziela organ podatkowy drugiej instancji odmawiając udzielenia ww. ulgi. 3.4. Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zasadnym jest stanowisko organu podatkowego drugiej instancji, iż skarżąca nie jest przedsiębiorcą zagrożonym/niewypłacalnym w rozumieniu pktów 9 - 11 wytycznych wspólnotowych zatem słusznie uznano, że mamy w przedmiotowej sprawie do czynienia z pomocą de minimis na podstawie art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Kwestia ta nie jest sporną pomiędzy stronami. 3.5. Skarżąca zaś wniosła o pomoc przewidzianą w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. czyli o umorzenie zaległości podatkowej w VAT albowiem jej pierwotny wniosek z dnia 15 maja 2013r., został przez nią na wezwanie organu podatkowego pierwszej instancji doprecyzowany pismem z dnia 21 czerwca 2013r. Niezrozumiałym są tym samym zastrzeżenia skarżącej zawarte w skardze co do skierowania przez organ podatkowy pierwszej instancji wezwania o doprecyzowanie wniosku skarżącej. Nie można zapominać, że wniosek podatnika wszczyna postępowanie w sprawie ulg w spłacie podatków. Organ podatkowy jest związany treścią wniosku w tym sensie, że nie może zastosować innej ulgi niż ta, o którą prosi podatnik (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1733/10, opubl. CBOSA). Złożenie zaś przez skarżącą alternatywnego wniosku obligowało organ podatkowy do wezwania podatnika o jego doprecyzowanie tak aby zrozumieć rzeczywistą intencję podatnika. W konsekwencji powyższego doprecyzowania organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzje w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowych postępowań wszczętych wnioskiem z dnia 13 maja 2013r. w części dotyczącej rozłożenia na raty ww. zaległości podatkowych, jak i odroczenia zapłaty ww. zaległości podatkowych – decyzje z dnia 4 lipca 2013r. nr [...] i nr [...]. 3.6. Zgodnie z powołanym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Już z samej treści powołanego przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wynika, że organ podatkowy "może" udzielić stosownej ulgi podatkowej. Nie ma wątpliwości, że organ podatkowy przy rozpatrywaniu sprawy w zakresie ulgi podatkowej i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia przez ten organ przesłanek określonych w tym przepisie może uwzględnić wniosek strony lub odmówić jego uwzględnienia. Wolność decyzyjna w zakresie rozstrzygnięcia na gruncie art. 67a § 1 O.p. sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych przesłanek nie obliguje organu podatkowego do zastosowania instytucji umorzenia zaległości podatkowej w każdym przypadku. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi (wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1026/10, opubl. CBOSA). Należy jednak podkreślić, że uznanie administracyjne jest ograniczone dyrektywami wyboru, interesem publicznym oraz ważnym interesem podatnika. Użyte pojęcia "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu podatnika" są pojęciami nieostrymi. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią ważności. Przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. Powyższe wynika z wyjątkowego charakteru instytucji umorzenia, stanowiącej odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania. Zasadą pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły (por. B. Dauter S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 522 i n., tezy 14, 15 oraz 18-20 i powołane tam orzecznictwo). Z kolei kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa i które to w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów podatkowych. W orzecznictwie zauważono, że ważnego interesu podatnika, jako przesłanki umorzenia zaległości podatkowej nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie zastosowania takiej ulgi. Pojęcia ważnego interesu nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązaniach (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1000/09, opubl. CBOSA). Również niepowodzenie przedsięwzięcia gospodarczego nie może być rozpatrywane w kategorii "ważnego interesu" albowiem przy ocenie istnienia tego interesu w świetle art. 67a § 1 pkt 3 O.p. przyczyny które doprowadziły do powstania zaległości nie mają znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012r. sygn. akt II FSK 1652/10, opubl. CBOSA). W doktrynie oraz utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że ocena, czy przesłanki zastosowania ulgi podatkowej istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Obowiązki te bezpośrednio wynikają z treści art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Po uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego i po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych, organ podatkowy winien zatem jednoznacznie stwierdzić, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Jeżeli mimo istnienia przesłanek, podejmuje się decyzję polegającą na odmowie umorzenia zaległości podatkowej, w uzasadnieniu takiej decyzji winny zostać szczegółowo określone motywy takiego rozstrzygnięcia (art. 210 § 4 O.p.). Sąd, dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym wyżej zakresie, nie stwierdził, aby naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 560/12, opubl. CBOSA). Kontrolując prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, na jego podstawie prawidłowo wyciągnęły wnioski w zakresie odmowy umorzenia zaległości podatkowej, dokonana zaś ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Powyższe przeczy stanowisku skarżącej, że proces rozpoznawczy i weryfikacyjny nakierowany był raczej na odrzucenie wniosku niż obiektywne jego rozpoznanie i udzielenie wnioskowanej pomocy. 3.7. Organ podatkowy drugiej instancji, w pierwszej kolejności rozważył przedmiotowy wniosek w ramach spełnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika". Słusznie podkreślono, że ocena taka powinna być rozważana w znaczeniu obiektywnym a nie subiektywnym. Przedstawiane przez skarżącą okoliczności mające jej zdaniem uzasadniać przyznanie jej przedmiotowej ulgi nie wiązały się z żadną sytuacją nadzwyczajną, niezależną od sposobu działania spółki lecz były konsekwencją podejmowanych przez nią świadomych decyzji gospodarczych, mieszczących się w ramach ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego spółka działa na rzecz C. w Z. od 2012r. tworząc i realizując projekty i programy marketingu społecznie zaangażowane służące zbiórce funduszy na realizowane przez B. cele (rozwój polskiej kardiochirurgii oraz wprowadzenie do praktyki klinicznej nowoczesnych technik i technologii w zakresie leczenia serca i układu krążenia). Należy podkreślić, że skarżąca podpisując umowę z B. na realizację ww. zadań działa na rynku jako przedsiębiorca i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie. Zatem nie może ona utożsamiać działalności własnej z działalnością prowadzoną przez wspomnianą B. Organ podatkowy drugiej instancji podkreślił, że przyjmując zlecenie od B. spółka wiedziała jakiego zadania się podejmuje, w jakim obszarze i za pomocą jakich środków będzie musiała wykonywać swoją działalność gospodarczą. Opisane cele przyświecające działalności prowadzonej na rzecz B. niewątpliwie zasługują na aprobatę i są ważne ze społecznego punktu widzenia, jednak nie uzasadniają rezygnacji Skarbu Państwa z przysługujących mu roszczeń z tytułu podatków należnych od spółki. Co więcej sam fakt podejmowania się tego typu działalności przez skarżącą z tak szacowną instytucją powinien po jej stronie skłaniać do działania zgoła odmiennego a więc nie doprowadzania do sytuacji powstawania zaległości podatkowych. Prawidłowo też wywiedziono, że argumentami przemawiającymi za istnieniem ważnego interesu podatnika nie są również wskazywane przez spółkę okoliczności takie jak: kryzys gospodarczy, ograniczenia w firmach środków na działania marketingowe, zastój letni w zamówieniach i wpływach z należności oraz długotrwałe negocjacje z odbiorcami czy też nierzetelne firmy. Są to zdarzenia niezależne od spółki lecz mieszczące się w ramach ryzyka prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Należy także podkreślić, że umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, która powoduje, że Skarb Państwa rezygnuje w sposób definitywny z długu podatkowego wobec podmiotów nie rokujących już nadziei na spłatę rzeczonego długu. Jakkolwiek sytuacja skarżącej jest trudna to jednak jak słusznie zauważył organ podatkowy drugiej instancji rokuje na spłacenie długu w przyszłości. Prawidłowo zatem organ podatkowy drugiej instancji dokonując oceny stanu majątkowego spółki wywiódł, że pomimo straty odnotowanej w II kwartale 2013r. dochód osiągnięty w I półroczu 2013r. jest wyższy od dochodu osiągniętego w całym roku podatkowym 2010 i 2011. Spadkowi uległy także koszty działalności gospodarczej, co z pewnością było skutkiem podjętych przez spółkę działań restrukturyzacyjnych m.in. redukcji zatrudnienia (2 osoby). Podkreślono też, że dochód spółki w przyszłości może się zwiększyć i pozwolić na spłatę zadłużenia tym bardziej, że spółka nadal czynnie prowadzi działalność i jak wskazała spodziewa się wpływu należności z tytułu zawartych umów na obsługę programów w terminie do 31 grudnia 2013r. Zatem nie jest wykluczone, że w niedalekiej przyszłości będzie dysponowała środkami finansowymi niezbędnymi do uregulowania przedmiotowych zaległości podatkowych. Wobec tego udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowych byłoby przedwczesne. Skarżąca jedynie w skardze wyraża swoją dezaprobatę odnośnie oceny dokonanej przez organ podatkowy sprowadzającą się do negowania tej oceny, nie przedstawia zaś argumentów przemawiających za jej stanowiskiem. 3.8. Słusznie też organ podatkowy drugiej instancji stwierdził brak przesłanki wystąpienia interesu publicznego. Swoje przekonanie co do jej zaistnienia skarżąca wywodzi z aspektu społecznego prowadzonej działalności gospodarczej. Trudno jest jednak podzielić ww. argumentację skarżącej, gdyż rozumowanie takie doprowadziłoby do tego, że przedmiotowa ulga stałaby się powszechnie stosowanym środkiem do zwolnienia z długu każdego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, która w jakikolwiek sposób byłaby związana ze społecznymi, aczkolwiek szczytnymi, celami. Gdyby takie było zamierzenie ustawodawcy to takie rozwiązanie znalazłoby odzwierciedlenie już w samej treści przepisów prawa, co w istocie nie ma miejsca. Słusznie też podkreślono, że obowiązkiem każdego podatnika jest płacenie podatków (art. 84 Konstytucji RP), które stanowią źródło dla dokonywanych przez państwo wydatków publicznych, w tym m.in. w zakresie służby zdrowia. Brak zapłaty podatku przez skarżącą może skutkować nie zrealizowaniem przez państwo ww. zadań. Prowadzenie zaś przez skarżącą działalności gospodarczej związanej z działalnością rzeczonej B. nie można odczytywać jako spełnienie przesłanki interesu publicznego uprawniającej do zastosowania przedmiotowej ulgi. 3.9. Mając na względzie powyższe za bezzsadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 O.p. oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, art. 210 § 4 O.p. 3.10. Z tych też względów Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ppsa.