I SA/Wr 1955/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant starszy asystent sędziego Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatek od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi "A" Spółka z o. o. z siedzibą we W. (dalej: strona skarżąca, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej także: organ podatkowy, organ odwoławczy) z dnia [...] r. (nr [...]) którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] r., nr [...], określającą podatek od nieruchomości na rok podatkowy 2014 w wysokości 38.377 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że opodatkowaniem należy objąć grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 9011 m² (styczeń – kwiecień) oraz 5189 m² (maj – październik), jak również budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 1649, 62 m², w skład których wchodziły: budynek administracyjny położony przy ul. [...] w W. oraz budynki przy ul. [...]: budynek biurowy (205, 96 m²), budynek stacji obsługi (318, 17 m²) oraz budynek warsztatowy (211 m²). Ponadto budynek magazynowy podręczny położony przy ul. [...] w W. o powierzchni 269,42 m² opodatkowano stawką podatkową właściwą dla budynków pozostałych. Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, organ drugiej instancji decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Na wstępie organ podatkowy drugiej instancji wyjaśnił, iż kwestia sporna w sprawie sprowadza się do zakwestionowania przez podatnika zasadności opodatkowania przez organ pierwszej instancji stawką podatku przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej budynku położonego w W. przy ul. [...], jak również opodatkowaniu budynku znajdującego się przy ul. [...] w W., który – jak podnosi strona - nie posiada dachu w znaczeniu funkcjonalnym. Odnośnie kwestii opodatkowania pierwszej ze wskazanych powyżej nieruchomości wyjaśnił organ odwoławczy, że skarżąca spółka argumentowała, iż sporny budynek nie mógł być w 2014 r. wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, z uwagi na konieczność przeprowadzenia w tym budynku prac remontowych. Wyjaśniono, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i nie jest w stanie ponieść tak znacznych kosztów jakie są niezbędne aby umożliwić ponowne użytkowanie budynku. Wskazał organ, że w przedmiotowym budynku w dniu 6 listopada 2014 r. zostały przeprowadzone oględziny w trakcie których stwierdzono, iż w istocie budynek stoi pusty, nie jest w nim prowadzona działalność gospodarcza, nie ma instalacji energii elektrycznej, a w jego wnętrzach widoczne są zawilgocenia, odpadający tynk, tapeta, farba, ponadto w niektórych pomieszczeniach znajdują się meble i sprzęty biurowe. Z protokołu oględzin oraz zdjęć obrazujących stan zewnętrzny i wewnętrzny budynku nie wynika aby budynek był w stanie katastrofalnym, o czym przekonuje strona skarżąca. Nie ma również podstaw do stwierdzenia, iż budynek ze względów technicznych został wyłączony z użytkowania z uwagi na brak możliwości przebywania w nim ludzi. Wskazał organ, że podatnik nie udowodnił powyższej okoliczności pomimo wezwania przez organ pierwszej instancji pismem z dnia 26 maja 2014 r. do przedstawienia dokumentów potwierdzających zły stan techniczny budynku. Skarżąca nie wystąpiła również z wnioskiem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydanie zakazu użytkowania obiektu ze względu na zły stan techniczny budynku. Dla spornego budynku nie jest prowadzona książka obiektów budowlanych, a w 2014 r. nie została przeprowadzona kontrola stanu technicznego spornego budynku. Obiekt ten został zaś ujęty przez podatnika w ewidencji środków trwałych za 2014 r., co – zdaniem organu odwoławczego – oznacza, że sam podatnik potwierdził jego przydatność i związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Biorąc pod uwagę powyższe organ drugiej instancji stwierdził, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ma podstaw do uznania, że przedmiotowy budynek nie mógł być – ze względów technicznych – w sposób trwały wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Wynika z niego jedynie, iż do czasu przeprowadzenia w obiekcie prac remontowo – adaptacyjnych budynek ten nie może być wykorzystywany do prowadzenia w nim działalności gospodarczej, co nie stanowi o wystąpieniu przesłanki względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.). Wyjaśnił organ, że remont i modernizacja, które należy w tym budynku przeprowadzić są to procesy mające przystosować sporny obiekt do wykonywania w nim działalności gospodarczej. Pomimo, iż taki budynek w czasie trwania prac remontowych nie jest wykorzystywany do prowadzenia w nim działalności gospodarczej, to nie ulega wątpliwości, że nie traci on w tym okresie związku z prowadzoną przez jego właściciela działalnością gospodarczą. Jedynie przez określony czas, do momentu zakończenia prac remontowych nie ma możliwości prowadzenia w nim działalności gospodarczej, co nie oznacza, że przestaje być budynkiem związanym z wykonywanej tej działalności. Odnosząc się do drugiego ze spornych w sprawie przedmiotów opodatkowania organ odwoławczy również podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. W ocenie organów budynek położony w W. przy ul. [...] podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką określoną dla budynków pozostałych. Strona zaś wskazuje, że dach obiektu znajduje się w złym stanie technicznym, niepozwalającym na spełnienie jego funkcji, jest on dziurawy na całej powierzchni i nieszczelny. Tym samym budynek nie powinien podlegać opodatkowaniu. Wskazał organ drugiej instancji, że obiekt należy uznać za budynek jeżeli posiada wszystkie elementy wymienione w u.p.o.l. niezależnie od tego, w jakim są one stanie technicznym. Dodał, że stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, że dany obiekt nie posiada dachu i przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy. Zdaniem organu sporny obiekt posiada wszystkie wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. cechy konstytutywne budynku, tj. trwałe związanie z gruntem, wydzielenie przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Elementy te wynikają z Dziennika Budowy (rozbiórki) z dnia 23 lutego 2012 r. nr [...] dot. rozbiórki magazynu podręcznego, z którego wynika również, że w budynku nie ma energii elektrycznej, zdemontowano część instalacji, nastąpiła dewastacja obiektu oraz wstrzymano prace rozbiórkowe z uwagi na brak środków. Nie wynika zaś z niego, że budynek grozi zawaleniem i zagraża życiu oraz iż nie posiada dachu. Uzupełnił organ odwoławczy, iż okoliczność posiadania dachu przez sporny budynek wynika ponadto z treści protokołu oględzin budynku z dnia 6 listopada 2014 r. oraz z dokumentacji zdjęciowej. Wszystkie wskazane powyżej okoliczności potwierdzają w ocenie organu stanowisko, że sporny budynek zasadnie został opodatkowany podatkiem od nieruchomości i jako taki będzie podlegać on opodatkowaniu tym podatkiem do momentu jego rozbiórki lub wyburzenia. Nie dopatrzył się organ drugiej instancji podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., Nr 613 ze zm., dalej: O.p.). W skardze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłową wykładnię i zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a to poprzez nałożenie podatku jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., podczas gdy ze względów technicznych obiekt ten nie nadawał się przez cały rok 2014 do wykorzystywania na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, stan ten miał charakter trwały, a w konsekwencji obiekt ten winien zostać wyłączony z opodatkowania stawką podatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a opodatkowany winien zostać stawką podatku jak dla budynków pozostałych. Strona skarżąca zarzuciła również nieprawidłową wykładnię i zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a to poprzez nałożenie na obiekt położony przy ul. [...] w W. podatku od nieruchomości, podczas gdy przedmiotowy obiekt nie posiada dachu w znaczeniu funkcjonalnym, a tym samym winien zostać wyłączony w ogóle z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto skarżąca spółka podnosiła, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych, co miało wpływ na wynik sprawy, przede wszystkim poprzez naruszenie art. 80, 120, 121 § 1, 122, 187, 197 O.p. w szczególności: - naruszenie obowiązku podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, polegające na braku dokonania wyczerpujących ustaleń w sprawie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a zwłaszcza pod kątem aktualnej bądź potencjalnej możliwości wykorzystania przedmiotowych w sprawie obiektów budowlanych do działalności gospodarczej; - naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - brak powołania z urzędu biegłego budowlanego posiadającego specjalistyczną wiedze na okoliczność stwierdzenia, iż stan techniczny przedmiotowych w sprawie budynków uniemożliwiał ich użytkowanie w 2014 r., w tym jego wykorzystywanie w celach gospodarczych z uwagi na jego uszkodzenia i zły stan techniczny, a tym samym rzeczywistej przydatności budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Końcowo spółka zarzuciła również organom podatkowym błędne ustalenie organu pierwszej instancji, iż budynek położony w W. przy ul. [...] nie grozi zawaleniem i przebywanie w nim przez osoby trzecie grozi utratą życia, bowiem ze względu na zły stan techniczny dachu istnieje groźba jego zawalenia, co w części nastąpiło (nastąpiło zawalenie części stropodachu od strony wewnętrznej budynku), co potwierdza okoliczności podnoszone przez spółkę w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w tym to, że stan zagrożenia istniał już dłuższego czasu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą skarżącej spółce wysokość podatku od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 38.377 zł. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności opodatkowania przez organ pierwszej instancji dwóch stanowiących własność spółki budynków, mianowicie budynku o powierzchni 919, 49 m² położonego przy ul. [...] w W. z zastosowaniem stawki jak za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podczas gdy skarżąca stoi na stanowisku, iż właściwą w odniesieniu do wskazanego budynku będzie stawka odpowiednia dla budynków pozostałych oraz budynku o powierzchni użytkowej 269, 42 m² położnego w W. przy ul. [...] który opodatkowano stawką właściwą dla budynków pozostałych, w ocenie strony zaś nie podlega on opodatkowaniu z uwagi na brak dachu w znaczeniu funkcjonalnym. W ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych wyrażone w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji ją poprzedzającą jest prawidłowe i zasługuje na aprobatę. Organy podatkowe stanęły na stanowisku, że pierwszy z wymienionych budynków, po dokonaniu odpowiednich prac remontowych, może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a w sprawie nie występują "względy techniczne", które uzasadniałyby opodatkowanie według niższej stawki. Odnośnie zaś drugiego ze spornych obiektów uznano, iż skoro budynek istnieje tzn. jego stan odpowiada wymogom wynikającym z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. to podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Obowiązek podatkowy wygaśnie zaś z końcem miesiąca, w którym budynek wskutek czynności rozbiórkowych przestanie istnieć. Zdaniem Sądu, prowadząc - poprzedzające wymiar podatku- postępowanie podatkowe uczyniono zadość wszelkim regułom procesowym, realizując m.in. zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), zasady postępowania dowodowego wyrażone w art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1 O.p., zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) a motywy rozstrzygnięcia zawarto w uzasadnieniu decyzji co czyni zadość wymogom z art. 124 O.p. Tym samym chybione są zarzuty skargi traktujące o naruszeniu przepisów postępowania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie podjęto niezbędne działania i zgromadzono odpowiedni materiał dowodowy celem ustalenia możliwości (pod względem technicznym) wykorzystywania nieruchomości budynkowej (położonej przy ul. [...] w W.) do prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, jak i w sposób wystarczający ustalono czy druga ze spornych nieruchomości (położona w W. przy ul. [...]) istnieje, tzn. czy podlega opodatkowaniu. W sprawie niesporne jest, że obydwie wymienione powyżej nieruchomości stanowią własność skarżącej spółki. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, bowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2009 r., II FSK 667/09; wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 sierpnia 2011 r., I SA/Bd 268/11 - publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Pojęcie "względów technicznych" nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej. Ma ono normatywny kontekst determinowany kryteriami formalnymi właściwymi dla przepisów ustawy - Prawo budowlane. "Względy techniczne" w rozumieniu u.p.o.l. to takie, które mają tego rodzaju związek z nieruchomością gruntową lub budynkową, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia danej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, nie każda obiektywna przyczyna złego stanu technicznego budynku uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej lecz tylko taka, która prowadzi do oceny, że jest on w stanie katastrofalnym, grożącym jego zawaleniem (por. wyrok NSA z 29 marca 2012 r., II FSK 1860/10, dostępny jw.). Biorąc pod uwagę powyższe, uprawnione jest stwierdzenie, że "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym. Względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że stanowiący własność spółki budynek położony w W. przy ul. [...] prawidłowo organy podatkowe zakwalifikowały jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przeprowadzone w dniu 6 listopada 2014 r. oględziny obiektu wykazały, iż budynek nie jest obecnie wykorzystywany do wykonywania działalności gospodarczej, stoi pusty i wymaga dokonania w nim prac remontowych. Jednakże okoliczności te – z uwagi na swój tymczasowy, przejściowy charakter – nie mają istotnego znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu bowiem, żadna z ustalonych przez organy podatkowe okoliczności nie wskazuje, iż sporny budynek trwale nie może być wykorzystywany do wykonywania działalności gospodarczej, a tylko cecha "trwałości" uzasadniałaby stanowisko zajęte przez stronę skarżącą. Przesłanka trwałości odnosi się bowiem do takiej sytuacji, gdy budynek trwale nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej i to niezależnie od woli podatnika. Z pewnością nie mogą to być takie wady budynku, które można usunąć w trakcie prac remontowych. Do takich zaś należą ustalone w trakcie oględzin: brak instalacji elektrycznej, zawilgocenia, odpadający ze ścian tynk, farba czy tapeta. Wady te – jakkolwiek utrudniające korzystanie z obiektu – nie można uznać za nieusuwalne. Podkreślenia bowiem wymaga, iż po dokonaniu niezbędnych prac remontowo- modernizacyjnych w zakresie wad opisanych w protokole oględzin spółka będzie miała możliwość efektywnego wykorzystywania obiektu. Tym samym wskazanych wad nie można również uznać za nieusuwalne. Bez znaczenia dla kwestii opodatkowania budynku jako związanego z wykonywaną działalnością gospodarczą należy również uznać okoliczność, iż remont obiektu nie jest przeprowadzany z uwagi na trudną sytuację finansową spółki. Wszelkiego rodzaju trwałe przeszkody uniemożliwiające użytkowanie obiektu powinny być bowiem zdarzeniami obiektywnymi, niezależnymi od podatnika. Zatem, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje w wadliwej nieruchomości prac modernizacyjnych czy też remontowych z uwagi na brak wystarczających środków finansowych na realizację inwestycji, to okoliczność ta nie uzasadnia wystąpienia w sprawie "względów technicznych". Ponadto, nawet fakt uzyskiwania bądź nieuzyskiwania dochodów i przychodów nie ma znaczenia dla potrzeb podatku od nieruchomości, bowiem podatek ten nie nawiązuje w swej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez wykorzystywanie nieruchomości (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 59/04, wyrok dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując tę część rozważań, pomimo iż aktualnie budynek położony w W. przy ul. [...] nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, to nie ma w ocenie Sądu miejsca na wątpliwości, że w czasie remontu budynek (jak i w okresie kiedy remont ten z uwagi na brak środków finansowych nie jest prowadzony) nie traci związku z wykonywaną przez jego właściciela działalnością gospodarczą. Jedynie w okresie tym nie ma możliwości prowadzenia w nim działalności, co nie oznacza, że budynek przestaje mieć związek z tą działalnością. Zatem odnośnie wskazanego obiektu nie zaistniały podnoszone przez skarżącą spółkę "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W zgromadzonym materiale dowodowym nie znajdują również oparcia argumenty strony w świetle których sporny budynek znajduje się stanie katastrofalnym i zagrażającym bezpieczeństwu przebywających w nim ludzi. Przechodząc do kolejnej kwestii spornej, należy przypomnieć, iż było nią ustalenie, czy obiekt położony w W. przy ul. [...] stanowi budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (czy posiada dach) a tym samym czy stanowi przedmiot opodatkowania. Charakter powyższego sporu, determinowany jest treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz wskazywanymi w toku postępowania przez podatnika okolicznościami i zarzutami kwestionującymi ustalony przez organy stan faktyczny a przede wszystkim jego ocenę. W tym zakresie obowiązkiem organów podatkowych było ustalenie, czy sporny obiekt stanowi budynek, podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie Sądu organy zebrały w sprawie pełny i wszechstronny materiał dowodowy przeprowadzając m.in. w dniu 6 listopada 2014 r. oględziny budynku gospodarczego. Co więcej, zebrany materiał dowodowy jako wystarczający dla rozstrzygnięcia toczącego się sporu powoduje, iż zarzut strony o braku powołania przez organy podatkowe biegłego w celu oceny czy budynek znajduje się w złym stanie technicznym jest nieskuteczny. Przechodząc do oceny zastosowanych przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Podkreślenia wymaga, że w przypadku budynku lub jego części, którego budowa została zakończona, okolicznością od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budynku lub jego części (art. 6 ust. 2 u.p.o.l). Zatem tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (vide: wyrok NSA z dnia 11 września 2007r. sygn. akt II FSK 959/06 orzeczenie dostępne w bazie internetowej - www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. wszystkie budynki i ich części. Warunkiem niezbędnym do uznania danego obiektu budowlanego za budynek, o którym mowa w przepisach prawa podatkowego, jest ustalenie okoliczności faktycznych wymienionych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Tym samym o ile dany obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach stanowi budynek bez względu na stan techniczny, czy sposób wykorzystywania. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia, że w niniejszej sprawie budynek posiadał dach wskazać należy, iż budynek posiada dach do momentu jego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie (np. w wyniku czynu niedozwolonego lub prowadzenia prac remontowych) nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Przyjmuje się bowiem, że dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 6 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 985/11 ). Podkreślić również należy, że obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. Zatem zgłaszany przez skarżącą zarzut w świetle którego spółka kwestionowała ustalony przez organy wpływ stanu technicznego budynku na możliwość uznania spornego obiektu za budynek, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a tym samym nie zgadzała się z ustaleniem, że sporna nieruchomość podlega opodatkowaniu nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe przeprowadziły postępowanie podatkowe, w trakcie którego wyprowadziły wniosek, że przedmiotowy budynek istnieje faktycznie, jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty oraz dach, choć częściowo uszkodzony. Okoliczności te potwierdziły dokonane w toku postępowania oględziny samego obiektu. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu organy podatkowe prawidłowo uznały zatem, że sporny budynek nie utracił cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, właściwie interpretując znajdujące zastosowanie w sprawie normy prawa podatkowego. Podnoszona zaś przez stronę skarżącą okoliczność, iż sporny budynek nie posiada dachu w znaczeniu funkcjonalnym nie ma w ocenie Sądu znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro bowiem obiekt posiada cechy wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. – co zostało wywiedzione w postępowaniu podatkowym – to stanowi budynek w rozumieniu ustawy do momentu jego wyburzenia lub rozbiórki bez względu na stan techniczny w jakim znajdują się jego elementy konstrukcyjne. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały bez istotnego naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec więc należało o oddaleniu skargi