I SA/Wr 2152/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi K. K. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 3/10 I. wznawia postępowanie sądowe w sprawie, II. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2010r. sygn. akt I SA/Wr 3/10, III. umarza postępowanie sądowe w sprawie, IV. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego kwotę 4.617 zł ( słownie: cztery tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 3/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. K. ( Strony Podatniczki) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2009 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego za 2002 r. z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona w sprawie decyzja została wydana na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Sąd podzielił ustalenia organów skarbowych w zakresie wyliczenia przychodów ze źródeł nieujawnionych. Powyższy wyrok nie został zaskarżony i stał się prawomocny. W dniu 28 listopada 2013 r. Podatniczka złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt I SA/Wr 3/10, wskazując, jako podstawę art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013 r. poz. 985) stwierdzający niezgodność z Konstytucją RP art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. W związku z powyższym wniosła o uchylenie wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 11 marca 2010r. sygn. akt I SA/Wr 3/10, uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2009 r. Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2152/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie sądowe w sprawie z uwagi na toczące się przed Dyrektorem Izby Skarbowej we W. postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] 2009 r. Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia [...] 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] 2008r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie. W piśmie z dnia 20 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę o wznowienie postępowania sądowego i wniósł o uchylenie wyroku z dnia 11 marca 2010 r. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu opłaconych kosztów sądowych oraz zasądzenie od organu kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2152/13 Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe i sprawa została skierowana na rozprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę o wznowienie postępowania należało uwzględnić. W świetle art. 272 § 1 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może być oparta na zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia. W takiej sytuacji, w myśl art. 272 § 2 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu. Stosownie do treści art. 281 p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. W przywołanym w podstawie skargi o wznowienie postępowania sądowego wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. SK 18/09, Trybunał Konstytucyjny uznał, że zastosowany w tej sprawie przepis art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 27 sierpnia 2013 r., poz. 985. Należy zatem stwierdzić, że rozpatrywana skarga o wznowienie postępowania sądowego jest dopuszczalna, bowiem w sprawie zachodzi ustawowa przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 272 § 1 p.p.s.a., a skarga o wznowienie została złożona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 272 § 2 p.p.s.a Trzeba przy tym podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2010 r., sygn. akt II GPS 1/10, art. 272 § 1 p.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie." Mając powyższe na uwadze należało wznowić postępowanie sądowe w tej sprawie. Zgodnie z art. 282 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Biorąc pod uwagę fakt, że orzekając w sprawie o sygn. I SA/Wr 3/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zastosował, jako wzorzec sądowej kontroli decyzji, przepis art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzemieniu obowiązującym w 2002 r., którego niekonstytucyjność została stwierdzona w przywołanym wyroku TK z dnia 18 lipca 2013 r., SK 18/09, należało uchylić wyrok z dnia 11 marca 2010r. sygn. akt I SA/Wr 3/10. Mając z kolei na uwadze fakt, że w wyniku wznowionego postępowania podatkowego, Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] 2008r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie ustalenia Stronie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. – dalsze postępowanie przed sądem stało się bezprzedmiotowe. Z tych powodów, stosowanie do art. 282 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 w zw. z art. 276 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153. Sąd uznał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania dotyczy jedynie kosztów w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania i nie obejmuje kosztów w sprawie skargi na decyzję określającą zobowiązanie podatkowe.