I SA/Wr 2154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. przy udziale sprawy ze skargi M. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz doradcy podatkowego R. J. kwotę 2.952 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) zł, w tym podatek VAT według stawki 23% w kwocie 552 zł – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1432/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2007 r. skarżąca sprzedała mężowi w ramach majątku nieobjętego wspólnością ustawową prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz posadowione na niej zabudowania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. strona poinformowała organ podatkowy, że przychód uzyskany ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości przeznaczy na zakup lokalu mieszkalnego. Wezwaniem z dnia [...] lutego 2001 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał podatniczkę do przedłożenia dokumentów świadczących o wydatkowaniu uzyskanego w dniu [...]lipca 2007 r. przychodu na cele mieszkaniowe. Wobec ich nieprzedłużenia, postanowieniem z dnia [...]marca 2011 r., organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe wobec skarżącej w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego należnego z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...]marca 2011 r. organ pierwszej instancji, uznając, że cena sprzedaży nieruchomości określona w akcie notarialnym znacznie odbiega od wartości rynkowej, wezwał stronę do podwyższenia wartości przedmiotowej nieruchomości, a także zobowiązał do uzasadnienia przyczyn rozbieżności ceny z umowy sprzedaży z proponowaną wartością rynkową. Wedle organu pierwszej instancji (1) postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego oraz (2) wezwanie do podwyższenia wartości ceny sprzedaży przedmiotowej nieruchomości bądź uzasadnienia przyczyn tak niskiej ceny rynkowej skarżąca otrzymała w dniu [...] marca 2011 r. Przesyłka została odebrana przez męża skarżącej – dorosłego domownika i w przesyłce tej w jednej kopercie znajdowały się oba pisma. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., w związku z brakiem reakcji strony na wezwanie, organ pierwszej instancji włączył jako dowód w postępowaniu podatkowym operat szacunkowy wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości sporządzony przez biegłego określający wartość rynkową tej nieruchomości na dzień [...] lipca 2007 r. sporządzony na potrzeby postępowania w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zbycia przedmiotowej nieruchomości. Wartość nieruchomości zawarta w przedmiotowym operacie szacunkowym stała się podstawą do określenia podatniczce 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 41.339,00 zł z tytułu przedmiotowej sprzedaży. Powyższemu dał wyraz Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. w wydanej w dniu [...]kwietnia 2011 r. decyzji. Od decyzji wyżej opisanej podatniczka złożyła odwołanie, w którym zakwestionowano wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości gruntowej i zabudowań wykazaną w operacie szacunkowym sporządzonym przez biegłego oraz wskazano na naruszenie przepisów w zakresie procedury postępowania z uwagi na nieotrzymanie wezwania do podwyższenia wartości przedmiotowej nieruchomości oraz wezwania do zapoznania i wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...]lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe wykorzystanie przez organ podatkowy pierwszej instancji opinii biegłej, sporządzonej na zlecenie organu podatkowego. Ponadto stwierdzono, iż zasady ustalania wartości rynkowej rzeczy lub praw majątkowych zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wymieniają ciężarów jako elementu wpływającego na wartość rynkową. Organ odwoławczy uznał także, że biegła, dokonując wyceny, uwzględniła wszelkie informacje, dane, parametry dotyczące przedmiotowej nieruchomości, w tym informacje o znajdujących się na niej odpadach poprodukcyjnych. Organ odwoławczy wskazał, że strony umowy sprzedaży z dnia [...]lipca 2007 r. zostały wezwane do podwyższenia wartości przedmiotowej nieruchomości postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., które zawierało informację, że w razie nieudzielenia odpowiedzi organ podatkowy określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego. O doręczeniu przedmiotowego wezwania stronie świadczy, jak podnosił organ drugiej instancji, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej przedmiotowe wezwanie. Postanowienie o wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji zostało stronie doręczone w dniu [...] marca 2011 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, z którego wynika, że przesyłka została doręczona pełnoletniemu domownikowi, który potwierdził to [...] marca 2011 r. własnoręcznym podpisem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucono: (1) naruszenie prawa procesowego - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez nieprzesłanie skarżącej wezwania do zmiany wartości nieruchomości lub wskazania przyczyn podania ceny określonej w akcie notarialnym; (2) naruszenie prawa materialnego - ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieuwzględnienie przy obliczaniu rzeczywistej wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości faktycznego stanu nieruchomości; (3) naruszenie istotnego interesu prywatnego skarżącej polegającego na żądaniu zapłaty podatku w kwocie 41.339,00 zł, podczas gdy skarżąca otrzymała za nieruchomość rzeczywistą cenę rynkową w kwocie 15.000,00 zł, co w przypadku utrzymania tej decyzji w mocy spowoduje całkowitą ruinę finansową skarżącej. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1432/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzje organu pierwszej i drugiej instancji. Zdaniem Sądu okoliczność, że zwrotne potwierdzenie odbioru wskazuje, iż dotyczy ono dwóch pism, nie może samo przez się stanowić, iż rzeczywiście przedmiotowa przesyłka zawierała te dwa pisma procesowe - trudno bowiem przyjąć, iż strona na wezwanie do podwyższenia wartości nieruchomości, a przede wszystkim podania przyczyn tak niskiej wartości przedmiotu sprzedaży, nie zareagowałaby, skoro w jej interesie leży wykazanie tych wszystkich przesłanek, które wpłynęły na wykazanie tak niskiej ceny sprzedaży nieruchomości i prawa majątkowego. Trudno, zdaniem Sądu, przyjąć, iż racjonalnym działaniem ze strony podatniczki miałaby być jej pasywna postawa. Sąd stwierdził, uwzględniając wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy (mianowicie kwestii doręczenia skarżącej wezwania do podwyższenia wartości przedmiotowej nieruchomości i praw majątkowych), że wątpliwości te należało rozstrzygnąć na korzyść skarżącej poprzez uznanie, iż wezwania powyższego skarżąca nie otrzymała. Podobne rozważania Sąd odniósł do kwestii niedoręczenia skarżącej postanowienia o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w kwestii zebranego w sprawie materiału dowodowego sprawy wydanego na podstawie art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "O.p."). Kolejno Sąd uznał, że organ pierwszej instancji nie zachował specjalnego trybu określonego w art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f."). W odniesieniu do dwóch dodatkowych operatów szacunków sporządzonych przez tego samego biegłego, Sąd podniósł, że z uwagi na fakt, iż operaty te dotyczą wyceny nieruchomość na bardzo zbliżone okresy czasowe ([...] maja 2007 r. i [...]lipca 2007 r.) winien organ podatkowy ponownie rozpoznając sprawę podjąć próbę wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności. Końcowo Sąd zwrócił uwagę, wskazując na art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f., że długi i ciężary obciążające zbywaną nieruchomość i prawa majątkowe nie mają wpływu na ustalenie podstawy, od której liczony jest podatek. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku organ zarzucił błędne przedstawienie stanu sprawy polegające na uznaniu, iż nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania do zmiany wartości nieruchomości, oraz organ podatkowy ponownie rozpoznając sprawę powinien zachować tryb postępowania określony w art. 19 ust. 4 u.p.d.o.f. a także wyjaśnić różnice w wartości nieruchomości wynikające z opinii biegłej, podczas gdy organ wykonał obowiązek wynikający z art. 19 ust. 4 u.p.d.o.f. oraz wyjaśnił dlaczego uwzględnił opinię i wartość nieruchomości w niej określoną na dzień [...] lipca 2007 r.; W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej odrzucenie, a w przypadku stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki odrzucenia, o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r. sygn.. akt II FSK 2265/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej wezwania do zmiany wartości nieruchomości, podczas, gdy organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że przesyłka zawierająca dwa dokumenty postanowienie o wszczęciu postępowania i wezwanie o podwyższenie wartości nieruchomości zostały prawidłowo doręczone skarżącej w trybie art. 149 O.p. Wskazał, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki [...] marca 2011 r. w trybie art. 149 O.p. – pełnoletniemu domownikowi – mężowi strony. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną. W konsekwencji Sąd uznał, że organy podatkowe wobec stwierdzenia, że wezwanie o podwyższenie wartości nieruchomości zostało prawidłowo doręczone skarżącej, a skarżąca zachowała się pasywnie, prawidłowo zastosowały art. 19 ust. 4 u.p.d.o.f. i określiły wartość nieruchomości w oparciu o operat szacunkowy biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej ( ... ). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie skarga skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 2265/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1432/11 w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Zgodnie z art. 190 zd. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Zgodnie z powyższym przepisem jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zasięg, ponieważ odnosi się również do stron postępowania (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, Wydanie 2, str. 420 - 421). W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej wezwania do zmiany wartości nieruchomości, podczas, gdy organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że przesyłka zawierająca dwa dokumenty postanowienie o wszczęciu postępowania i wezwanie o podwyższenie wartości nieruchomości zostały prawidłowo doręczone skarżącej w trybie art. 149 O.p. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny podstawowym warunkiem prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę istotne jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W formularzu potwierdzenia odbioru winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki. Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" Wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 7akt podatkowych) zawiera opisaną wprawdzie skrótowo, lecz czytelnie informację o zawartości przesyłki. Opisano tam mianowicie, iż przesyłka zawiera: "post.-wszczęcie, wartość (2x)". Takie sformułowania niewątpliwie wskazują, iż przesyłka zawierała postanowienie o wszczęciu postępowania i wezwanie do podwyższenia wartości nieruchomości. Nie można w tej sytuacji zasadnie twierdzić, iż zwrotne potwierdzenie odbioru nie wskazywało, co znajdowało się w przesyłce, której odbiór dokumentowało. Sąd podkreślił, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. np. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, post. SN z 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki. Sąd również zaznaczył, iż wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10). Jak już wskazano wyżej, wymogi te zostały w okolicznościach sprawy spełnione i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do ich kwestionowania. Zauważył w związku z tym, że wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. post. SN z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, OSNC 1998). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić zgodnie z wymaganiami art. 252 K.p.c. Z takim dowodem w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że rzeczą odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz niezwłoczne zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi albo organowi podatkowemu. W sytuacji gdy tego nie uczyniono, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej zarówno odpis postanowienia o wszczęciu postępowania jak i odpis wezwania o podwyższenie wartości nieruchomości. Podkreślić należy, że przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzania odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, że nie otrzymał żadnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki [...]marca 2011 r. w trybie art. 149 O.p. – pełnoletniemu domownikowi – mężowi strony. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł także, że w konsekwencji organy podatkowe wobec stwierdzenia, że wezwanie o podwyższenie wartości nieruchomości zostało prawidłowo doręczone skarżącej, a skarżąca zachowała się pasywnie. Sąd też uznał także, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały art. 19 ust. 4 u.p.d.o.f. i określiły wartość nieruchomości w oparciu o operat szacunkowy biegłego. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ podatkowy wyjaśnił dlaczego uwzględnił opinię i wartość nieruchomości w niej określoną na dzień [...] lipca 2007 r. Ponadto przyjęta przez organy wycena przedmiotowej nieruchomości została sporządzona przez biegłą rzetelnie z uwzględnieniem wszelkich parametrów mających wpływ na ustalenie ceny rynkowej nieruchomości. W wycenie tej na str. 15 w opisie stanu zagospodarowania terenu - wbrew twierdzeniom skargi - uwzględniono fakt znajdujących się tam odpadów poprodukcyjnych. Należy w tym miejscu podkreślić, że mąż skarżącej podczas oględzin udzielał informacji, że stan wycenianych obiektów jest identyczny jak w trakcie oględzin z listopada 2010 r. kiedy biegła dokonywała oględzin i sporządzała wycenę na zlecenie Komornika Sądowego oraz nie zmienił się od lipca 2007 r., kiedy to biegła także dokonywała wyceny przedmiotowej nieruchomości i ówczesny stan techniczny obiektów utrwaliła na zdjęciach. W ocenie Sądu prawidłowo organ podatkowy przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości wynikającej z umowy sprzedaży z dnia [...] lipca 2007 r. określił w wysokości 413.393 zł tj. w wartości rynkowej określonej w opinii biegłego. W zakresie zarzutów skargi dotyczących ciężarów obciążających nieruchomość wypowiedział się WSA we Wrocławiu w poprzednim wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r. uznając, że długi i ciężary obciążające zbywaną nieruchomość i prawa majątkowe nie mają wpływu na ustalenie podstawy, od której liczony jest podatek. Stanowisko to nie zostało zakwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.), należało skargę oddalić. Koszty zastępstwa procesowego przyznano na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 3 ust.1 pkt 1 lit e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).