I SA/Wr 2197/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy: od sierpnia 2008 r. do października 2009 r. oraz od stycznia do kwietnia i od września do grudnia 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 20 października 2014 r. skarżący (reprezentowany przez adwokata) wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie w drodze egzekucji przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy przez Sąd, może sprawić, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona stronie ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Skarżący podkreślił, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu toczą się również inne jego sprawy (sygn. akt I SA/Wr 2185/14 - 2187/14) dlatego "w sytuacji egzekucji ww. decyzji istnieje realne zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody i w konsekwencji spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego unormowania wynika po pierwsze, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, pod drugie, co przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Zatem wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Przez materiał dowodowy o jakim mowa wyżej należy rozumieć dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony. Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku z udokumentowaną sytuacją finansowo-majątkową wnioskodawcy, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dla udzielenia wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa. Należy również wyjaśnić, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny. Zaskarżona decyzja korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności faktycznych uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym, nie jest możliwe dokonanie oceny, czy zachodzi wobec niego niebezpieczeństwo powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z ewentualnym wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wskazać przy tym należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. W wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Wyjaśnić także trzeba, że za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej, nie może zostać uznane ogólne stwierdzenie strony co do konsekwencji finansowych wykonania zaskarżonej decyzji (egzekucja kwoty zobowiązania podatkowego). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego, by nie naprawiło. Dodania również wymaga, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna strony skarżącej może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 189/10, czy postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/11, publ. CBOSA). Ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania zobowiązanego i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Ustawa ta daje także prawo zobowiązanemu do złożenia zarzutów na prowadzoną egzekucję (art. 33). Podsumowując stwierdzić należało, że skarżący nie wykazał zasadności zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.