I SA/Wr 2361/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. W uzasadnieniu zgłoszonego wniosku o wstrzymanie skarżąca powołała się ogólnie na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: - dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonalności sąd wydaje na wniosek skarżącego, co oznacza brak podstaw prawnych do działania w tym postępowaniu przez sąd z urzędu. Dyrektywę tę należy interpretować szeroko, tj. jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie, argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (czynności) musi w sposób przekonujący wskazywać na konkretne relacje pomiędzy brakiem wstrzymania wykonania tego aktu (czynności), a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Nie wystarczy zatem ograniczenie się we wniosku do powołania treści przepisu (samego tylko powołania przesłanek), albowiem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, LEX nr 1470059). W stanie faktycznym sprawy, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca ogólnie powołała się na przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie konkretyzując, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby rzutować na sytuację skarżącej w kontekście niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub niepowetowanych skutków. Tak zredagowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem, skarżąca nie uprawdopodobniła w nim ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak już zostało podkreślone, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu nie może sprowadzać się tylko do samych twierdzeń strony o takich właśnie skutkach, a rzeczą wnioskodawcy jest dostarczenie w tym zakresie odpowiednich dokumentów, na podstawie których można by ustalić realny wpływ zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 994/13, LEX nr 1447324). Uzupełniająco należy wyjaśnić (jakkolwiek treść wniosku tych okoliczności nie rozwija), że zarówno sama wysokość zobowiązania podatkowego jaka wynika z zaskarżonej decyzji, jak i trudna sytuacja materialna wnioskodawcy (w stopniu uzasadniającym przyznanie prawa pomocy) nie przesądzają o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli wnioskodawca nie uprawdopodobni niebezpieczeństwa wystąpienia w tych okolicznościach przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W kontekście tym podnieść należy, że przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami wstrzymania wykonalności (te ostatnie mają bardziej "nadzwyczajny" charakter). Sama zatem okoliczność, że skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (fakt znany Sądowi z urzędu), przy - jak podkreślono - ogólnikowym uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, nie stanowi sytuacji, która sama z siebie uzasadniałaby objęcie wnioskodawcy tymczasową ochroną w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.