I SA/Wr 240/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. E. S., zastępowany w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu przez radcę prawnego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tego żądania skarżący wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentował skarżący, iż prowadzone od wielu lat postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania łącznego za lata 2008 – 2015 skutkują obecnie koniecznością uregulowania jednorazowo zobowiązania podatkowego w wysokości około [...] zł (za lata 2010 – 2015). Z tych też względów wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować może zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą źródła utrzymania dla niego i rodziny oraz zatrudnianych przez niego pracowników. Zatem może powstać sytuacja, w której potencjalna egzekucja należności podatkowych w sytuacji materialnej strony skarżącej mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. W ocenie wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą ryzyko likwidacji działalności gospodarczej a egzekucja z nieruchomości skarżącego uniemożliwi stronie prowadzenie tej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei na podstawie art. 61 § 3 zd. 1 tej samej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. II OZ 52/05). W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest też stanowisko, że w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 lutego 2015 r. I GSK 80/15, LEX nr 1646653). Zaznaczyć jednak należy, że spełnienie przesłanek powoływanego przepisu wymaga stwierdzenia wysokiego prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub też trudnych do odwrócenia skutków. Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony. Zatem to wnioskodawca obowiązany jest do uprawdopodobnienia wystąpienia skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. I FZ 148/09). Oznacza to, że strona skarżąca jest zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. II FSK 502/09). Tym samym, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Przy czym, bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację strony skarżącej nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornej decyzji. Podzielając przedstawione powyżej poglądy orzecznictwa w zakresie wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy w odniesieniu do rozpoznawanego wniosku, że skarżący nie wykazał istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc się do ogólnikowej argumentacji jaką skarżący zawarł we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że powołane przez stronę okoliczności takie jak – ewentualna utrata źródła utrzymania, znaczna wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych, jak również nieskonkretyzowane ryzyko likwidacji działalności gospodarczej nie stanowią przesłanek do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo o jakim mowa w ww. przepisie. Podstawą pozytywnego rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest bowiem ochrona strony przed wszystkimi negatywnymi skutkami jakie wiążą się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a jedynie przed takimi tylko skutkami, których naprawienie, po uwzględnieniu skargi, nie byłoby możliwe lub znacznie utrudnione. Nie znalazł Sąd podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa utraty przez skarżącego źródła dochodu – konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący nie wykazał bowiem, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego uniemożliwi stronie prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej. Sama wysokość ciążącego na nim zobowiązania podatkowego nie stanowi w tym przypadku dostatecznej przesłanki do stwierdzenia, że wyrażane w tym zakresie obawy skarżącego są uzasadnione. Podkreślić jednocześnie należy, że choć egzekucja administracyjna zawsze wywiera negatywne skutki finansowe dla zobowiązanego, to niewątpliwie nie zawsze te negatywne skutki prowadzą do nieodwracalnych skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro zatem skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącego. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako nieuzasadniony – podlegał oddaleniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.