I SA/Wr 2405/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Po wniesieniu skargi na oznaczoną w komparycji postanowienia decyzję, skarżąca złożyła do akt sprawy pismo procesowe, w którym sformułowała wniosek "o wstrzymanie egzekucji" zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że mimo zaskarżenia tej decyzji do Sądu, Izba Celna wszczęła egzekucję, co wiąże się z dodatkowymi kosztami, bez wcześniejszego wysłania jej wezwania do zapłaty. Wskazała, że urząd skarbowy zastosował wobec niej zabezpieczenie w związku z czym dokonywane są co miesiąc potrącenia z jej pensji w wysokości 600 zł. Jeżeli natomiast Izba Celna dodatkowo rozpocznie egzekucję, to nie będzie miała środków do życia (ma ponadto dwa kredyty hipoteczny i gotówkowy). Dodatkowo podniosła, że prowadzona jest wobec niej kontrola z naruszeniem ustawy o swobodzie działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że wniosek skarżącej Sąd potraktował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż Sąd nie posiada kompetencji do wstrzymywania czynności prowadzonych przez organ egzekucyjny. Niemniej, jako że następstwem wykonania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe jest egzekucja tego zobowiązania, Sąd uznał, że intencją skarżącej było złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Stosownie zaś do § 3 art. 61 u.p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanego unormowania wynika po pierwsze, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, pod drugie, co przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Zatem wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Przez materiał dowodowy o jakim mowa wyżej należy rozumieć dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony. Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku z udokumentowaną sytuacją finansowo-majątkową wnioskodawcy, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dla udzielenia wyjątkowej instytucji jaką jest ochrona tymczasowa. Należy również wyjaśnić, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny. Zaskarżona decyzja korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca nie przedstawiła bowiem argumentacji wykazującej okoliczności o jakich mowa wyżej (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Skarżąca motywując przedmiotowy wniosek, wskazała bowiem jedynie na fakt, że wobec dokonywania już potrąceń z jej pensji, na skutek wykonania dodatkowo zaskarżonej decyzji, nie będzie miała środków do życia. Ponadto ma dwa kredyty hipoteczny i gotówkowy. Należy zauważyć, że żadna z podniesionych przez skarżącą okoliczności, w tym wysokość wynagrodzenia, nie została przez nią udokumentowana. Wskazać przy tym należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. W wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Wyjaśnić także trzeba, że za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej, nie może zostać uznane ogólne stwierdzenie strony co do konsekwencji finansowych wykonania zaskarżonej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego, by nie naprawiło. Dodania również wymaga, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna strony skarżącej może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., I FZ 189/10, postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., II FSK 1224/11, publ. CBOSA). Ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania zobowiązanego i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Ustawa ta daje także prawo zobowiązanemu do złożenia zarzutów na prowadzoną egzekucję (art. 33). Podsumowując stwierdzić należało, że skarżąca nie wykazała zasadności zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.