I SA/Wr 2591/01

Sygnatura akt I SA/Wr 2591/01 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA Józef Kremis (sprawozdawca) Sędzia NSA del. do WSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant Katarzyna Motyl po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2004 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Izby Skarbowej we W. z z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego 91 zł (dziewięćdziesiąt jeden złotych) koszów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; III. orzeka, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu. Sygnatura akt 1 SA/Wr 2591/01 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (Nr [...]), utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] (Nr [...]) określającą I. W., działającemu pod firmą Zakład A, we W., kwotę, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ([...]) w podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 r. W deklaracji dla podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 r. podatnik wykazał kwotę z przeniesienia z poprzedniego miesiąca - [...]. Organ pierwszej instancji zakwestionował w miesiącu poprzednim rozliczenie podatku naliczonego w fakturach nr [...] z [...], nr [...] z [...] i nr [...] z [...], wystawionych przez Przedsiębiorstwo B Sp. z 0.0., z siedzibą we W. W7 uzasadnieniu rozstrzygnięcia dotyczącego sierpnia 1998 r. Inspektor Kontroli Skarbowej wskazał, że realizująca na rzecz I.W. usługi Spółka B dokonywała "zakupu" usług, które faktycznie nie zostały wykonane. W rezultacie tych ustaleń usługi objęte fakturami uznano za fikcyjne, a ujętych w nich kwot nie uwzględniono jako wydatku stanowiącego koszt uzyskania przychodu według art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskutek określenia w decyzji za sierpień 1998 r. (Nr [...]) zobowiązania podatkowego zamiast pierwotnie deklarowanej kwoty do przeniesienia, w decyzji dotyczącej września 1998 r. pomniejszono kwotę podatku naliczonego o [...] W odwołaniu od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia podatnik podniósł, że nie było podstaw do zakwestionowania rozliczenia podatku naliczonego, określonego przez podatnika w wymienionych wcześniej fakturach z sierpnia 1998 r., gdyż faktury te były wystawione i rozliczone przez sprzedawcę niewadliwie, a także prawidłowo odliczone przez podatnika w sierpniu 1998 r. Dlatego też decyzja dotycząca rozliczenia podatku VAT w sierpniu 1998 r. jest wadliwa, a zatem nie może wpływać na rozliczenie tegoż podatku za wrzesień 1998 r. Odwołujący się podniósł ponadto, iż udokumentowane wymienionymi fakturami usługi zostały wykonane w sposób nie budzący zastrzeżeń i nie ma znaczenia dla strony kto faktycznie wykonał te czynności i czy Spółka B, aby zwiększyć koszty uzyskania przychodu, uwzględniała fikcyjne rachunki. Izba Skarbowa nie podzieliła argumentów' odwołania. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w mocy stwierdziła, że Inspektor Kontroli Skarbowej prawidłowo rozliczył podatek od towarów i usług za sierpień 1998 r. Wobec tego, że pierwotnie wykazana w deklaracji za sierpień 1998 r. kwota nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia w wysokości [...] nie została uwzględniona, kwota nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia we wrześniu 1998 r. została zmniejszona o [...] i wynosi [...]. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoin-stancyjnej. Wywody skargi sprowadzają się w istocie do kwestionowania ustaleń przyjętych w postępowaniu podatkowym dotyczącym sierpnia 1998 r., co następnie miało wpływ na decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 r. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wyniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w1 związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawro o postępowanie przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm podatkowo-prawnych. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lite). Kwestionowana decyzja w? przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 r. nie może pozostać w obrocie prawnym. Należy bowiem zauważyć, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji oparte zostało na ustaleniach poczynionych przez organy podatkowe w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług za sierpień 1998 r. Ponieważ, wskutek wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 1998 r., doszło do uchylenia tegoż rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 lutego 2004 r. (I SA/Wr 22/02) z powodu niepoczynienia dokładnych ustaleń stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeto w konsekwencji konieczne stało się także uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji odnoszącej się do podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 r. z przyczyn wywiedzionych w wyroku odnoszącym się do decyzji za sierpień 1998 r. W takiej sytuacji powinnością organów podatkowych przy ponownym rozpoznawaniu sprawy podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 r. będzie uwzględnienie ustaleń poczynionych w postępowaniu dotyczącym sierpnia 1998 r. W takim stanie rzeczy, wobec dostrzeżonego naruszenia - określonej w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - dyrektywy proceduralnej przez niedokładne wyjaśnienie kwestii możliwości wykonania przez Spółkę B usług na rzecz strony skarżącej oraz nieustalenie, czy, kto i kiedy wykonał faktycznie te usługi - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało - stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -orzec jak w punkcie I wyroku. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowi art. 200, zaś rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III wyroku znajduje umocowanie w art. 152 tejże ustawy.