I SA/Wr 267/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej z dnia 27 lipca 2017 r. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 czerwca 2017 r., w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do dokonania czynności postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. W. na wymienione w sentencji postanowienie. W następstwie wniesienia zażalenia na wskazane orzeczenie strona skarżąca zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 czerwca 2017 r. została wezwana o uiszczenie wpisu sądowego od wniesionego środka zaskarżenia. Zarządzenie to również stało się przedmiotem zaskarżenia, gdyż pismem z dnia 27 lipca 2017 r. skarżąca wniosła na nie zażalenie. Ze względu na brak podpisu pod zażaleniem zastępującego skarżącą pełnomocnika A. W. zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2017 r. pełnomocnik został wezwany do usunięcia braków zażalenia poprzez podpisanie zażalenia z dnia 27 lipca 2017 r. w sekretariacie Wydziału Informacji Sądowej tutejszego sądu lub przesłanie podpisanego zażalenia na adres Sądu w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została dwukrotnie awizowana w dniach 18 sierpnia 2017 r. oraz 28 sierpnia 2017 r. (o dacie drugiego awiza Sąd uzyskał informację z http://emonitoring.poczta-polska.pl/) a następnie wydana adresatowi w dniu 4 września 2017 r. W dniu 11 września 2017 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej przesłał na adres tutejszego Sądu podpisane zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 194 § 1 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia zażalenia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl zaś art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Każde pismo strony powinno z kolei zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika – art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 198 p.p.s.a. przepisy niniejsze stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślić należy, iż w przedmiotowej sprawie zażalenie nie zostało podpisane przez pełnomocnika skarżącej. Dlatego też, zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2017 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika strony do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez jego podpisanie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków zażalenia wynika, że została ona doręczona w dniu 4 września 2017 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 18 sierpnia 2017 r., a następnie po raz drugi w dniu 28 sierpnia 2017 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 p.p.s.a. nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 1 września 2017 r. Termin do odebrania przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ. LEX nr 1318910). Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest to czynność organizacyjno-techniczna, nie mająca znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu. Wobec powyższego siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych zażalenia upłynął z dniem 8 września 2017 r. Strona skarżąca natomiast podpisane przez pełnomocnika zażalenie nadała w placówce pocztowej w dniu 11 września 2017 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. W tym stanie rzeczy, zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji.