I SA/Wr 290/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. wraz z odsetkami za miesiąc marzec, kwiecień, maj i od czerwca do października 2007 r. oddala skargę Przedmiotem skargi Z. U. (dalej: strona, skarżący, podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. (dalej: DIS, organ II instancji, organ odwoławczy) nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (dalej: organ I instancji, D) z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w wysokości 394.402,00 zł oraz odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za marzec, kwiecień oraz od czerwca do października 2007 r. w łącznej kwocie 15.290,00 zł. W toku postępowania ustalono, że skarżący w 2007 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe Z. U. (dalej: PPHU) oraz jako wspólnik posiadający 50% udziałów w Przedsiębiorstwie Budownictwa Ogólnego A Spółka jawna (dalej: PBO, spółka jawna). Ww. przedsiębiorstwa zajmowały się działalnością budowlaną. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, stwierdzono łączne zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.946.151,67 zł oraz zaniżenie przychodów do opodatkowania w 2007 r. o kwotę 5.000,00 zł, w tym: 1) zawyżenie kosztów o kwotę 5.778,18 zł i zaniżenie przychodów o kwotę 5.000,00 zł z działalności w ramach PPHU, 2) zawyżenie kosztów o kwotę 1.940.373,49 zł tj. połowę kwoty 3.880.746,98 zł z tytułu udziału w zyskach spółki jawnej. Odnośnie działalności PPHU stwierdzono nieprawidłowości w dokumentowaniu transakcji zawartych z firmą "B" Sp. z o.o. we W. oraz z firmą "C" C. M. we W.. Według D podatnik wadliwie ujął w księgach podatkowych kwoty czynszu najmu należnego od wskazanych wyżej podmiotów. Zdaniem D skarżący winien w 2007r. tytułem zawartej umowy najmu z firmą "B" wykazać przychód w wysokości 31.200,00 zł netto (12 x 2.600 zł), a wykazał w wysokości 28.600,00 zł. Organ podatkowy I instancji wskazał, że podatnik nie ujął po stronie przychodu czynszu za miesiąc kwiecień 2007r. i jednocześnie po stronie kosztów za kwiecień ujął kwotę 2.600,00 zł tytułem "czynsz za powierzchnię handlową", w wyniku czego zawyżył o tę kwotę koszty uzyskania przychodów. Skarżący nie ujął także w podatkowej księdze przychodów i rozchodów faktury tytułem czynszu za marzec 2007 r. należnego od "C" M. C., czym zaniżył przychód o kwotę netto w wysokości 2.400,00 zł, a jednocześnie po stronie kosztów ujął kwotę 2.400,00 zł na podstawie faktury wystawionej na rzecz ww. podmiotu tytułem "czynsz za powierzchnię handlową", czym zawyżył o tę kwotę koszty uzyskania przychodów. Ponadto D stwierdził również nieprawidłowości polegające na ujmowaniu po stronie kosztów kwot w wysokościach innych, aniżeli wynikające z dokumentów źródłowych. Dotyczyło to po pierwsze transakcji z E S.A. we W. (za luty 2007 r. po stronie kosztów tytułem czynszu za samochód podatnik ujął kwotę netto 2.594, 44 zł, natomiast w dokumentacji źródłowej znajduje się faktura VAT wystawiona w wartościach: kwota netto 1 916,31 zł, VAT 421,59 zł i kwota brutto 2 337,90 zł - powyższe spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 678,13 zł), Po drugie transakcji z F Sp. z o.o. we W. (za marzec 2007 r. po stronie kosztów podatnik na podstawie faktury VAT wystawionej przez ww. podmiot ujął kwotę 554,80 zł, a w dokumentacji źródłowej znajduje się faktura wystawiona w wartości netto 454,75 zł – powyższe spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 100,05zł). W ramach działalności PBO, zdaniem organu podatkowego zawyżone zostały koszty uzyskania przychodu o kwoty: - 5.000,00 zł wynikającą z faktury nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wystawionej na podmiot inny, niż PBO; - 20.000,00 zł poprzez dwukrotne zarachowanie w ciężar kosztów faktury nr [...] z dnia [...] marca 2007 r.; - 17.826,40 zł poprzez nieprawidłowe zarachowanie bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie środków trwałych o wartości początkowej przekraczającej kwotę 3.500,00 zł; - 1.649,31 zł poprzez nieprawidłowe zaliczenie do kosztów wydatków objętych fakturami VAT w wartości brutto tj. łącznie z podatkiem naliczonym; - 16.618,00 zł poprzez zaliczenie bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem prawa użytkowania wieczystego gruntów; - 7.280,00 zł poprzez dwukrotne zarachowanie w ciężar kosztów składki na ubezpieczenie OC objętej polisą ubezpieczeniową nr [...] zawartą w dniu [...] maja 2007 r. z G S.A.; - 27.584,70 zł z powodu zaliczenia w ciężar kosztów spółki wydatków na usługi transportowe związane z zakupem środków trwałych nie przez PBO, ale przez firmę H; - 1.267,81 zł poprzez zawyżenie wysokości odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego sfinansowanego w części dotacją; 58.725,55 zł stanowiącą wartość wydatków dotyczących budowy budynku mieszkalnego w R. przy ul. [...] oraz robót budowlanych prowadzonych przy ul. [...] we W. - nie ujętych w remanencie końcowym na 31 grudnia 2007 r.; - 74.089,57 zł stanowiącą wartość wydatków związanych z wykonanymi robotami budowlano-montażowymi na rzecz strony - wspólnika PBO w związku z prowadzoną budową domu jednorodzinnego w K.; - 60.000 zł objętej fakturami VAT wystawionymi przez przedsiębiorstwo I we W., które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; - 3.590.705,64 zł objętej 139 fakturami VAT na kwotę netto 4.694.868,34 zł wystawionymi na rzecz PBO przez firmę J w M., które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W wyniku dokonanej weryfikacji organ uznał, że skarżący za 2007 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w spółce jawnej uzyskał przychody w kwocie 8.764.745,58 zł (tj. w wysokości odpowiadającej 50% udziałowi w przychodach spółki w kwocie 17.529.491,16 zł) i poniósł koszty ich uzyskania w kwocie 6.662.829,41 zł (tj. koszty zeznane przez spółkę 17.206.405,79 zł pomniejszone o wydatki zakwestionowane przez organ kontroli skarbowej w wysokości 3.880.746,98 zł z uwzględnieniem 50% udziałów podatnika w przychodach spółki). W konsekwencji powyższego, organ przyjął, że skarżący uzyskał za 2007 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w spółce jawnej dochód w wysokości 2.101.916,17 zł. D na podstawie art. 30 c ust. 1, 2 i 3, art. 45 ust. la pkt 2, ust. 4 pkt 3 i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.) oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 394.402,00 zł, oraz odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2007 rok w łącznej kwocie 15.290,00 zł. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezapewniający obiektywnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności wskutek 1) braku pełnego zebrania, a następnie rozpoznania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 2) dokonania oceny materiału dowodowego w sposób niepełny z uwzględnieniem wybiórczo stosowanych środków dowodowych, 3) nie wyjaśnienia istotnych rozbieżności w materiale dowodowym sprawy oraz przyjęcie w sposób całkowicie dowolny istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, mających wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotu postępowania, 4) naruszenia zasady bezpośredniości, wyrażającej się w ustaleniu stanu faktycznego sprawy w oparciu o materiał dowodowy włączony do niniejszego postępowania bez jego szczegółowej analizy. W uzasadnieniu podatnik zakwestionował ustalenia dotyczące zakupu materiałów budowlanych dokumentowanych przez faktury wystawione przez przedsiębiorstwo J. Podważył stanowisko D, że faktury wystawione przez wskazany podmiot były fikcyjne, skarżący zarzucił jednocześnie, że organ nie dokonał próby wyjaśnienia, z użyciem jakich materiałów spółka jawna realizowała inwestycje budowlane. Zdaniem skarżącego, organ nie dołożył należytych starań, aby bezpośrednio przesłuchać prowadzącego przedsiębiorstwo J – B. A. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., DIS utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ocenę organu I instancji. Zdaniem DIS w sprawie nie została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżący został bowiem poinformowany postanowieniem D z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] o dowodach włączonych do postępowania kontrolnego (akta UKS tom II karty 925-932). Ponadto zgodnie z art. 178 O.p. strona miała prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, a przed zakończeniem postępowania kontrolnego stronie wyznaczono siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Materiały te zostały włączone do akt przedmiotowej sprawy zgodnie z przepisami. Zwrócił uwagę DIS, że art. 181 O.p. w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości postępowania dowodowego. Wbrew zarzutom odwołania nie została więc naruszona jego dyspozycja. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego sprzedaż materiałów budowlanych i usług transportowych spółce jawnej przez firmę J nie miała faktycznie miejsca. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ dokonał szczegółowej analizy materiału dowodowego. Wskazał, że wyjaśnienia skarżącego oraz zeznania B. A. były sprzeczne, a nadto zeznania tego ostatniego podlegały modyfikacji. Okoliczności te wpływają więc na ocenę rzetelności transakcji pomiędzy spółką skarżącego, a przedsiębiorstwem świadka. Zwrócił uwagę, że w postępowaniu nie stwierdzono posiadania przez spółkę jawną materiałów rzekomo zakupionych na podstawie zakwestionowanych faktur, a ich wystawca nie wskazał z K. własnego dostawcy i nie przedłożył dowodów nabycia. Podczas oględzin w dniu 2 października 2009 r. organ stwierdził obecność około 1.200 szt. bloczków porothermu. Ilość ta stanowiła zaś znikomą część materiału, który winien być w posiadaniu PBO (spółka jawna wskazała, że zakupiła porotherm o wartości 1.104.162,70 zł - w przeliczeniu około 109.230 szt.). Poza tym na podstawie opinii biegłego grafologa ustalono, że podpis B. A. na rzekomo zawartej z nim umowie przechowania materiałów budowlanych, jest sfałszowany. DIS wskazał, że organ nie miał obowiązku badania ilości materiałów budowlanych faktycznie wykorzystanych przez spółkę przy realizacji zleceń budowlanych. Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę oraz odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem organu także treść zakwestionowanych faktur świadczy o ich fikcyjności. Faktury rzekomo wystawione przez B. A. w znacznej części dotyczyły bowiem takich samych lub podobnych transakcji, jak faktury wystawione na rzecz innych podmiotów gospodarczych. Faktury te wystawiane były z tą samą datą, o tym samym K. numerze, na taki sam asortyment towaru i na taką samą wartość. Na fakturach występowały także nieprawidłowe dane w postaci numeru telefonu należącego do innej firmy niż J oraz numer rachunku bankowego nie należącego do B. A. Na części faktur znajdował się podpis syna B. A., S. A., który w trakcie przesłuchania zaprzeczył, iż wystawiał przedłożone mu faktury. Sfałszowanie podpisów S. A. potwierdziła opinia biegłego grafologa. Na fikcyjność spornych faktur wskazują także zdaniem organu deklarowane przez B. A. znikome kwoty podatku VAT, a także zadeklarowanie w zaznaniu podatkowym PIT-36 za 2007 r. dochodu pochodzącego wyłącznie z najmu. Powyższe wyklucza, zdaniem organu, możliwość, że w 2007 r. prowadził on działalność gospodarczą w zakresie handlu, usług transportowych czy budowlanych. Zdaniem organu znaczenie ma także fakt, że w innych postępowaniach ustalono, że B. A. w 2006 i 2007 r. wprowadził do obrotu kilkaset fikcyjnych faktur, na rzecz szesnastu różnych podmiotów. Organ wskazał także, że organy ścigania w trakcie dokonanego w dniu 23 października 2007 r. przeszukania siedzib przedsiębiorstwa B. A. (w M. przy ul. [...] oraz w J. przy ul. [...]), nie stwierdziły tam obecności dokumentów świadczących o tym, aby w tym miejscu była prowadzona jakakolwiek działalność gospodarcza. W prowadzonym wobec niego postępowaniu kontrolnym B. A. nie przedłożył dokumentów dotyczących rzekomo prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a faktu jej rzeczywistego prowadzenia nie potwierdzili najemcy pomieszczeń magazynowych w nieruchomości przy ul. [...] w J. - J. P., L. G. i A. C.. Twierdzeń B. A. nie potwierdził również przesłuchany w charakterze świadka jego syn – S. A.. W szczególności zaprzeczył on jakiejkolwiek współpracy handlowej z ojcem w 2007 r., na którą powołał się B. A., ustosunkowując się do niekorzystnych dla niego ww. zeznań najemców nieruchomości przy ul. [...] w J.. S. A. przesłuchany w dniu 24 kwietnia 2009 r. w charakterze świadka, w toku kontroli podatkowej prowadzonej wobec spółki PBO zeznał, że działalność gospodarczą definitywnie zakończył w 2003 r., w trakcie działalności towary magazynował na ul. Warszawskiej 28, a w momencie jej zakończenia w 2003 r. magazyny te były puste. S. A. stwierdził ponadto, że to co robił jego ojciec, można nazwać "fabryką faktur". Zauważył ponadto DIS, że żadna z firm, do której zwróciły się organy podatkowe z urzędu, a także na wniosek B. A. oraz PBO nie potwierdziła sprzedaży towarów B. A. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie bezpośrednie przesłuchanie B. A. nie było możliwe, albowiem nie odbierał on wielokrotnie ponawianych wezwań organu. Nie powiodła się również próba doręczenia mu wezwania za pośrednictwem funkcjonariuszy policji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na niewiarygodność, w kontekście powyższego, zeznań drugiego ze wspólników wspólnika PBO - J. A., że ten w październiku 2007 r. często spotykał się i dokonywał transakcji z B. A. przy ul. [...] w J.. Podczas przeszukania nieruchomości w dniu 23 października 2007 r. organy ścigania stwierdziły, iż nic nie świadczyło, aby pod wskazanym adresem jakakolwiek działalność przez B. A. byłą prowadzona. Zwrócił także uwagę DIS na sprzeczność wskazywanych przez J. A. rzekomych rozliczeń gotówkowych opiewających na znaczne kwoty, z praktyką kupiecką, a także przepisami prawa. Organ odwoławczy uznał, że faktury VAT wystawione przez J B. A. na rzecz PBO dokumentują transakcje sprzedaży materiałów budowlanych i transportowych, które w rzeczywistości nie zostały wykonane. Prawidłowo zatem z powyższego powodu nie uznano za koszt uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w spółce jawnej kwoty 3.590.705,64 zł, w tym przypadającą na podatnika kwotę 1.795.352,82 zł. DIS nie znalazł także podstaw do zakwestionowania ustaleń i ocen organu I instancji w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy zauważył także, że skarżący ustalenia te zakwestionował jedynie w sposób ogólny, nie przedstawiając szczegółowych zarzutów. Odnosząc się do każdego zakwestionowanego kosztu uzyskania przychodu organ odwoławczy K. wyjaśnił, że nieprawidłowo zaliczono w poczet kosztów kwotę: - 5.000,00 zł wynikającą z faktury wystawionej na podmiot inny, niż PBO. Spółka ujęła kwotę 5.000,00 zł wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wystawioną przez K w K. na rzecz firmy H we W.. Faktura obejmowała usługę demontażu i montażu żurawia PEINER SMR 108/2; - 20.000,00 zł poprzez dwukrotne zarachowanie w ciężar kosztów faktury nr [...] z dnia 1 marca 2007 r. wystawionej na rzecz PBO przez J. M. K. obejmującej sprzedaż usług budowlanych; - 17.826,40 zł poprzez nieprawidłowe zarachowanie bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie środków trwałych o wartości początkowej przekraczającej kwotę 3.500,00 zł, co naruszało dyspozycję art. 22f ust. 3 u.p.d.o.f.; - 1.649,31 zł poprzez nieprawidłowe zaliczenie do kosztów wydatków objętych fakturami VAT w wartości brutto tj. łącznie z podatkiem naliczonym. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że w ciężar konta 407 "inne usługi obce" zarachowano wartości brutto tj. łącznie z podatkiem VAT naliczonym w fakturach VAT wystawionych na rzecz spółki jawnej przez E S.A. we W.. Organ podatkowy, mając na względzie treść art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f. uznał, że zawarty w fakturach podatek VAT nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Spółce jawnej zgodnie z przepisami ustawy o VAT przysługiwało bowiem prawo do odliczenia podatku naliczonego objętego tymi fakturami; - 16.618,00 zł poprzez zaliczenie bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem prawa użytkowania wieczystego gruntów, albowiem zaliczenie takie jest sprzeczne z art. 23 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Przepis ten pozwala na ujęcie w ciężar kosztów opłat za wieczyste użytkowanie gruntu, nie dopuszcza jednak zarachowywania w koszty uzyskania przychodów opłat związanych z jego nabyciem takich jak: opłata za akt notarialny i innych opłat dotyczących prawa wieczystego użytkowania; - 7.280,00 zł poprzez dwukrotne zarachowanie w ciężar kosztów składki na ubezpieczenie OC objętej polisą ubezpieczeniową zawartą w dniu [...] maja 2007 r. z G S.A.; - 27.584,70 zł z powodu zaliczenia w ciężar kosztów spółki wydatków na usługi transportowe związane z zakupem środków trwałych (kontenerów budowlanych, żurawia wieżowego WOLF, elementów żurawia oraz dwóch K. kontenerów budowlanych) nie przez spółkę jawną, ale przez firmę H. Organ wskazał, że zakup ww. środków trwałych został sfinansowany z prywatnych środków wspólnika spółki jawnej, a następnie był odpłatnie tej spółce udostępniany. Koszt transportu po ich zakupie nie stanowił więc kosztu uzyskania przychodu spółki jawnej; - 1.267,81 zł poprzez zawyżenie wysokości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych w postaci niwelatora laserowego Triax ze statywem o wartości netto 3.408,20 zł (brutto 4.158 zł) oraz żurawia Cadillon o wartości netto 112.000 zł (brutto 136.640 zł), zakupionych przez spółkę w 2006 roku, Forda Transit o wartości netto 99.344,26 zł (brutto 121.200 zł) zakupionego przez spółkę w 2007 roku) sfinansowanych w części dotacją. Organ wyjaśnił, że od momentu zakupu ww. środków trwałych i wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych dokonywano odpisów amortyzacyjnych, które w całości zaliczano do kosztów uzyskania przychodów. W związku z otrzymanymi w 2007 r. dotacjami tj.: w dniu 23.05.2007 r. w łącznej kwocie 57.704,10 zł na dofinansowanie zakupu niwelatora laserowego Triax i żurawia Carillon oraz w dniu 07.11.2007 r. w łącznej kwocie 41.395,90 zł na dofinansowanie zakupu Forda Transita - spółka jawna nie zaprzestała dokonywania odpisów amortyzacyjnych od ww. środków trwałych w ciężar kosztów uzyskania przychodów i nie skorygowała wcześniej dokonanych od tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych, natomiast dokonuje równolegle odpisów poprzez proporcjonalne zwiększanie przychodów. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2002 nr 76, poz.694 ze zm.) spółka wybrała metodę rozliczania równolegle odpisów poprzez stopniowe i proporcjonalne zwiększanie przychodów. W tym celu utworzono dwa konta: 762-2 "przychody z budżetu opodatkowane" oraz 763 "przychody z funduszu nieopodatkowane". Zakupiony w dniu 30.08.2006 r. środek trwały Laser Triax ze statywem nie był amortyzowany od 2006 r. według stawki liniowej w wysokości 20 % ale został jednorazowo zamortyzowany w 2006 roku (stwierdzono, że środek ten nie figuruje w tabeli środków trwałych spółki podlegających amortyzacji w 2007 r.). Mając na uwadze zapisy art. 14 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.f., organ stwierdził, że dotacja otrzymana przez spółkę na nabycie ww. środka trwałego nie generowała powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym natomiast odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tego środka trwałego przypadające na część sfinansowaną przez otrzymaną dotację nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu. Tym samym organ uznał, że do czasu otrzymania dotacji spółka miała prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne naliczone od wartości początkowej ww. środka trwałego, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast w momencie otrzymania dotacji, która pokryła część poniesionych z tego tytułu wydatków (w wysokości 50 %), spółka utraciła możliwość uwzględniania w rachunku podatkowym pełnej kwoty tak ustalonych odpisów. - 58.725,55 zł stanowiącą wartość wydatków dotyczących budowy budynku mieszkalnego w R. przy ul. [...] oraz robót budowlanych prowadzonych przy ul. [...] we W. - nie ujętych w remanencie końcowym na 31 grudnia 2007 r. W ocenie organu odwoławczego, w świetle art. 22 ust.5 u.p.d.o.f. ww. wydatki nie stanowią kosztu uzyskania przychodów badanego roku podatkowego; - 74.089,57 zł stanowiącą wartość wydatków związanych z wykonanymi robotami budowlano-montażowymi na rzecz strony – wspólnika PBO w związku z prowadzoną budową domu jednorodzinnego w K.; Organ wyjaśnił, że z przedłożonych do kontroli dokumentów źródłowych oraz prowadzonych przez spółkę PBO ksiąg rachunkowych, analogicznie jak w przypadku wyżej omówionych robót budowlanych w R. przy ul. [...] oraz we W. przy ul. [...], nie wynikało, aby spółka prowadziła taką budowę. Na okoliczność ww. robót budowlanych również nie przedłożono kontrolującym żadnej umowy pisemnej zawartej pomiędzy stroną a PBO na wykonanie usług budowlanych oraz związanych z nimi rozliczeń finansowych pomiędzy stronami. - 60.000 zł objętej fakturami VAT wystawionymi przez przedsiębiorstwo I we W., które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a mianowicie fakturami: nr [...] z dnia [...].09.2007 r. na kwotę netto 32.500,00 zł (podatek VAT 2.275 zł) tytułem "montaż instalacji elektrycznej budowa S. budynek nr 1" i nr [...] z dnia [...].09.2007 r. na kwotę netto 27.500,00 zł (podatek VAT 1.925,00 zł) tytułem "montaż instalacji elektrycznej budowa S. budynek nr 2". W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym faktycznego wykonania usług objętych przedmiotowymi fakturami organ podatkowy I instancji ustalił, iż całość prac objętych ww. fakturami została faktycznie wykonana przez inny podmiot. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że prace w zakresie montażu instalacji elektrycznej w budynkach nr 1 i 2 w S. zostały wykonane przez firmę L w K. Postępowanie dowodowe wykazało również, iż pod adresem wskazanym na zakwestionowanych fakturach brak jest oznak prowadzonej przez K. G. działalności gospodarczej. W trakcie prowadzonego przez organ kontroli skarbowej postępowania kontrolnego udano się pod adres firmy wskazany na ww. fakturach. Pod adresem tym nie zastano podatnika, natomiast na drzwiach wejściowych jak również na bramie budynku nie było oznaczenia, że taka firma prowadzi działalność. - zdaniem organu odwoławczego za prawidłowe uznać również należy ustalenia dotyczące nieprawidłowości dotyczącej ujęcia w ciężar kosztów uzyskania w miesiącu kwietniu 2007 r. jednorazowej amortyzacji samochodu Kamaz nabytego na podstawie faktury nr [...] z dnia [...].04.2007 r. za kwotę netto 95.000 zł. Samochód ten, jak wynika z faktury nr [...] został przez spółkę sprzedany firmie H za kwotę netto 95.000 zł w dniu 12.06.2007 r. Z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynika, że PBO z uwagi na wysokość przychodów osiągniętych za 2006 r. (4.235.196,90 zł) utraciła status małego podatnika - co wykluczało dokonanie na podstawie art. 22 k ust. 7 ww. u.p.d.o.f. jednorazowego odpisu od środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 klasyfikacji. A zatem w myśl przepisu art. 22 h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. spółka jawna mogła dokonać w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisu amortyzacyjnego od ww. środka trwałego w wysokości 1.583,33 zł w miesiącu maju 2007 r. (według stawki liniowej 20%) oraz zakończyć jego dokonywanie w miesiącu sprzedaży ww. środka trwałego tj. w miesiącu czerwcu 2007 r. Prawidłowo również przyjęto, że wydatek na nabycie ww. środka pomniejszony o sumę odpisów, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest kosztem uzyskania przychodu w momencie jego sprzedaży. Organ odwoławczy stwierdził także, że ustalenia organu kontroli skarbowej dotyczące kosztów uzyskania przychodu skarżącego, pochodzącego z jego osobistej działalności gospodarczej i dokonaną w tym zakresie ocenę należy uznać za prawidłową i zgodną z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego tj. art. 14 ust. 1 i art. 22 ust. u.p.d.o.f. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu podatnik wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania i zarzucił naruszenie: 1) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie zapewniający obiektywnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza wskutek: - braku pełnego zebrania, a następnie rozpoznania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - dokonania oceny materiału dowodowego w sposób niepełny z uwzględnieniem wybiórczo stosowanych środków dowodowych, - nie wyjaśnienia istotnych rozbieżności w materiale dowodowym sprawy oraz przyjęcie w sposób całkowicie dowolny istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, mających wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotu postępowania, - braku szczegółowej analizy w kontekście sprawy; 2) art. 216 §1 w zw. z art. 180 § 1 i 181O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie dowodów zebranych w innych postępowaniach, podczas, gdy nie zostały one włączone do postępowania prowadzonego wobec strony, co skutkuje nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała stanowisko organów podatkowych w zakresie transakcji z J. Zdaniem podatnika organ błędnie zinterpretował wnioski dowodowe strony, w tym wniosek o powołanie biegłego na okoliczność ilości zużytych materiałów budowlanych na inwestycjach zrealizowanych przez PBO. Według strony ilość zużytych materiałów była zbieżna z ilością wykazaną na fakturach wystawionych przez ww. podmiotu, co uprawdopodobniłoby tezę, że materiały zostały zakupione od wystawcy faktur. Dalej zarzucił skarżący, że organ oparł się jedynie na materiale zgromadzonym w innych postępowaniach i nie poddał go właściwej weryfikacji, a nadto w aktach brak jest protokołu przesłuchania B.A. z dnia 3 stycznia 2008r., zeznań J.A. z 9 kwietnia 2009 r. oraz nie włączono w sposób formalny wszystkich dowodów, w tym. Prokopów zeznań J.P., L. G., E.A.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd uchyla zaskarżone orzeczenie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że nie naruszają one prawa. Odnosząc się w pierwszej K. do zarzutów natury procesowej, Sąd stwierdza, że postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Jako nieuzasadnione ocenia Sąd zarzuty naruszenia art. 120, 121 § 1, 122, 125 art. 187 § 1 i art. 191 O.p. praz 216 § 1 w zw. z art. 180 § 1 i 181 O.p. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe w sposób rzetelny i wszechstronny zgromadziły niezbędny materiał dowodowy, a następnie dokonały jego całościowej oceny zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z ustawy Ordynacja podatkowa, a wyprowadzone przez organy podatkowe wnioski i oceny należy uznać za uzasadnione i nie przekraczające granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe w sposób uprawniony skorzystały z materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach i wbrew twierdzeniu strony prawidłowo włączyły wszystkie dowody do akt niniejszej sprawy, co umożliwiło stronie zapoznanie się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym. Art. 180 § 1 O.p., który stanowi, że w postępowaniu podatkowym jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, formułuje otwarty system dowodów oraz równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu istnienia danego faktu. Rozwinięciem tej zasadny jest art. 181 O.p., w którym wymieniono przykładowo między innymi dowody przeprowadzone w innym postępowaniu przez inne organy. Przepis art. 181 O.p. wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Dopuszcza aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach w konsekwencji powoduje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takim postępowaniu. W konsekwencji korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym ani też nie może naruszać innych przepisów ordynacji podatkowej ( za wyrokami NSA z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt II FSK 176/07, oraz z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I FSK 831/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Z akt wynika, że wszystkie dokumenty i materiały zgromadzone w trakcie innych postępowań zostały włączone do akt sprawy w sposób formalny. Postanowieniem D z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] (akta UKS tom II karty 925-932) materiał dowodowy zebrany w toku: postępowania kontrolnego prowadzonego przez D w PBO w zakresie rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2007 r. oraz prawidłowości ustalenia przychodów i kosztów z prowadzonej działalności za 2007 r., w trakcie postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w PBO z tytuły rozliczeń w podatku od towarów i usług za październik 2007 r., w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez D Ośrodek Zamiejscowy w J. wobec B. A. J w zakresie podatku od towarów i usług za 2007r. Do akt sprawy zostały włączone również protokoły zeznań J. A. z dnia [...] kwietnia 2009 r. (załącznik do protokołu kontroli z dnia [...] maja 2009 r., akta UKS, tom II karty 844-878), protokoły zeznań S. A., E. A., L. G., J. P. (akta akta UKS, tom II karty 844-878, załączniki do wyciągu z protokołu kontroli z dnia [...] maja 2008 r., akta UKS tom I karty 157-186), wyciąg z protokołu kontroli z dnia 26 maja 2008r. przeprowadzonej wobec B. A. oraz protokoły przesłuchań B. A.. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy podatkowe zasadnie przyjęły, że sprzedaż materiałów budowlanych na rzecz PBO przez firmę B. A. nie miała faktycznie miejsca. W obszernej treści decyzji w sposób szczegółowy przedstawiono zeznania wszystkich świadków (uczestników transakcji), w tym również zeznania skarżącego i wnikliwie ustosunkowano się do tych zeznań, wskazując w jakim zakresie uznano je za wiarygodne, a w jakim tej wiarygodności odmówiono i z jakich powodów. DIS w sposób prawidłowy dokonał wykładni i prawidłowo zastosował art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Przepis ten zawiera legalną definicję kosztów uzyskania przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Przepis ten oparty jest na generalnej klauzuli, że kosztami uzyskania przychodu są koszty (wydatki) poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą zostać spełnione następujące warunki: wydatek musi być rzeczywiście i definitywnie poniesiony przez podatnika, poniesiony wydatek musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością, wydatek poniesiony jest w celu uzyskania przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Do uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru, u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę oraz odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Organy podatkowe prowadząc postępowanie dążyły do ustalenia, czy figurująca jako dostawca materiałów budowlanych firma B. A. faktycznie sprzedała firmie PBO materiały ujęte w spornych fakturach. W tym celu organy podatkowe, co jest logiczne sprawdziły, czy dostawca dysponował tymi materiałami. Taki kierunek prowadzonego postępowania jest w pełni uzasadniony i wynika z konstrukcji podatku dochodowego i regulacji dotyczących kosztów uzyskania przychodów. W tym celu organ usiłował ustalić źródło pochodzenia zafakturowanych towarów. Podmioty z którymi mógł ewentualnie współpracować B. A. i nabywać od nich materiały budowlane nie potwierdziły jednak kontaktów gospodarczych z firmą J, nie stwierdzono również zagranicznych kontrahentów (brak transakcji w systemie VIES). Nie potwierdziły się także twierdzenia o sprzedaży przez firmę B. A. towarów stanowiących pozostałości po firmie prowadzonej przez syna S. A.. Syn zaprzeczył, aby w momencie zakończenia działalności w magazynach pozostały materiały, które przekazał ojcu. Również najemcy magazynów (w J. przy ul. [...]) nie potwierdzili przechowywania przez B. A. jakichkolwiek materiałów budowlanych w tych obiektach. Słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy na niewiarygodność zeznań drugiego wspólnika PBO, który powoływał się na dokonywanie transakcji w ww. miejscach. Brak oznak prowadzenia działalności pod wskazanym adresem potwierdziły także organy ścigania podczas przeszukania nieruchomości. Rachunki bankowe B. A. nie zawierały żadnych wypłat (rozliczeń) na rzecz innych podmiotów, które świadczyłyby o zakupie materiałów budowlanych. Według Sądu za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Wbrew argumentacji zawartej w skardze brak jest podstaw, aby uznać, że ustalenia poczynione w sprawie są oparte na nie w pełni rozpatrzonym i niepełnym materiale dowodnym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie stanu faktycznego, jak i oceny prawnej wskazuje na dogłębną analizę zebranego materiału dowodowego, wszystkie ustalenia, ich ocena oraz wyprowadzone wnioski końcowe zostały przedstawione w sposób logiczny i spójny, z odwołaniem się do źródła dowodowego. Organ podatkowy poddał wnikliwej analizie zarówno dowody zebrane i bezpośrednio przeprowadzone przez organy podatkowe, jak i dowody z innych postępowań włączone do akt sprawy. Wbrew zarzutom skargi, nie ma podstaw, aby wywodzić, że organy podatkowe dopasowały fragmenty z innych postępowań do z góry przyjętej tezy. Odnosząc się do kwestii dowodu z opinii biegłego na okoliczność ilości materiałów jakie spółka PBO wykorzystywała do realizacji inwestycji (według strony ta ilość jest zbieżna z ilością ze spornych faktur, co miałoby uprawdopodabniać, że nabyto materiały od J). W ocenie Sądu argumentacja strony jest całkowicie chybiona. Zasadnicze znaczenie w sprawie miała kwestia, czy to wystawca faktur sprzedał stronie towar wykazany na fakturze, a niewątpliwie opinia biegłego co do ilości wykorzystanych przez PBO przy realizacji inwestycji materiałów, nie dałaby odpowiedzi na to pytanie. Jak już powiedziano, aby zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest dysponowanie dokumentem, który odzwierciedla rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Fakt wykonania inwestycji nie daje podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Reasumując, w ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy dawał podstawę do stwierdzenia, że faktury wystawione przez przedsiębiorstwo J B. A. na rzecz PBO dokumentują transakcje sprzedaży materiałów budowlanych, które w rzeczywistości nie miały miejsca – nie zostały wykonane. Zasadnie tym samym nie uznano za koszt uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w spółce jawnej kwoty 3.590.705,64 zł, w tym przypadającą na podatnika kwotę 1.795.352,82 zł. W skardze strona nie sformułowała żadnych zarzutów względem pozostałych ustaleń organów podatkowych. Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami skargi i dokonuje kontroli legalności decyzji w pełnym zakresie. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu zaskarżona decyzja w całości odpowiada prawu. Jako słuszne ocenia Sąd stanowisko organów podatkowych odnośnie nieprawidłowości stwierdzonych w rozliczeniach PPHU. Zasadnie zakwestionowano rozliczenia po stronie przychodów i kosztów uzyskania przychodów dotyczące transakcji z firmą "B" Sp. z o.o. we W. oraz z firmą "C" C. M. we W. (strona wadliwie ujmowała w księgach podatkowych kwoty czynszu najmu należnego od ww. podmiotów). Prawidłowo ze względu na dokumenty źródłowe skorygowano również rozliczenia dotyczące transakcji z E S.A. we W. oraz z F Sp. z o.o. we W.. Podobnie jako uzasadnione ocenia Sąd stanowisko organów podatkowych co ustaleń dotyczących kosztów uzyskania przychodów przez firmę PBO. Spółka nieprawidłowo zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikające z faktur, które dotyczyły innego podmiotu - wystawionych na rzecz H we W. - za usługę demontażu i montażu żurawia PEINER SMR 108/2, za usługi transportowe związane z zakupem środków trwałych (żuraw wieżowy WOLF, kontenery budowlane). Bezspornie nieprawidłowe jest dwukrotne zaliczenie w koszty wydatków z faktury wystawione przez J. M. K. oraz składki na ubezpieczenie OC. Słusznie uznał organ podatkowy, że nieprawidłowe było zarachowanie bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie środków trwałych o wartości początkowej przekraczającej kwotę 3.500,00 zł i uznanie za koszt 2007r. odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych (na podstawie art. 22a ust. 1 pkt 2 oraz art. 22f ust. 3 u.p.d.o.f.). Wadliwe było zaliczenie do kosztów wydatków objętych fakturami VAT w wartości brutto tj. łącznie z podatkiem naliczonym – spółce jawnej przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego objętego tymi fakturami (art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f.). Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. PBO nie mogła zaliczyć bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem prawa użytkowania wieczystego gruntów. Zasadnie wskazał organ na zawyżenie wysokości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych (niwelatora laserowego Triax ze statywem oraz żurawia Cadillon, Forda Transit) sfinansowanych w części dotacją. Dotacja otrzymana przez spółkę na nabycie ww. środka trwałego nie generowała powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym natomiast odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tego środka trwałego przypadające na część sfinansowaną przez otrzymaną dotację nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu (art. 14 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.f.). Uzasadniona była weryfikacja kosztów o wartość wydatków dotyczących budowy budynku mieszkalnego w R. przy ul. [...] oraz robót budowlanych prowadzonych przy ul. [...] we W. - nie ujętych w remanencie końcowym na 31 grudnia 2007 r., w świetle art. 22 ust.5 u.p.d.o.f. ww. wydatki nie stanowiły kosztu uzyskania przychodów danego roku podatkowego. Także korekta kosztów o wartość wydatków związanych z wykonanymi robotami budowlano-montażowymi na rzecz strony – wspólnika PBO w związku z prowadzoną budową domu jednorodzinnego w K. była zasadna, z dokumentów nie wynikało, aby spółka prowadziła taką budowę. Trafna jest ocena organów podatkowych odnośnie transakcji objętej fakturami VAT wystawionymi przez przedsiębiorstwo I we W.. Poza fakturami nie ma żadnych dowodów potwierdzających wykonanie przedmiotowych usług, a zebrane w sprawie dowody wskazały że przedmiotowe usługi wykonał inny podmiot. Prace w zakresie montażu instalacji elektrycznej w budynkach nr 1 i 2 w S. zostały wykonane przez firmę L w K. Ponadto postępowanie wykazało również, że pod adresem wskazanym na fakturach brak jest oznak prowadzonej przez K. G. działalności gospodarczej. Za prawidłowe uznać należy ustalenia dotyczące nieprawidłowości dotyczącej ujęcia w ciężar kosztów uzyskania w miesiącu kwietniu 2007 r. jednorazowej amortyzacji samochodu Kamaz. PBO z uwagi na wysokość przychodów osiągniętych za 2006 r. utraciła status małego podatnika - co wykluczało dokonanie na podstawie art. 22 k ust. 7 ww. u.p.d.o.f. jednorazowego odpisu od środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 klasyfikacji. Zgodnie z art. 22 h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. PBO mogła dokonać w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisu amortyzacyjnego od ww. środka trwałego w wysokości 1.583,33 zł w miesiącu maju 2007 r. (według stawki liniowej 20%) oraz zakończyć jego dokonywanie w miesiącu sprzedaży ww. środka trwałego tj. w miesiącu czerwcu 2007 r. Prawidłowo również przyjęto, że wydatek na nabycie ww. środka pomniejszony o sumę odpisów, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest kosztem uzyskania przychodu w momencie jego sprzedaży. Mając powyższe na uwadze należało skargę jako bezzasadną oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.