I SA/Wr 311/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. "A" sp. z o.o. we W. (dalej jako skarżąca/spółka), wnioskiem z dnia 08 sierpnia 2012 r., wystąpiła do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej z zakresu prawa podatkowego – podatku dochodowego od osób prawnych. W treści wniosku przedstawiła opis zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym powołała do istnienia spółkę komandytowo-akcyjną (dalej jako s.k.a.), w której objęła, obok spółki jawnej, funkcję komplementariusza. Skarżąca podała, że działając jako komplementariusz s.k.a. będzie prowadziła jej sprawy i reprezentowała ją z wyłączeniem innych komplementariuszy. Nie będzie jednak uczestniczyć w zysku s.k.a. do wysokości wynagrodzenia otrzymanego za prowadzenie jej spraw, przy czym wynagrodzenie to będzie odpowiadać wysokości jej udziałów w zysku. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym skarżąca sformułowała pytanie: czy komplementariusz – sp. z o.o., pełniąca swoją funkcję w s.k.a. pod tytułem odpłatnym, ustalonym w statucie w ten sposób, że nie uczestniczy w zysku w wysokości wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki a wysokość wynagrodzenia odpowiada zawsze wysokości udziału w zysku, jest obowiązany do ujmowania przychodów podatkowych w związku z uczestnictwem w spółce komandytowo-akcyjnej jedynie z tytułu wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki w oparciu o faktury wystawione na rzecz s.k.a. czy też ujmować swoje przychody po otrzymaniu kwot pieniędzy z tego tytułu? Przedstawiając w tej kwestii własne stanowisko podniosła, że zgodnie art. 125 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej jako k.s.h.) spółka komandytowo-akcyjna jest spółką osobową. W związku z tym, z punktu widzenia opodatkowania podatkiem dochodowym (od osób prawnych) jest ona transparentna podatkowo – status podatnika przypisywany jest bowiem jej wspólnikom. Powyższe, zdaniem skarżącej, znajduje oparcie w treści art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku od dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej jako u.p.d.o.p.), w myśl którego przepisy ustawy nie mają zastosowania do spółek niemających osobowości prawnej, z zastrzeżeniem ust. 1 i 3 tego artykułu. Następnie skarżąca wskazała, że według art. 147 § 1 k.s.h. komplementariusz i akcjonariusz uczestniczą w zysku spółki proporcjonalnie do swoich wkładów wniesionych do s.k.a. Jednakże, na podstawie art. 147 § 1 k.s.h. oraz 147 § 2 k.s.h. w zw. z art. 137 § 1 i art. 141 k.s.h., o ile statut s.k.a. nie stanowi inaczej, należy przyjąć, że wynagrodzenie komplementariusza pobierane z tytułu prowadzenia spraw s.k.a. pozbawia go prawa do uczestniczenia w zysku tej spółki, przeznaczonego do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników. W konsekwencji, jeżeli komplementariusz świadczy na rzecz s.k.a. usługi zarządzania w postaci prowadzenia spraw i jej reprezentowania, za co pobiera wynagrodzenie i jest to świadczenie należne od s.k.a. z tytułu świadczeń jakie wspólnik-komplementariusz świadczy na jej rzecz, to w tym zakresie osiąga on przychód na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. Z kolei stosownie do art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Według skarżącej pojęcie " kwoty należne" nie zostało zdefiniowane w ustawach podatkowych. Natomiast według definicji słownikowych "należny" oznacza: przysługujący komuś lub czemuś; "należność" to kwota, którą należy komuś wypłacić; "należeć się to przysługiwać komuś, stanowić dług, powinność, zapłatę. Stąd też skarżąca stwierdziła, że sformułowanie "kwota należna" należy uznać za tożsame z pojęciem "wymagalnego świadczenia (wierzytelności)". Zatem o przychodzie można mówić jedynie wtedy, gdy podatnik, u którego ma powstać ów przychód, ma tytuł prawny na podstawie którego może skutecznie domagać się świadczenia od drugiego podmiotu Skarżąca podkreśliła przy tym, że ustawodawca w art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. w sposób wyraźny powiązał moment powstania obowiązku podatkowego z chwilą wymagalności świadczenia, co w zakresie przychodów z działalności gospodarczej jest cechą charakterystyczną podatków dochodowych. W konsekwencji komplementariusz s.k.a. powinien ujmować przychód podatkowy w związku z uczestnictwem w spółce komandytowo-akcyjnej z tytułu wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki w oparciu o faktury wystawione na rzecz s.k.a. Podsumowując swoje stanowisko w sprawie skarżąca wskazała, że jeżeli komplementariusz uczestniczy w zyskach s.k.a. w ten sposób, że pobiera wynagrodzenie za świadczone przez siebie usługi w zakresie zarządzania tą spółką, to jego udziałem w zyskach jest wyłącznie to pobierane wynagrodzenie, stanowiące u niego przychód podlegający pomniejszeniu o poniesione przez komplementariusza koszty bieżące, znajdujące odzwierciedlenie w księgach rachunkowych spółki. Jest wówczas obowiązany do ujmowania przychodów podatkowych w związku z uczestnictwem w spółce komandytowo-akcyjnej z tytułu wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki w oparciu o faktury wystawione na rzecz tejże. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] 2012 r., nr [...], Minister Finansów nie podzielił stanowiska skarżącej. Organ podatkowy zgodził się ze skarżącą, że w oparciu o art. 147 § 1 k.s.h. w zw. z art. 137 § 1 i 141 § 2 k.s.h. komplementariuszowi pobierającemu wynagrodzenie z tytułu prowadzenia spraw s.k.a., co do zasady nie przysługuje udział w zysku spółki w części odpowiadającej wkładowi jego pracy do spółki. Wynagrodzenie to będzie jednak podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadzie określonej w art. 5 u.p.d.o.p. Podatek dochodowy od osób prawnych ma bowiem charakter globalny – opodatkowaniu podlegają wszystkie przychody podatnika ze wszystkich źródeł, które są następnie kumulowane i poddane jednolitemu opodatkowaniu. Art. 5 u.p.d.o.p. ma zastosowania do przychodów z tworzonych przez podmioty podatku dochodowego od osób prawnych spółek osobowych, z uwagi na to, że źródła te nie mają własnej podmiotowości podatkowej. Powstały w ten sposób przychód jest przedmiotem opodatkowania osobno u każdego wspólnika jako dochód z udziału w osobowej spółce prawa handlowego. Łączenie zaś przychodów, odbywa się według art. 5 u.p.d.o.p. proporcjonalnie do udziału posiadanego przez osobę prawną w osobowej spółce prawa handlowego. Jeżeli tej proporcji nie da się ustalić, przyjmuje się, że udziały wspólników są równe. Oznacza to według organu podatkowego, że uzyskane przez osobową spółkę prawa handlowego przychody oraz poniesione koszty uzyskania przychodów podlegają rozliczeniu u jej wspólników proporcjonalnie do ich udziałów w zyskach tej spółki. W odniesieniu do pytania skarżącej, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy stwierdził, że dla określenia jej przychodu z udziału w s.k.a., zgodnie z art. 5 u.p.d.o.p., należy określić najpierw jej udział w s.k.a. Punktem wyjścia dla określenia przychodów będzie zaś treść umowy spółki komandytowo-akcyjnej, z której winny wynikać zasady udziału w zyskach i stratach, jakich stosowanie przyjęli dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej poszczególni wspólnicy. Podobnie ustalić należy przychody skarżącej. W konsekwencji, przychody i koszty uzyskania przychodów będą określane według klucza określającego prawo skarżącej w udziale zysku s.k.a., zawartego w postanowieniach jej umowy. Następnie te wielkości skarżąca będzie zobowiązana do połączenia z pozostałymi przychodami i kosztami ich uzyskania, jakie uzyskuje z innych źródeł. Dopiero dochód określony na podstawie tak ustalonych kwot przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów będzie podlegał opodatkowaniu. W ocenie organu podatkowego późniejszy podział zysku między wspólników jest podatkowo neutralny. Dla ustalenia przychodów i kosztów podatkowych z tytułu udziału spółki w s.k.a. koniecznym jednak będzie przyjęcie przesłanek wskazanych w art. 12 - 14 oraz 15-16 u.p.d.o.p. Skarżąca będzie zatem, w ocenie organu podatkowego, zobowiązana rozliczyć przychody osiągane przez s.k.a. jako przychody i koszty z tytułu udziału w s.k.a. proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku. Z kolei datą powstania przychodu, według art. 12 ust 3a w zw. z art. 12 ust 3 u.p.d.o.p. (z zastrzeżeniem ust. 3c - 3e), będzie dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury bądź uregulowania należności. Organ podatkowy uznał wobec tego, że skarżąca będzie zobowiązana do uwzględniania przychodów i kosztów podatkowych s.k.a., w związku z uczestnictwem w s.k.a., proporcjonalnie do udziału. Do przychodów zaliczy się również wynagrodzenie za prowadzenie spraw s.k.a. w oparciu o faktury wystawione na rzecz s.k.a. Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca wniosła skargę na całość omówionej wyżej interpretacji indywidualnej, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sytuacji, w której komplementariusz s.k.a., zgodnie ze statutem, nie uczestniczy w zysku spółki w wysokości wynagrodzenia za prowadzenie jej spraw a wysokość wynagrodzeniu zawsze będzie odpowiadała wysokości udziału w zysku, to jest on obowiązany do uwzględnienia przychodów i kosztów podatkowych s.k.a., w związku z jego udziałem w s.k.a., proporcjonalnie do jego udziału w zysku spółki podczas, gdy powinien ten przychód przyjmować w oparciu o faktury wystawione na rzecz s.k.a. Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując, że w przypadku, gdy komplementariusz pobiera wynagrodzenie z tytułu prowadzenia spraw s.k.a., w konsekwencji nie uczestniczy w zysku spółki komandytowo-akcyjnej w części odpowiadającej wkładowi jego pracy do spółki. Gdy zaś wysokość wynagrodzenia zawsze będzie odpowiadała wysokości jego udziału w zysku, należy przyjąć, że wynagrodzenie to pochłania prawo komplementariusza do uczestniczenia w zysku s.k.a., przeznaczonego do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników. Skoro zaś komplementariusz pozostaje wyłączony od udziału w zysku s.k.a., z tego powodu, że pobiera wynagrodzenie za prowadzenie jej spraw, to dla obliczenia przychodu osiąganego z tego tytułu nie może mieć zastosowania art. 5 u.p.d.o.p. Zastosowanie znajdzie natomiast art. 12 ust. 1, 3 i 4 oraz 14 u.p.d.o.p., co oznacza, że komplementariusz s.k.a. powinien ujmować przychód podatkowy w związku z uczestnictwem w tej spółce z tytułu wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki w oparciu o wystawione przez nią faktury. W świetle powyższych rozważań skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Ministra Finansów zawartym w zaskarżonej interpretacji, że komplementariusz jest obowiązany do uwzględniania przychodów i kosztów podatkowych s.k.a. w związku z jego uczestnictwem w tej spółce, proporcjonalnie do udziału w zysku. Według skarżącej, na podstawie art. 147 § 2 k.s.h., przychód komplementariusza za prowadzenie spraw s.k.a. powinien być ujmowany wyłącznie na podstawie faktur wystawionych na rzecz tej spółki. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do kwestii sposobu opodatkowania przychodów komplementariusza spółki komandytowo – akcyjnej z tytułu uczestnictwa w tej spółce. Zdaniem skarżącej jeżeli komplementariusz uczestniczy w zyskach s.k.a. w ten sposób, że pobiera wynagrodzenie za świadczone przez siebie usługi w zakresie zarządzania tą spółką, to jego udziałem w zyskach jest wyłącznie to pobierane wynagrodzenie, stanowiące u niego przychód podlegający pomniejszeniu o poniesione przez komplementariusza koszty bieżące, znajdujące odzwierciedlenie w księgach rachunkowych spółki. Jest wówczas obowiązany do ujmowania przychodów podatkowych w związku z uczestnictwem w spółce komandytowo-akcyjnej z tytułu wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki w oparciu o faktury wystawione na rzecz tejże i nie ma zastosowania w takiej sytuacji art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. Zdaniem zaś organu podatkowego skarżąca będzie zobowiązana do uwzględniania przychodów i kosztów podatkowych s.k.a., w związku z uczestnictwem w s.k.a., proporcjonalnie do udziału. Do przychodów zaliczy się również wynagrodzenie za prowadzenie spraw s.k.a. w oparciu o faktury wystawione na rzecz s.k.a. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że prawem i obowiązkiem komplementariusza jest prowadzenie spraw spółki i jej reprezentowanie, a więc wykonywanie na jej rzecz określonej pracy. Dotyczy to tylko tych komplementariuszy, którzy nie zostali tego prawa pozbawieni (art. 137 i 140 § 2-3 Kodeksu spółek handlowych). W konsekwencji pojawia się problem wynagradzania komplementariusza przez spółkę za wspomniane wyżej świadczenie pracy. Zasadniczo pojawiają się tutaj dwie krańcowe możliwości, a mianowicie komplementariusz może uzyskiwać: 1.stałe, np. miesięczne, wynagrodzenie za pracę z tytułu pełnionych w spółce funkcji menedżerskich, łącznie z różnymi dodatkami. Charakter prawny uzyskiwania tego wynagrodzenia jest rzeczą wtórną. Może być to wynagrodzenie z umowy o pracę czy z umowy menedżerskiej itd. I stanowić koszt spółki; 2.udział w zysku spółki z tytułu wniesionego wkładu pracy na jej rzecz, a więc za pełnienie funkcji menedżerskich. Przepis art. 147 § 2 Kodeksu spółek handlowych nie określa sposobu finansowego honorowania pracy komplementariusza na rzecz spółki. Kierując się jednak ochroną akcjonariuszy jako wspólników posiadających słabszą pozycję w spółce przepis ten ustanawia "zakaz płacenia komplementariuszowi za to samo" (por. Kodeks spółek handlowych Komentarz Tom I S.Sołtysiński, A.Szajkowski, A.Szumański, J.Szwaja Wyd. III W-wa C.H.Beck 2012 r. str. 1148). Zatem ze względu na to, że posiadanie udziału w spółce osobowej jest warunkiem koniecznym, którego spełnienie determinuje uprawnienie wspólnika do prowadzenia spraw spółki, a więc również do wynagrodzenia przyznanego na podstawie umowy spółki, należy uznać takie wynagrodzenie za przychód wspólnika z udziału w spółce. W konsekwencji komplementariusz powinien je opodatkować łącznie z pozostałymi przychodami uzyskiwanymi z tytułu posiadanego przez niego udziału w spółce. Wskazać także należy, że spółka komandytowo – akcyjna, będąc niewątpliwie spółką osobową, nie jest podatnikiem ani podatku dochodowego od osób fizycznych, ani podatku dochodowego od osób prawnych. Dochody powstające w związku z działalnością takiej spółki podlegają opodatkowaniu na poziomie wspólników tych spółek. W rozpatrywanej sprawie istotne jest to, że komplementariuszem spółki komandytowo – akcyjnej jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w związku z czym skutki podatkowe zdarzeń gospodarczych związanych z działalnością spółki komandytowo – akcyjnej u wspólnika będącego spółką z ograniczoną odpowiedzialnością oceniać należy na gruncie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych(tekst jednolity - Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej jako u.p.d.o.p.). Należy w tym miejscu zaznaczyć, że jak wynika z przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych podstawa prowadzenia spraw s.k.a. przez skarżącą jak i pobierania przez nią z tego tytułu wynagrodzenia jest wyłącznie umowa spółki i przepisy prawa określające jej obowiązki jako komplementariusza. Stosunek skarżącej do s.k.a. jest w tym zakresie identyczny jak wspólnika spółki jawnej do tej spółki. Skarżąca działa w tym zakresie w istocie jedynie w imieniu i na rachunek spółki, natomiast wyłączne ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej ponosi w istocie s.k.a. Również swoboda działania skarżącej w wykonywanych czynnościach jest ograniczona, skoro podlega ona ograniczeniom określonym w przepisach i umowie oraz nadzorowi innych organów s.k.a. Nie można w tym wypadku mówić o wymianie świadczeń wzajemnych, bowiem otrzymane "wynagrodzenie jest w jej wypadku substytutem dywidendy (jest otrzymywane "zamiast") i o jego przyznaniu nie decyduje spółka, ale pozostali wspólnicy. Wobec tego zarówno obowiązki skarżącej jak i otrzymywane wynagrodzenie wynikają ze stosunku udziału w spółce, jako stosunku właścicielskiego, nie zaś z umowy między skarżącą a s.k.a. Skarżąca jest w istocie jednym z organów s.k.a., wyposażonych w odpowiednie kompetencji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1363/12 CBOIS). Zarówno w orzecznictwie jak i literaturze sposób opodatkowania przychodów komplementariusza z tytułu udziału w spółce komandytowo – akcyjnej nie budzi większych wątpliwości, gdyż jego pozycja w spółce jest podobna do pozycji wspólników w innych spółkach osobowych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału. Wskazaną zasadę stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku (art. 5 ust. 2 u.p.d.o.p.). Treść art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. przesądza zatem, że osoby prawne (podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych), będące wspólnikami spółek niebędących osobami prawnymi (a więc również spółek komandytowo – akcyjnych) winny przychody z udziału w tychże spółkach niemających osobowości prawnej łączyć ze swoimi przychodami z innych tytułów. Zgodzić się należy zatem z organem podatkowym, że wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadzie określonej w art. 5 u.p.d.o.p. Podatek dochodowy od osób prawnych ma bowiem charakter globalny – opodatkowaniu podlegają wszystkie przychody podatnika ze wszystkich źródeł, które są następnie kumulowane i poddane jednolitemu opodatkowaniu. Łączenie przychodów, odbywa się według art. 5 u.p.d.o.p. proporcjonalnie do udziału posiadanego przez osobę prawną w osobowej spółce prawa handlowego. Jeżeli tej proporcji nie da się ustalić, przyjmuje się, że udziały wspólników są równe. Uzyskane przez osobową spółkę prawa handlowego przychody oraz poniesione koszty uzyskania przychodów podlegają rozliczeniu u jej wspólników proporcjonalnie do ich udziałów w zyskach tej spółki. Dla określenia jej przychodu z udziału w s.k.a., zgodnie z art. 5 u.p.d.o.p., należy określić najpierw jej udział w s.k.a. Punktem wyjścia dla określenia przychodów będzie zaś treść umowy spółki komandytowo-akcyjnej, z której winny wynikać zasady udziału w zyskach i stratach, jakich stosowanie przyjęli dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej poszczególni wspólnicy. Podobnie ustalić należy przychody skarżącej. W konsekwencji, przychody i koszty uzyskania przychodów będą określane według klucza określającego prawo skarżącej w udziale zysku s.k.a., zawartego w postanowieniach jej umowy. Następnie te wielkości skarżąca będzie zobowiązana do połączenia z pozostałymi przychodami i kosztami ich uzyskania, jakie uzyskuje z innych źródeł. Dopiero dochód określony na podstawie tak ustalonych kwot przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów będzie podlegał opodatkowaniu. Skarżąca będzie zatem, zobowiązana rozliczyć przychody osiągane przez s.k.a. jako przychody i koszty z tytułu udziału w s.k.a. proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku. Skarżąca będzie zobowiązana do uwzględniania przychodów i kosztów podatkowych s.k.a., w związku z uczestnictwem w s.k.a., proporcjonalnie do udziału. Do przychodów zaliczy się również wynagrodzenie za prowadzenie spraw s.k.a. w oparciu o faktury wystawione na rzecz s.k.a. Przepisy ustawy podatkowej w rozpatrywanym przypadku są jasne i jednoznaczne, a ponadto interpretacja wydawana na podstawie art. 14b § 1 O.p. może dotyczyć wyłącznie przepisów prawa podatkowego. Przyjęcie stanowiska skarżącej pozostawałaby w oczywistej sprzeczności z art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. Zgodzić się należy z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 217/08, że nie należy wywodzić z przepisów Kodeksu spółek handlowych źródła powstania obowiązku podatkowego i zasad opodatkowania innych, niż zawarte w ustawach podatkowych. Zatem powoływany przez stronę art. 147 § 2 Kodeksu spółek handlowych nie dotyczy źródła powstania obowiązku podatkowego. Wskazuje on, że jeżeli statut nie stanowi inaczej, komplementariuszowi nie pozbawionemu prawa prowadzenia spraw spółki, który pobiera wynagrodzenie z tytułu podejmowania czynności wymienionych w art. 137 § 1 (reprezentowania spółki) nie przysługuje udział w zysku spółki w części odpowiadającej wkładowi jego pracy do spółki. Nie ma zatem wątpliwości, że komplementariusz spółki komandytowo – akcyjnej, jak wszyscy inni wspólnicy spółek osobowych, uzyskuje przychód z tej spółki, który łączy się z jego przychodem z innych źródeł, a następnie opodatkowuje go na zasadach ogólnych. Uregulowanie prawno-podatkowe zawarte w art. 5 u.p.d.o.p. pozostaje w odniesieniu do spółki komandytowo – akcyjnej, w pełnej korelacji z art. 137 ust. 1 ustawy Kodeks spółek handlowych, który stanowi, że komplementariusz i akcjonariusz uczestniczą w zysku spółki proporcjonalnie do ich wkładów wniesionych do spółki, chyba że statut stanowi inaczej, jak również z art. 147 ust. 2 tej ustawy, który wskazuje, że komplementariuszowi, który pobiera wynagrodzenie z tytułu reprezentowania spółki nie przysługuje udział w zysku spółki w części odpowiadającej wkładowi jego pracy do spółki. Nie można zgodzić się zatem z poglądem zaprezentowanym przez skarżącą, że skoro komplementariusz pozostaje wyłączony od udziału w zysku s.k.a., z tego powodu, że pobiera wynagrodzenie za prowadzenie jej spraw, to dla obliczenia przychodu osiąganego z tego tytułu nie może mieć zastosowania art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. Tak więc, skoro zaproponowany przez spółkę sposób opodatkowania dochodu z tytułu wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki w oderwaniu od treści art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. nie ma podstawy prawnej, jej stanowisko zawarte we wniosku zostało słusznie ocenione jak nieprawidłowe. Z kolei stanowisko przedstawione przez organ w zaskarżonej interpretacji w pełni odpowiada powołanemu stanowi prawnemu. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę.