I SA/Wr 313/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant Edyta Luniak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2000 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że decyzja wymieniona w punkcie I. nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz A. M. kwotę 5115 (pięć tysięcy sto piętnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. z dnia [...] nr [...] określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. Z ustaleń organu podatkowego I instancji wynika, że od 1 października 1999 r. do 31 grudnia 2000 r. A. M. w ramach prowadzonej działalność gospodarczej wykonywała na rzecz Fabryki A s.c. J. M. i W. M. w J. S. usługi stolarskie polegające na frezowaniu, czopowaniu i wierceniu otworów w powierzanych przez tę Spółkę elementach drewnianych do krzeseł i taboretów. Od dochodów z prowadzonej działalności A. M. opłacała zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej i korzystała na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze zm.) – dalej uptu ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Decyzjami z dnia [...] Urząd Skarbowy w J. G. działając na podstawie art. art. 258 §1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. Nr 137, poz926 ze zm.) – dalej w skrócie Op stwierdził wygaśniecie decyzji w sprawie ustalenia stawki karty podatkowej za okres od 1 października do 31 grudnia 1999 r. i za 2000 r. Organ uznał, bowiem że A. M. wykonując działalność w tym samym zakresie, co firma zlecająca, której współwłaścicielem był jej mąż, naruszyła art. 25 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.930 ze zm.) – dalej w skrócie ustawa o ryczałtach. Organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołań od tych decyzji uznał, że A. M. utraciła prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej z innych niż wskazane przez organ I instancji powodów. Wskazał, iż czynności wykonywane przez stronę są współdziałaniem w procesie produkcji i przy uwzględnieniu zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zaliczane są do działalności wytwórczej – nie podlegającej opodatkowaniu w formie karty podatkowej. Organ uznał, iż jesli usługi stolarskie nie są wymienione wyraźnie w tabeli klasyfikacyjnej to należy zaliczyć je do działalności wytwórczej. Decyzjami z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzji Urzędy Skarbowego w J. G. Orzeczenia te strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokami z dnia 3 sierpnia 2005 r. (sygn. akt I SA/Wr 3240/03 oraz I SA/Wr 3241/03) uchylił decyzje organu odwoławczego. Sąd uznał, że zakres wykonywanych przez skarżącą usług różni się od zakresu działalności s.c."K." brak, zatem podstaw do wyłączenia skarżącej z opodatkowania w formie karty podatkowej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o ryczałtach. Sąd wskazał ponadto, iż ponownie orzekając w sprawach organ winien ocenić, czy wykonywane przez podatniczkę czynności mieszczą się w definicji usługi określonej w art. 4 pkt 1 ustawy o ryczałtach, uwzględniając klasyfikacje statystyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie (PKWiU), do których odsyła powołany przepis. Po ponownym rozpoznaniu odwołań od decyzji Urzędu Skarbowego w J. G. z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. decyzjami z dnia [...] (nr [...]) i z dnia [...] ( nr [...]) utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, choć rozstrzygnięcia oparto na innych przesłankach faktycznych i prawnych niż przyjęte przez Urząd Skarbowy w J. G. Decyzje te zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Sąd wyrokami z dnia 19 października 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 172/06 i I SA/Wr 170/06) uchylił decyzje organu odwoławczego wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 145 §1 pkt 1 lit a) i lit.c), art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Sąd wskazał na nieprawidłową wykładnię art. 4 pkt 1 ustawy o ryczałtach oraz naruszenie art. 194 §1 Op przez brak odniesienia się do opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 20 listopada 2003 r. potwierdzającej, że podatniczka wykonując na zlecenie producenta krzeseł i taboretów obróbkę stolarską elementów drewnianych (wykonywanie otworów, czopów i frezowanie) wykonywała usługi produkcyjne. W ocenie Sądu rozbieżność organów pierwszej i drugiej instancji w kwalifikowaniu spornych usług i zmiana stanowiska w kwestii charakteru wykonywanych przez skarżącą czynności dopiero w decyzji organu odwoławczego pozbawiła stronę możliwości podjęcia czynności procesowych zmierzających do właściwej obrony swoich praw w postępowaniu podatkowym. Tym samym organy podatkowe naruszyły zasadę dwuinstancyjności postępowania – art. 127 Op, a także inne zasady ogólne wyrażone w art. 121 i art.122 Op. Sąd wskazał ponadto, iż jeśli w ocenie organów podatkowych zgromadzony dotychczas materiał nie jest wystarczający dla przyjęcia, że świadczone przez A. M. – usługi stolarskie nalezą do usług produkcyjnych wg PKWiU, a tym samym ujętych w katalogu objętych zakresem działalności usługowej określonej w art. 4 pkt1 ustawy o ryczałtach, to rozbieżność stanowisk odnosząca się do zaklasyfikowania wykonywanych przez skarżącą czynności do usług lub wyrobów według PKWiU, może być usunięta jedynie na podstawie opinii właściwego organu statystycznego. Zajęte przez organu podatkowe stanowisko w zakresie prawa A. M. do korzystania w latach 1999 i 2000 z opodatkowania w formie karty podatkowej – decyzje Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. z dnia [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalających A. M. stawkę karty podatkowej na okres od 1 października do 31 grudnia 1999 r. i na 2000 r. spowodowało wszczęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. w dniu [...] (postanowienie z dnia [...]) postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. Z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.G. z dnia [...] określającej A. M. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2000 r. wynika, że decyzje stwierdzające wygaśnięcie decyzji ustalającej A. M. stawkę karty podatkowej na okres od 1.10 - 31.12.1999 r. i na 2000 r. spowodowały, iż utraciła prawo do korzystania ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art.14 ust.1 pkt 2 uptu. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej organ ustalił, że strona pierwszy przychód z prowadzonej działalności uzyskała w dniu [...] i do końca 1999 r. uzyskała przychód w łącznej kwocie [...]. Faktyczna wartość sprzedaży w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży przekroczyła w 1999 r. kwotę uprawniającą do korzystania ze zwolnienia podmiotowego określonego w art.14 ust.1 pkt 1 uptu Zgodnie, zatem z art.14 ust.7uptu z dniem przekroczenia tej kwoty A. M. utraciła prawo do korzystania ze zwolnienia z podatku od towarów i usług także na podstawie art.14 ust. 1 pkt 1 uptu. Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował ze zwolnienia nie może w latach następnych korzystać z tego zwolnienia. Ustalone okoliczności spowodowały, iż zdaniem organu podatkowego A. M. nie mogła korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług w 2000 r. Istniały, zatem podstawy do wydania decyzji określającej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc od stycznia do grudnia 2000 r. W odwołaniu od decyzji A. M. wniosła o uchylenie decyzji i umorzenia postępowania i zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego tj. przepisów art. 14 ust.1 pkt 1 i 2 oraz art. 27 ust.4 uptu oraz art. 24 ust. 1 ustawy o ryczałtach, - prawa procesowego art. 21, art. 68 §1, art. 120, art. 121 §1, art. 187 §1, art. 258 §3 Op. Strona kwestionuje rozstrzygnięcie w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej na 2000 r. i powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2005 r., jaki zapadł w tej sprawie. Ponadto wskazuje, iż w 2000 r. korzystała ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art.14 ust.1 pkt 2 uptu, a nie na podstawie art.14 ust.1 pkt 1 uptu. Wywodzenia, że strona utraciła w 2000 r. prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług, przekraczając w 1999 r. określoną w art.14 ust.1 pkt 1 uptu kwotę wartości sprzedaży nie znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym. Organy podatkowe nie analizowały, bowiem dokumentów dotyczących prowadzonej w 1999 r. przez stronę działalności gospodarczej. Zdaniem strony opłacając w 2000 r. podatek w formie karty podatkowej miała prawo do korzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 14 ust.1 pkt 2 uptu. Wydanie decyzji stwierdzającej wygaśniecie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej nie uprawnia organu podatkowego do pozbawienie zwolnienia, które przysługiwało na podstawie art.14 ust.1 pkt 2 uptu. Strona spełniła, bowiem przesłanki konieczne do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania tj. opłacała w 2000 r. podatek w formie karty podatkowej. Podnosi też strona naruszenie art.27 ust.4 uptu przez określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wyłącznie na podstawie rachunków potwierdzających sprzedaż w sytuacji, kiedy strona nie była zobowiązana do prowadzenia ewidencji umożliwiającej wyliczenie podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości tj. z uwzględnieniem podatku naliczonego. Z faktu, iż decyzja ustalająca stawkę karty podatkowej ma charakter konstytutywny wywodzi strona, iż zarówno decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej jak i decyzja określająca zobowiązanie w podatku od towarów i usług mają taki sam charakter, a podstawą wydania ostatniej z wymienionych decyzji jest art.21 §1 pkt 2 Op. Ponieważ decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług została wydana po upływie 3 lat od końca roku podatkowego w którym postało zobowiązanie podatkowe w ocenie strony zastosowania ma art.68 §1 Op, bowiem upłynął już czas w którym wydanie takiej decyzji było możliwe. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Za bezzasadny uznał zarzut przedwczesnego wydania decyzji tj. przed rozpoznanie przez Sąd skargi na decyzję wygaszającą decyzję ustalającą stawkę karty podatkowej na 2000 r. Wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2005 r. uchylił decyzję organu odwoławczego, zatem nadal w obrocie pozostawała decyzja Urzędu Skarbowego w J. G. wygaszająca decyzję w sprawie stawki karty podatkowej, a decyzję ostateczną po ponownym rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy wydał w dniu [...]. Decyzją tą uwzględniając wyroku Sądu utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Pozostałe zarzuty odwołania także zdaniem organu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art.14 ust.1 pkt 2 uptu zwolnieni z podatku od towarów i usług są podatnicy opłacający podatek w formie karty podatkowej w zakresie działalności objętej tą formą opodatkowania. Z ustaleń dokonanych przez organ podatkowy wynika, że A. M. w latach 1999 i 2000 nie spełniała warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, gdyż prowadziła działalność, która nie mogła być opodatkowana w tej formie. Nie mogła, zatem korzystać także ze zwolnienia na podstawie art. 14 ust.1 pkt 2 uptu. Ustalenia w zakresie prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w 1999 r. zostały zawarte w wyniku kontroli nr [...] z dnia [...] i dawały podstawę do określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2000 r. Decyzje określające zobowiązanie w podatku od towarów i usług zawsze mają charakter decyzji deklaratoryjnych a nie jak twierdzi strona decyzji konstytutywnych. Zobowiązanie przedawnia się na podstawie art. 70 §1 Op z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Nie doszło, zatem do przedawnienia zobowiązania podatkowego w dacie wydania decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. M. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. przepisów art. 10 ust. 3, art.14 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 4 uptu oraz przepisów prawa procesowego tj. art. 21 §1 pkt 2, art. 68 §1, art. art. 120, art. 121 §1, art. 123 §1, art. 187 §1, art. 200 §1 Op oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)- dalej w skrócie upsa. Przytaczając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji. Strona wskazała ponadto, iż decyzja organu I instancji oparta została na decyzji stwierdzającej wygaśniecie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej ze względu na dyspozycje art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o ryczałtach. Po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku z dnia 3 sierpnia 2005 r. podstawa ta jest wadliwa. Utrzymanie, zatem w mocy tej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania. Skarżąca wskazuje także na naruszenie art. 153 upsa poprzez niewłaściwe wykonanie wyroku Sądu polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji wskazującej jako podstawę wygaszenie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej art. 25 ust.1 pkt 5 ustawy o ryczałtach. Takie rozstrzygnięcia w wyroku wydanym w tej sprawie Sąd zakwestionował. Strona podnosi także, iż przed wydaniem decyzji w sprawie nie miała możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. wniósł o oddalenie skargi i przytoczył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 upsa wskazał, iż Sąd w wyroku z dnia 3 sierpnia 2005 r. kwestionował zastosowanie art. 25 ust.1 pkt 5 ustawy o ryczałtach. Niemniej jednak działalność prowadzona przez skarżącą nie mogła być opodatkowana w formie karty podatkowej, gdyż nie został spełniony warunek wynikając z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ryczałtach. W ramach działalności strona nie świadczyła, bowiem usług w rozumieniu, PKWiU ale wykonywała czynności związane z wyrobami służącymi zamawiającemu do celów wytwórczych klasyfikowanych w dziale 36, grupa 36.1 "meble". Organ odwoławczy stwierdził, iż stron zapewniono czynny udział w postępowaniu przed organami obu instancji, ale z możliwości tej nie skorzystała. Zarzut naruszenia art. 120, art. 121 §1, art. 123 i art. 187 §1 Op w ocenie organu, nie został przez stronę sprecyzowany, bowiem nie wskazała okoliczności, które nie były przedmiotem rozpoznania w ramach prowadzonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane, w art. 1 §2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 §1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie upsa). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy w J. G. ustalił A. M. wysokość karty podatkowej na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2000 r. Zgodnie, zatem z art. 14 ust.1 pkt 2 uptu podatniczka była zwolniona z podatku od towarów i usług. Wydanie przez Urząd Skarbowy w J. G. w dniu [...] decyzji stwierdzającej wygaśniecie decyzji ustalającej A. M. stawkę karty podatkowej na 2000 r. oznacza, iż nie miała prawa do korzystania w 2000 r. z tej formy opodatkowania. Decyzja wygaszająca decyzję w sprawie karty podatkowej została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...]. Analogiczne decyzje zapadł w zakresie korzystania przez A. M. z opodatkowania w formie karty podatkowej w okresie od 1 października do 31 grudnia 1999 r. Należy stwierdzić, że w tak ustalonym stanie faktycznym zasadnie organ podatkowy uznał, iż A. M. utraciła także prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług, z jakiego korzystała jako osoba opłacająca podatek dochodowy w formie karty podatkowej. Z mocy art.14 ust.1 pkt 2 uptu zwolnieniem objęto podatników opłacających podatek dochodowy w formie karty podatkowej, w zakresie działalności objętej ta forma opodatkowania. Stwierdzenie ostatecznymi decyzjami, że podatnik prowadził działalność w zakresie nieobjętym opodatkowaniem w formie karty podatkowej prowadzi do wniosku, iż nie mógł korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie wymienionego wyżej przepisu. Decyzja określająca A.. M. zobowiązanie w podatku od towarów i usług z poszczególne miesiące 2000 r. została zatem wydana w oparciu o decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej na 2000 r. Decyzja organu odwoławczego z dnia [...] wygaszająca decyzję ustalającą stawkę karty podatkowej na 2000 r (także na okres od [...]) została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia z dnia 3 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 3241/03 ( na okres [...] – sygn. akt. I SA/Wr 3240/03). Ponownie wydana w tym przedmiocie przez organ odwoławczy decyzja z dnia [...] (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] została także uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 170/06 (za okres [...] sygn. akt I SA/Wr 172/06). W wyroku tym Sąd wskazał na nieprawidłową wykładnię art. 4 pkt 1 ustawy o ryczałtach oraz naruszenie art. 194 §1 Op przez brak odniesienia się do opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia [...] potwierdzającej, że podatniczka wykonując na zlecenie producenta krzeseł i taboretów obróbkę stolarską elementów drewnianych (wykonywanie otworów, czopów i frezowanie) wykonywała usługi produkcyjne. W pierwszym wyroku z dnia 3 sierpnia 2005 r. (I SA/Wr 3241/03) uchylając decyzję organu odwoławczego Sąd zakwestionował także stanowisko prezentowane przez Urząd Skarbowy w J. G. w decyzji z dnia [...]. Wskazał, iż zakres wykonywanych przez skarżącą usług różni się od zakresu działalności s.c. A i brak podstaw do wyłączenia skarżącej z opodatkowania w formie karty podatkowej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o ryczałtach. Uwzględniając wymienione wyżej wyroki Sądu należy stwierdzić, iż decyzja w sprawie wygaszenia decyzji ustalającej A. M. na 2000 r. stawkę karty podatkowej została przez Sąd uchylona. Sąd nie podziela też argumentacji zawartej w pozostającej w obrocie prawnym decyzji organu I instancji z dnia [...]. W tak ustalonym stanie faktycznym, wydana na podstawie uchylonej przez Sąd decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...], decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. z dnia [...] określająca A. M. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za 2000 r. nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Zachodzą, bowiem przesłanki dające podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie wskazane w art. 240 §1 pkt 7 Op. Zgodnie z powołanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Ostateczna decyzja organu odwoławczego stwierdzająca, iż skarżąca nie mogła korzystać w 2000 r. (także 1999 r.) z opodatkowania w formie karty podatkowej wywołała bezpośrednie skutki w zakresie opodatkowanie podatkiem od towarów i usług. Uchylenie, zatem takiej decyzji z argumentacją Sądu, iż wskazane przez organ podatkowy okoliczności nie dają podstaw do wyłączenia skarżącej z opodatkowania w formie karty podatkowej winno spowodować uchylenie także decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług w takim zakresie, aby umożliwić stronie kwestionowanie i tego rozstrzygnięcia w postępowaniu przed organami podatkowymi. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę, iż działalność prowadzona przez skarżącą nie mogła być opodatkowana w formie karty podatkowej, gdyż nie został spełniony warunek wynikając z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ryczałtach. Argumentacja taka została zawarta w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2006 r. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. b) upsa, uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o wykonalności uchylonej decyzji do czasu prawomocności wyroku uzasadnia art. 152 upsa, a rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania art. 200 powołanej wyżej ustawy.