I SA/Wr 313/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi B.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r., doręczonym skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie wnioskowanego zwolnienia od kosztów sądowych. W piśmie z dnia 21 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący oświadczył, że cofa skargę w związku z wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. decyzji z dnia [...] r. (nr [...]), mocą której umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu wystawienia faktur o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z informacji uzyskanych od Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu wynika, że skarga nie został opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wedle zaś art. 220 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W rozpoznawanej sprawie skarżący cofnął skargę w piśmie z dnia 21 sierpnia 2014 r., co nastąpiło przed skierowaniem do niego wezwania do opłacenia skargi. Złożenie oświadczenia o cofnięciu skargi oznacza rezygnację strony ze skierowania sprawy na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. W tej sytuacji, niecelowym, zdaniem Sądu, było wzywanie strony do uiszczenia wpisu od skargi. Jednocześnie, brak było, w ocenie Sądu, przesłanek do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (przepis ten stanowi podstawę do umorzenia postępowania w związku z cofnięciem skargi). Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 6 lutego 2006 r. (sygn. akt II SAB/Bk 5/07, Legalis), cofnięcie skargi, skutkujące umorzeniem postępowania, może dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc sytuacji, w której postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte. Stąd niedopuszczalne jest umorzenie postępowania zainicjowane skargą dotkniętą brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu. Akceptując w pełni powołany pogląd Sąd uznał w sprawie brak przesłanek do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo pisma o cofnięciu skargi. Skarga nie została bowiem opłacona, co – na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. – skutkuje jej odrzuceniem. Z tych też względów orzeczono jak w sentencji.