I SA/Wr 314/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec J. M.(dalej: skarżący, strona) na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego należności w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] lipca 2015 r. skarżący wniósł o umorzenie w całości prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując, że dochodzone zaległości podatkowe dotyczą 2006 r. i uległy już przedawnieniu. Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. rozpoznał postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego Organ egzekucyjny wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia które związane było z wniesieniem skargi na decyzję w sprawie podatku od towarów i usług. Organ wyjaśnił, że skarga od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. została wniesiona przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2010 r. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 790/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę oddalił. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej NSA wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt I FSK 1217/11 skargę oddalił. Odpis prawomocnego orzeczenia został doręczony organowi drugiej instancji w dniu [...] sierpnia 2012 r. Ponadto organ egzekucyjny wyjaśnił, że oprócz okoliczności skutkujących zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, wystąpiły okoliczności skutkujące jego przerwaniem. Bieg terminu został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zawiadomieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zajął rachunek bankowy zobowiązanego, a następnie zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia udziału skarżącego w nieruchomości. Dodatkowo organ egzekucyjny wskazał, że wykonanie obowiązku objętego ww tytułem wykonawczym zostało zabezpieczono ustanowieniem hipoteki w księdze wieczystej na nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego i jego córki. W zażaleniu zobowiązany wniósł o uchylenie postanowienia i uwzględnienie w całości wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji był art. 59 §1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm. – dalej: u.p.e.a.) i podobnie jak organ I instancji nie dopatrzył się podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ponieważ strona podnosi zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązanie to, zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej O.p.), przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Gdyby zatem nie wystąpiły okoliczności przerywająca lub zawieszające bieg terminu przedawnienia zobowiązanie to przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2012 r. W niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p., gdyż J. M. wniósł w dniu [...] czerwca 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2010 r.(nr [...]) w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. Okres zawieszenia trwał od dnia 26 czerwca 2010 r. do dnia 29 sierpnia 2012 r. (tj. wpływu do organu podatkowego prawomocnego orzeczenia Sądu). Skargę strony Sąd oddalił wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 790/10) Oddalona została także skarga kasacyjna strony od tego wyroku, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r. (sygn. akt I FSK 1217/11). Termin przedawnienia po jego zawieszenie zaczął biec nadal, zgodnie z art. 70 § 7 pkt 2 O.p., od dnia 30 sierpnia 2012 r., a okres zawieszenia wyniósł 798 dni i upływał 5 listopada 2014 r. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie nie doszło, jak wskazał to organ I instancji, do przerwanie biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowanie skutecznych środków egzekucyjnych w 2010 r. (tj. egzekucji z rachunku bankowego), gdyż ww. środki egzekucyjne zostały zastosowane w okresie w którym bieg przedawnienia był zawieszony w związku z wniesieniem skargi. Zdaniem organu odwoławczego nie jest bowiem możliwe przerwanie biegu terminu przedawnienia, który wcześniej uległ zawieszeniu. Niezależnie od tego Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że skoro termin przedawnienia biegł nadal od dnia 30 sierpnia 2012 r. i upływał z dniem 5 listopada 2014 r. to oznacza, że do tego czasu organ egzekucyjny był uprawniony do podejmowania działań zmierzających do wykonania obowiązku podatkowego. W tym celu dokonano zabezpieczenia wykonania ww. zobowiązania hipoteką przymusową na nieruchomości stanowiącej współwłasność zobowiązanego i A. M. (wpis hipoteki w dniu [...].09.2012 r.). Stosownie zaś do art. 70 § 8 O.p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, ale po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z tego majątku. Organ zaznaczył, że postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww tytułu wykonawczego. Powyższy wpis w księdze nie został wykreślony. Celem wyegzekwowania należności organ wystawił po raz drugi tytuł wykonawczy i na jego podstawie wystąpił do Sądu o dokonanie kolejnego wpisu. Organ odwoławczy odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12, w którym orzeczono, że art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.01.1998 r. do 31.12.2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, stwierdzając, że wprawdzie w wyroku tym zawarto stwierdzenie, iż art. 70 § 8 O.p., w obecnie obowiązującym brzmieniu, zawiera również normę niekonstytucyjną i powinna nastąpić jego nowelizacja, to taka nowelizacja nie została wprowadzona i przepis ten nadal obowiązuje. Zdaniem organu odwoławczego, ponieważ niekonstytucyjności przepisu art. 70 § 8 O.p. Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził i nie uległo też zmianie brzmienie tego przepisu, to ma on zastosowanie w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. M. wniósł o zmianę decyzji organu odwoławczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego należność w podatku od towarów i usług za 2006 r. i zarzucił bezzasadność wydanemu przez Naczelnik Urzędu Skarbowego W. rozstrzygnięciu, w świetle faktu, że zgodnie z podniesioną przez skarżącego argumentacją i zasadnymi zarzutami, postanowienie organu I instancji powinno zostać wyeliminowana z obrotu prawnego za względu na jawną sprzeczność z obowiązującym porządkiem prawnym. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że zgodnie z art. 70 O.p. doszło do przedawnienia dochodzonych przez organy podatkowe roszczeń finansowych. Twierdzenie organów obu instancji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż roszczenia są przedawnione, co przemawia za umorzeniem postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisu art. 70 § 1 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji skarga zasługuje na uwzględnienie. Podobna sprawa była przedmiotem orzekania przez tut. Sąd który wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1663/15 uchylił postanowienie organu dotyczącego innego zobowiązania podatkowego. Stanowisko tam zaprezentowane podziela skład orzekający w rozstrzyganej sprawie przyjmując je jako własne. Przesłanki powodujące umorzenie postępowania egzekucyjnego zostały wskazane w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 59 §1 pkt 2 postępowanie egzekucyjne umarza się jeśli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, albo nie istniał. Warunki wygaśnięcia zobowiązania podatkowego ciążącego na podatniku wskazuje art. 59 O.p. Jedną z przyczyn wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w całości lub w części, stosownie do art. 59 § 1 pkt 9 O.p., jest przedawnienie tego zobowiązania. Zobowiązanie podatkowe, zgodnie z art. 70 § 1 O.p., przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. przypada na dzień 25 stycznia roku następnego. Oznacza to, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. przedawnia się z dniem 31 grudnia 2012 r. Bieg terminu przedawnienia może zostać jednak: - zawieszony z przyczyn wskazanych w art. 70 § 2 oraz § 6 O.p. i po zawieszeniu termin przedawnienia biegnie dalej według zasad określonych w art. 70 § 7 O.p., lub - przerwany z przyczyn wskazanych w art. 70 § 3 oraz § 4 O.p. i po przerwaniu biegnie na nowo. W rozpoznawanej sprawie zasadnie wskazano, że w związku z wniesieniem przez J. M. skargi na decyzję określającą wysokość podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. doszło do zawieszenie biegu terminu przedawnienia na okres rozpoznawania skargi, tj. od dnia 25 czerwca 2010 r. do dnia 29 sierpnia 2012 r. r. (tj. wpływu do organu podatkowego prawomocnego orzeczenia Sądu). To z kolei oznacza, że skoro termin przedawnienia po zawieszeniu (na okres 798 dni) biegł nadal od dnia 30 sierpnia 2012 r. to upływał z dniem 5 listopada 2014 r. Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia wyklucza przerwanie biegu tego terminu na skutek podjęcia przez organ podatkowych czynności egzekucyjnych w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia, na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. (wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania). Samo wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje bowiem wykonania decyzji ostatecznej. Organ egzekucyjny może w okresie takiego zawieszenia biegu terminu przedawnienia skutecznie podejmować próby wykonania, zaskarżonej do sądu, decyzji, np. poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym strona została powiadomiona, zaś z przepisu art. 70 O.p. nie wynika, aby wykluczony był zbieg różnych przesłanek skutkujących przedłużeniem terminu przedawnienia. Inna sytuacja wystąpi jedynie wówczas, gdy w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia organ egzekucyjny nie będzie mógł prowadzić egzekucji. Z akt sprawy nie wynika aby taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie należy rozważyć czy w sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowania przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych, tj. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego (zawiadomieniem z dnia [...] września 2010 r.) oraz zajęcia udziału w nieruchomości zobowiązanego (zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2015 r.). O zajęciu udziału w nieruchomości skarżącego poinformowano w dniu [...] lipca 2015 r. (doręczenie skarżącemu zawiadomienia karta 29 akt administracyjnych). Dyrektor Izby Skarbowej, powołuje się ponadto na przepis art. 70 § 8 O.p., i wyjaśnia, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W., celem zabezpieczenia zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. dokonał wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej współwłasność w częściach ułamkowych skarżącego i A. M., co nastąpiło w dniu [...] września 2012 r. Organ egzekucyjny i organ odwoławczy, zdaniem Sądu, nie mogą wywodzić skutku w postaci braku przedawnienia zobowiązania podatkowego z faktu dokonania wpisu hipoteki przymusowej (art. 70 § 6, a od dnia 1 stycznia 2003 r. art. 70 § 8 O.p.). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2013 r., sygn. SK 40/12 (Lex nr 1385861) w pkt 2 sentencji stwierdził bowiem, że art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r. stanowił: "Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki." W wyniku nowelizacji art. 70 O.p. - ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) - m in. uregulowanie dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych zabezpieczonych hipoteką zamieszczone zostało w § 8 art. 70 O.p. Przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu." Wynikające z obu tych przepisów normy są w istocie tożsame i wskazują, że zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką na majątku nieruchomym podatnika nie przedawniają się, a po upływie terminu przedawnienia mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Wskazania co do niekonstytucyjności przepisu art. 70 § 6 O.p.(w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r.) zawarte w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego należy odnosić do obu tych przepisów, tj. także do art. 70 § 8 O.p. (w brzmieniu od dnia 1.01.2013 r.). Kwestię tę poruszył też Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku wskazując, że chociaż przepis art. 70 § 8 O.p. nie był formalnie przedmiotem orzekania (nie stanowił bowiem podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie poddanej osądowi Trybunału), to w sposób oczywisty mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w wyroku odnośnie do art. 70 § 6 O.p. Zastrzeżenia te to w szczególności uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone oraz dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Uzasadnia to według Trybunału konieczność podjęcia przez ustawodawcę w ramach realizacji przywołanego wyroku Trybunału pilnych działań zmierzających do wyeliminowania z systemu prawnego art. 70 § 8 O.p. ze wskazanych w wyroku przyczyn. Wprawdzie Sąd związany jest na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP przepisami ustaw i Konstytucji i w razie wątpliwości co do zgodności z Konstytucją przepisu ustawy będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy powinien skierować do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne (art. 193 Konstytucji RP); obowiązek ten jednak nie ma charakteru bezwzględnego. O braku konieczności kierowania pytań do Trybunału Konstytucyjnego w sytuacji, gdy Trybunał wypowiedział się już w przedmiocie konstytucyjności normy prawnej chociaż, związany granicami pytania prawnego odniósł się do mającej zastosowanie w sprawie regulacji stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, świadczą liczne wyroki sądów administracyjnych (por. wyroki WSA we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 801/13, WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 1168/13, I SA/Łd 808/13 i WSA w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 1156/14 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Akceptując to stanowisko, Sąd stwierdza, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do formułowania kolejnego pytania w przedmiocie zgodności z Konstytucją przepisu art. 70 § 8 O.p. w brzmieniu obowiązującym po dniu 1.01.2003 r., i Sąd powinien dokonać prokonstytucyjnej wykładni tego przepisu, zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Uprawnienie to Sąd wywodzi zarówno z art. 8 Konstytucji RP, jak i z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2006 r. (sygn. akt I FPS 2/06), w której Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oczywistość niezgodności powoływanego przepisu z Konstytucją wraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. W tak oczywistych sytuacjach trudno oczekiwać, by sądy uruchamiały procedurę pytań prawnych. Takie działanie byłoby w tym przypadku nieracjonalne i naruszałoby prawo strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Uwzględniając powyższe, jakkolwiek Trybunał Konstytucyjny w wyroku sygn. akt SK 40/12 stwierdził niekonstytucyjność art. 70 § 6 O.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1.01.1998 r. do 31.12.2002 r.), to jednak powtórzenie w art. 70 § 8 O.p. treść tego przepisu (uzupełniona o zastaw skarbowy) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.01.2003 r. oznacza także niekonstytucyjność tego przepisu. Treść art. 70 § 8 O.p. nie uległa bowiem takim zmianom, które mogłyby rzutować na ocenę odmienną od tej, która została zawarta w wyroku Trybunału w sprawie SK 40/12, w szczególności, że już w tym wyroku Trybunał zauważył, że do przepisu tego w sposób oczywisty mają odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w tym wyroku do art. 70 § 6 O.p. Oznacza to, że wykładnia przepisu art. 70 § 8 O.p. dokonana z uwzględnieniem zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt. SK 40/12 zastrzeżeń konstytucyjnych, odnoszących się do normy wynikającej z art. 70 § 6 O.p., ma także zastosowanie do analogicznej normy sformułowanej w art. 70 § 8 O.p. co oznacza, że także art. 70 § 8 O.p (w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2003 r.) jest niegodna z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Tym samym ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wyklucza przedawnienia zobowiązania podatkowego zabezpieczonego hipoteką. Termin przedawnienia niezależnie zatem od zabezpieczenia zobowiązania hipoteką biegnie na zasadach ogólnych. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien wyjaśnić i wskazać czy w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które mogły wpłynąć na przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. Tym bardziej, że organ odwoławczy nie rozważył kwestii czy zajęcie udziału w nieruchomości można potraktować jako kolejny środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia (art. 70 § 4 O.p.). Przy ocenie należy uwzględnić stanowisko Sądu przedstawione w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Jeśli takich okoliczności organ odwoławczy nie stwierdzi winien rozważyć czy nie wystąpiła przesłanka z art. 59 §1 pkt 2 u.p.e.a., na którą powołuje się strona skarżąca. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie.