I SA/Wr 32/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 8 marca 2012 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania, powołanej w sentencji, decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. wskazując w jego uzasadnieniu na wysokość wynikającego z tej decyzji zobowiązania podatkowego (12.971 zł), które łącznie z zobowiązaniem podatkowym (także z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego), wynikającym z drugiej decyzji tego organu, (na którą strona wniosła skargę zarejestrowaną pod sygn. akt I SA/Wr 33/12), wynosi 25.351 zł. W ocenie wnioskodawcy, odmowa wstrzymania wykonania obu decyzji, a co za tym idzie, obowiązek uiszczenia wymaganej kwoty w łącznej wysokości, stwarzać będzie niebezpieczeństwo zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej. W rozwinięciu wniosku strona wskazała na ponoszone miesięczne koszty prowadzenia działalności gospodarczej (koszty najmu pomieszczenia biurowego, koszty abonamentu telefonicznego, usług księgowych, zatrudnienia pracownika, opłaty za miejsce parkingowe). Podniosła również okoliczność zatorów płatniczych ze strony wierzycieli, jak również wskazała na własne zaległości finansowe związane z prowadzoną działalnością za listopad i grudzień 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek sam przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. - w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonalności aktu - posługuje się zwrotami niedookreślonymi, to już samo językowe znaczenie pojęcia "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" czy "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" wskazuje, że nie każdy uszczerbek majątkowy związany z wykonalnością decyzji podpadać będzie pod hipotezę tego przepisu. Tak też obie przesłanki interpretowane są w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych, statuowane przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., dotyczą tylko takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, w myśl którego, uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa wystąpienia przesłanek o jakich mowa w/w przepisie spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/204). Jednocześnie podkreśla się, iż żądając wstrzymania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych (podkreślenie Sądu) okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1087/11, LEX nr 1070477). Chodzi tu zatem o te wszystkie przypadki, gdzie rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II OZ 751/11, LEX nr 899060). Dokonując oceny – w myśl przedstawionych kryteriów – złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W., ustalającej stronie podatek akcyzowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w kwocie 12.971 zł, Sąd nie znalazł przesłanek, które uzasadniałyby twierdzenia wnioskodawcy o niebezpieczeństwie wystąpienia negatywnych następstw w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Zasadność wniosku strona skarżąca motywowała przede wszystkim wysokością ciążącego zobowiązania podatkowego (które łącznie z drugą decyzją Dyrektora Izby Celnej wynosi 25.351 zł), wskazując na niebezpieczeństwo zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Tymczasem podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II GSK 2001/11, LEX nr 984621). Obowiązek natychmiastowego świadczenia pieniężnego może stanowić podstawę wstrzymania wykonalności decyzji go nakładającej w konkretnych okolicznościach faktycznych, w których nie pozostaje wątpliwości co do negatywnych i nieodwracalnych skutków jego wykonania przez zobowiązanego. W stanie sprawy, wnioskodawca, pomimo rozbudowanego uzasadnienia wniosku, takich konkretnych okoliczności nie wskazał, poprzestając jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu o niebezpieczeństwie zakończenia prowadzonej działalności. W ocenie Sądu, takiego niebezpieczeństwa nie wprowadza na obecnym etapie ani zagrożenie uiszczenia łącznej kwoty 25.351 zł, ani okoliczność zalegania z zobowiązaniami finansowymi za dwa miesiące (listopad i grudzień 2011 r.). Przedstawione stanowisko Sądu koresponduje ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wielokrotnie podkreślał, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, to strona w uzasadnieniu wniosku musi precyzyjnie wskazać na zagrożenia płynące wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II FSK 815/11, LEX nr 898976). Z tych wszystkich powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym, na podstawie w/w przepisu, orzekł jak w sentencji.