I SA/Wr 358/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 21 marca 2011 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 kwietnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę S. K. na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. W uzasadnieniu wskazał, że skarga, nadana w ostatnim dniu terminu (12 stycznia 2011 r.) o jakim mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej u.p.s.a.) została skierowana, zgodnie ze sposobem jej zaadresowania, bezpośrednio do Sądu, tj. z pominięciem wymaganego przez przepis art. 54 § 1 u.p.s.a. pośredniego trybu jej wniesienia, a mianowicie - do Sądu ale za pośrednictwem organu, którego akt lub czynność stanowi przedmiot zaskarżenia. W rezultacie, na właściwy adres (Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W., który w myśl art. 54 § 2 u.p.s.a. obowiązany jest przekazać skargę Sądowi wraz z odpowiedzią) skarga wpłynęła dopiero w dniu 17 stycznia 2011 r., a zatem, 5 dni po upływie wymaganego terminu. Pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że omyłkowe, błędne zaadresowanie skargi bezpośrednio do Sądu nastąpiło w czasie choroby pełnomocnika, który w tym czasie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Do wniosku pełnomocnik dołączył druk zwolnienia lekarskiego od dnia 22 lutego do 6 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Jego zasadność Sąd oceniał przy uwzględnieniu ustawowych kryteriów zastosowania instytucji przywrócenia terminu w postępowaniu sądowym o jakich mowa w treści art. 86 i art. 87 u.p.s.a. Zgodnie z powołanymi przepisami, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Z wnioskiem należy wystąpić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak zawinienia w niedotrzymaniu terminowi. Jednocześnie należy dodać, że zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa, uchybienia pełnomocnika strony w terminowym dokonaniu określonych czynności procesowych, traktowane są jak uchybienia osoby reprezentowanej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2010 r. (sygn. akt II OZ 440/10) oraz z dnia 23 lipca 2010 r. (sygn. akt II FZ 303/10; LEX nr 694415). Zachowanie 7-dniowego terminu o jakim mowa w art. 53 § 1 u.p.s.a. Sąd liczył od daty doręczenia pełnomocnikowi strony postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi, przyjmując iż dopiero z chwilą otrzymania tego postanowienia wraz z uzasadnieniem strona powzięła wiedzę o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, a także o jego przyczynie. Przechodząc do oceny podanej we wniosku przyczyny z powodu którego 30-dniowy termin nie został w sprawie zachowany, analizowanej w kontekście braku zawinienia strony w tym uchybieniu (czego wymaga dyspozycja art. 87 § 2 u.p.s.a.) należy na wstępie podnieść, iż poza sporem pozostawała okoliczność, że strona dotrzymała wymogu nadania skargi w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, stanowiącej przedmiot skargi w sprawie. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi, czynność ta nie mogła jednak spowodować oczekiwanego skutku procesowego w postaci wszczęcia postępowania przed sądem z uwagi na niedochowanie trybu wniesienia skargi za pośrednictwem organu. Przy czym, niemożliwe było sanowanie tej wadliwości w terminie przewidzianym do złożenia skargi, z uwagi na fakt, że strona nadała skargę w ostatnim dniu terminu, tj. 12 stycznia 2011 r. Należy w tym miejscu podkreślić, że dla skutecznego wniesienia skargi nie wystarczy dochowanie jedynie wymogu nadania skargi w terminie o jakim mowa w art. 53 § 1 u.p.s.a., ale równie niezbędnym wymogiem terminowości skargi jest nadanie jej za pośrednictwem właściwego organu, o czym stanowi art. 54 § 1 u.p.s.a. Należy w tym kontekście podnieść, iż o obu warunkach, niezbędnych dla przyjęcia zachowania terminu do wniesienia skargi strona (pełnomocnik) została pouczona. Przedstawione okoliczności w jakich doszło do uchybienia terminowi do złożenia skargi w sprawie w powiązaniu z argumentacją wniosku mającą uprawdopodobnić, że do uchybienia terminowi doszło na skutek okoliczności niezawinionych przez stronę nie dawały – w ocenie Sądu – przesłanek do uznania, że istotnie, przyczyna uchybienia terminowego złożenia skargi w sprawie powstała wskutek okoliczności na które strona nie miała wpływu i którym nie mogła zapobiec. Tak bowiem w orzecznictwie sadowym definiuje się kryterium braku winy jako przesłanki zastosowania art. 86 § 1 u.p.s.a. ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04). Nawiązując do treści wniosku, omyłkowo wadliwe zaadresowanie skargi na adres bezpośrednio Sądu, z pominięciem Dyrektora Izby Skarbowej, nie mogło zostać uznane za okoliczność pozostającą bez wpływu na stopień winy osoby wnoszącej skargę, skoro, jak zostało już podkreślone, pełnomocnik strony został prawidłowo pouczony tak o terminie, jak i zasadach zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Pouczenie to organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej, zaś pełnomocnik powinien był uważnie zapoznać się z treścią tego pouczenia, jeżeli zamierzał kwestionować to rozstrzygnięcie w drodze skargi do sądu administracyjnego. Odnosząc się do wskazanej we wniosku przyczyny uchybienia terminowi, a mianowicie choroby pełnomocnika, należy podnieść, iż sam fakt pozostawania na zwolnieniu lekarskim, w szczególności w sytuacji gdy pełnomocnik pomimo zwolnienia zdołał skargę nadać do Sądu (lecz z pominięciem właściwego trybu), nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej uchybienie. Jak wynika bezspornie z akt sprawy, do uchybienia doszło z powodu braku staranności pełnomocnika strony w prawidłowym zastosowaniu się do pouczenia odnośnie obowiązujących zasad wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, a nie powodu tego, że pełnomocnik strony w dacie upływu terminu do wniesienia skargi przebywał na zwolnieniu lekarskim. Należy podkreślić, że pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił, by dolegliwości zdrowotne z powodu których przebywał on na zwolnieniu lekarskim uniemożliwiały czy też utrudniały zapoznanie się z pouczeniem i właściwym zrozumieniem, czy też odczytaniem tak trybu, jak i zasad zaskarżenia decyzji w sprawie. Uzupełniająco należy dodać, iż z dołączonego do wniosku druku zwolnienia lekarskiego wynika, że pełnomocnik ten przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 22 lutego do dnia 6 marca 2011 r., tymczasem, termin wniesienia skargi w sprawie upływał w dniu 12 stycznia 2011 r.( a zatem wcześniej), i , jak to podkreślono, w tym też terminie nadano skargę, jakkolwiek z pominięciem wymaganego trybu zaskarżenia decyzji w postępowaniu sądowym, tj., za pośrednictwem organu którego czynność stanowiła przedmiot skargi w sprawie. Reasumując, wskazane okoliczności nie pozwalały przyjąć braku zawinienia w przyczynie z powodu którego termin wniesienia skargi nie został zachowany, a w konsekwencji nie dawały podstaw prawnych do przywrócenia tego terminu, zgodnie z wnioskiem. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki sad Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 86 § 1 u.p.s.a. postanowił jak w sentencji.