I SA/Wr 360/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...]r. nr [...]Dyrektora Izby Skarbowej we W., który po rozpatrzeniu odwołania D. K. z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości [...]zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r. Na skutek odwołania strony Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]r. nr [...]uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W następstwie przeprowadzonego ponownie postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...]r. nr [...] ustalił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości [...]zł ([...]% od kwoty [...]zł). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że strona w 2003 r. poniosła wydatki w łącznej kwocie [...]zł tj.: - objęcie udziałów w Spółce "A"- [...]zł, - dopłatę do kapitału Spółki "A"- [...]zł, - koszty utrzymania [ zł zaś dochód za 2003 r. wyniósł kwotę [...]zł, stanowiącą sumę dochodu wynikającego z zeznania podatkowego za 2003 r. w kwocie [...]zł (po uwzględnieniu odliczeń i podatku) oraz nadpłaty wynikającej z zeznania podatkowego za 2002 r. w kwocie [...]zł. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania kontrolnego, a w szczególności: - art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej skrót updof poprzez określenie podatku z nieujawnionych przychodów pomimo nie stwierdzenia w sposób nie budzący wątpliwości wysokości zgromadzonych zasobów finansowych, - art. 30 ust. 1 pkt 7 updof poprzez zastosowanie tych przepisów w sytuacji gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, że strona osiągnęła dochody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach, - art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) dalej skrót O.p poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie wniosków sprzecznych z istniejącymi dowodami oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz poprzez pominiecie części materiału dowodowego dotyczącego umowy depozytu nieprawidłowego na kwotę [...]zł, a także przekazania kwoty [...]zł przez B. K., - art.122, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie obowiązku prawidłowej i obiektywnej oceny całego zebranego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W uzasadnieniu odwołania strona podnosi, że nie zgadza się z dokonaną interpretacją zebranego materiału dowodowego i zarzuca wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów i w konsekwencji błędne wnioski. Odrzucenie jako dowodu umowy przechowania udzielonej przez R. K. i uznania, że umowa takowa nie miała miejsca oparto, w uznaniu podatniczki, wyłącznie na podstawie domniemania. Sam fakt nie regulowania przez R. K. spłat zaciągniętych kredytów nie może stanowić przesłanki do przyjęcia, że umowa przechowania [...]zł została sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania. Również powoływanie się na zasady logiki i doświadczenia życiowego jest zdaniem strony nie uzasadnione bowiem właśnie zasady doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, że nie zawsze w trudnej sytuacji materialnej reguluje się spłaty rat kredytu, zwłaszcza jeżeli posiadany majątek nie zaspokoi całości roszczeń wierzycieli. Dalej strona wskazuje, że organ podatkowy przyjął, że B. K. w 2003 r. nie posiadał kwoty [...]zł, nadto organ nie wykazał, czy B. K. w/w kwoty nie mógł zaoszczędzić przed 1999 r., a kwota ta stanowiła oszczędności. Nie można też się zgodzić się ze stanowiskiem organu, że B. K. nie mógł zgromadzić takiej kwoty oszczędności tylko i wyłącznie dlatego, że w dniu przesłuchania nie pamiętał dokładnej kwoty oszczędności. Ponadto podatniczka zarzuca, że organ nie jest uprawniony do stwierdzania jak zachowałby się B. K. posiadając kwotę [...]zł, bowiem przesłanki powodujące zachowanie znane są przede wszystkim temu kto się w określony sposób zachowuje. Nie do przyjęcia jest zatem stwierdzenie organu, że "gdyby kontrolowany dysponował taką gotówką to w pierwszej kolejności uregulowałby własne zobowiązania wobec banków i pozostałych kontrahentów". Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]r. uznał powyższe zarzuty strony za bezpodstawne i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że stosownie do art. 20 ust. 1 updof za przychód z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 updof, uważa się m.in. przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Z treści art. 20 ust. 3 updof jednoznacznie wynika, że podatnik - celem wskazania przychodów wykorzystanych na pokrycie poniesionych wydatków oraz wartości zgromadzonego w tym roku mienia - może powoływać się na przychody opodatkowane lub wolne od opodatkowania, osiągnięte w roku podatkowym, jak i w latach poprzednich; podkreślić przy tym należy, iż to na podatniku spoczywa ciężar wykazania faktu uzyskania stosownego przychodu służącego w danym przypadku do pokrycia poniesionych w roku podatkowym wydatków, których kwota przewyższała wielkość osiągniętego w tym roku przychodu. W sprawie bezsporną i nie kwestionowaną przez stronę jest wysokość wydatków poniesionych przez stronę w 2003 r., ustalonych przez organ I instancji na kwotę [...]zł oraz przychody ze stosunku pracy a także dochód wypłacony przez ZUS z tytułu zasiłku macierzyńskiego w łącznej kwocie [...]zł. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w ocenie materiału dowodowego w kwestii wykazanych przez stronę oszczędności na dzień 1.01.2003 r. w kwocie [...]zł i nie uznał tej kwoty jako źródła pokrycia wydatków poniesionych w 2003 r., albowiem z zestawienia dochodów i wydatków za lata 1998-2002 wynika jednoznacznie, że jej wydatki w tych latach przekroczyły wykazane w zeznaniach podatkowych przychody łącznie o kwotę [...]zł, nie wskazując innych źródeł oszczędności. Zdaniem organu odwoławczego nieuzasadnione są zarzuty strony dotyczące nie uznania przez organ I instancji jako źródła przychodów w 2003 r. otrzymanej od R. K. na podstawie umowy z dnia [...]r kwot [...]zł oraz od B. K. w dniu [...]r. w zamian za weksle kwoty [...]zł. Przeprowadzone postępowanie kontrolne w dniu [...]r. wobec R. K. zakończone wynikiem kontroli z dnia [...]r. i w dniu [...]r. wobec B. K. zakończone wynikiem kontroli z dnia [...]r. wykazało w obu przypadkach brak możliwości zgromadzenia i posiadania przez te osoby w/w kwot z ujawnionych źródeł przychodów. W toku prowadzonego postępowania kontrolowany R. K. podał, że kwota [...]zł przekazana stronie w 2003 r. pochodziła z należności odzyskanych od odbiorców jaj wylęgowych, nie okazał jednak żadnych dowodów potwierdzających otrzymanie takiej kwoty, jak również nie potrafił wskazać swoich kontrahentów co uniemożliwiło weryfikacje złożonych oświadczeń. Pozostałe wykazane przez kontrolowanego źródła przychodów pokrywały wykazane i ustalone przez organ wydatki i nie mogły stanowić źródła pokrycia w/w kwoty. Wobec tego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że R. K. nie udowodnił a nawet nie uprawdopodobnił, iż posiadał kwotę [...]zł, którą przekazać miałby stronie. Przeprowadzone postępowanie kontrolne odnośnie przekazania stronie kwoty [...]zł w zamian za weksle wystawione w dniu [...]r. nie potwierdziło, że B. K. wydatki 2003 r. finansował ze zgromadzonych w latach wcześniejszych oszczędności, które przechowywał w domu i w banku, a które pochodziły z prowadzonej w latach 1999-2002 działalności gospodarczej. Kontrolowany nie potrafił bowiem wskazać jaką kwotą oszczędności dysponował na [...]r. i na [...]r. Organ kontroli skarbowej w oparciu o zebrany materiał dowodowy, a w szczególności roczne zeznania podatkowe za lata 1999-2002, ustalił poprzez porównanie przychodów i wydatków za lata 1999-2002, że kontrolowany na dzień [...]r. nie mógł dysponować kwotą [...]zł, a kwota którą ustalono w bilansie sporządzonym na dzień [...]r. w całości stanowiła źródło pokrycia wydatków kontrolowanego poniesionych w 2003 r. na własne utrzymanie i spłatę kredytów. W wydatkach kontrolowanego nie uwzględniono zatem kwoty [...]zł, bowiem jak ustalono nie mógł on przekazać stronie takiej kwoty Zarzuty strony w zakresie ustaleń kontroli wobec R. K. i B. K. są bezzasadne, albowiem ustalenia organu I instancji wskazują, że w sytuacji finansowej w jakiej znajdowały się w/w osoby, tj. w szczególności obciążeniu kredytowym wobec banków, a w przypadku B. K. również istnieniu nie uregulowanych zobowiązań wobec kontrahentów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, licznych postępowań komorniczych, przekazanie osobie trzeciej kwoty [...]zł przez R. K. i kwoty [...]zł przez B. K. jest sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Powyższe nie było jednak główną przesłanką uznania, że osoby te nie dysponowały takimi kwotami w 2003 r. Rozstrzygające w tej kwestii było stwierdzenie braku środków finansowych niezbędnych do przekazania stronie takich kwot. Organ odwoławczy za bezpodstawny uznał zarzut strony, że nie zbadano w sposób należyty, czy B. K. nie mógł zgromadzić w/w kwoty przed 1999 r., bowiem w składanych zeznaniach pod odpowiedzialnością karną wyjaśniał, że posiadał oszczędności z prowadzonej od 1999 r. działalności gospodarczej. Ponadto B. K. mimo wezwania organu kontroli skarbowej w prowadzonym wobec niego postępowaniu kontrolnym nie złożył oświadczenia, w którym wykazałby swoje oszczędności na dzień [...]r. Natomiast z ustaleń organu kontroli skarbowej wynika jednoznacznie, że nie dysponował w 2003 r. kwotą [...]zł, którą mógłby przekazać stronie w zamian za weksle. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca przytoczyła argumentację podniesioną w odwołaniu W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej skrót upsa podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. było zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. z tytułu przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Według art. 9 ust. 1 updof, opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów w ustawie wskazanych. Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem między innymi art. 28-30, suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodu. Wynika stąd, że odrębnemu opodatkowaniu podlegają dochody (przychody) wymienione w art. 30 ustawy podatkowej, do których zalicza się także dochody z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w źródłach ujawnionych, co następuje według 75%. stawki podatku (art. 30 ust. 1 pkt 7 updof). Z art. 20 ust. 3 updof wynika, że wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Przedstawiony w art. 20 ust. 3 updof sposób opodatkowania ma charakter szczególny, albowiem dokonywa się na podstawie znamion zewnętrznych, którymi są poniesione w roku podatkowym wydatki oraz wartość zgromadzonego w tym roku mienia. Chodzi przy tym o takie wydatki i zgromadzone mienie, które nie znajdowały pokrycia w posiadanym przez podatnika majątku pochodzącym ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W ten sposób ustawodawca zdaje się zakładać, że skoro podatnik poczynił w roku podatkowym wydatki oraz zgromadził określone mienie, to dysponował odpowiednimi przychodami, które pozwoliły na ich sfinansowanie oraz że konieczne jest opodatkowanie tych przychodów, jeżeli się okaże, że nie pochodziły ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od podatku. Zmierzając zatem do ustalenia, czy podatnik uzyskał w roku podatkowym przychody ze źródeł nieujawnionych, należało wpierw ustalić wysokość poniesionych w tym roku wydatków oraz wartość zgromadzonego, również w tym roku, majątku, a następnie wielkości te przyrównać do zgromadzonego w roku podatkowym i w latach wcześniejszych mienia, które wszakże pochodziło ze źródeł opodatkowanych lub zwolnionych od podatku. Należy przy tym przywołać stanowisko wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie, że o ile w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zadeklarowany dochód, na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach (wyrok NSA z dnia 21.03.1996 r., sygn. akt SA/Wr 1905/96, publ. Glosa nr 3/2002, s. 26; podobnie NSA w wyroku z dnia 30.09.2008 r., sygn. akt II FSK 944/07, publ. LEX nr 446991). W wyroku z dnia 8 stycznia 2003 r., w sprawie III RN 234/01 (opubl. w: OSN 4/04, poz. 54), Sąd Najwyższy postawił tezę, że z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. wynika, że obowiązkiem organów podatkowych dokonujących ustalenia podatku z nieujawnionych przychodów jest ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości kwoty poniesionego wydatku oraz wartości zgromadzonych w tym roku zasobów finansowych. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Celem postępowania podatkowego, bowiem jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualnej. Rozstrzygnięcie takie jest możliwe jedynie wówczas, gdy organ podatkowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, podejmie wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Należy podkreślić, że, z uwagi na fakt, iż strona wie z jakich źródeł pochodzą zgromadzone przez nią zasoby, to tylko strona jest zwykle w posiadaniu informacji o ich źródle pochodzenia, co znacznie ogranicza lub wprost wyklucza uzyskanie tych informacji przez organ - ograniczając jego możliwości przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie. W takim też zakresie podatnik zobowiązany jest do współudziału w obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W szczególności współudział powinien polegać na poszukiwaniu przez stronę postępowania środków dowodowych na poparcie zgłoszonych przez nią twierdzeń. W przypadku jeżeli strona wskaże lub chociażby uprawdopodobni źródło przychodów z którego pokrywane były wydatki i gromadzone mienie, to na organie podatkowym ciąży obowiązek obalenia takiego dowodu w ramach prowadzonego postępowania dowodowego. Podkreślenia wymaga, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność - prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Z tego względu zachowanie szczegółowych reguł dowodowych nie jest wymagane, ilekroć przepisy prawa przewidują uprawdopodobnienie (patrz wyrok WSA w Warszawie. z dnia 9 stycznia 2004 r. III SA 354/2002). Ponadto zgodnie z regułą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O. p.) organ podatkowy zobowiązany jest do oceny wartości dowodowej złożonych przez stronę dowodów i to w oparciu o całość zebranego materiału dowodowego. W tym zakresie ocenie muszą zostać poddane również te dowody, które przeczą twierdzeniom strony oraz przedstawionym przez nią dowodom. Dokonana przez organ podatkowy ocena materiału dowodowego nie może być dowolna i musi uwzględniać całość zebranego materiału dowodowego. Dokonując weryfikacji postępowania dowodowego oraz podjętej decyzji przez organy podatkowe w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, wbrew zarzutom podniesionym w skardze Sąd doszedł do wniosku, że organy podatkowe nie uchybiły tym zasadom, w zakresie ustalenia źródła finansowania wydatków na objecie udziałów w Spółce "A" w kwocie [...]zł, dopłaty do kapitału Spółki "A" w kwocie [...]zł, albowiem przeprowadzone postępowanie kontrolne wobec R. K. oraz B. K. nie wykazało w obu przypadkach możliwości zgromadzenia i posiadania przez te osoby kwot z ujawnionych źródeł przychodów w wysokości [...]zł na podstawie umowy z dnia [...]r od B. K. i R. K. kwoty [...]zł w zamian za weksle. Przedstawiony bowiem przez stronę materiał dowodowy nie pozwalał na wyciągnięcie wniosków odmiennych od tych, które zostały przyjęte. Strona nie przedstawiła, poza oświadczeniem własnym oraz umową i wekslami, żadnego dokumentu potwierdzającego prawdziwość jej twierdzeń. Stosownie do dyspozycji art. 191 O. p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża zasadę swobodnej, (ale nie dowolnej) oceny dowodów, zgodnie z którą, organ prowadzący postępowanie w sprawie dokonuje oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Ocena ta powinna być przy tym zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki, a jej dokonanie poprzedzone być winno prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym. Zasada swobodnej oceny dowodów tylko wtedy będzie mogła mieć sens, jeżeli organ podatkowy zgromadzi w sposób zgodny z przepisami prawa formalnego wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 597-598). W niniejszej sprawie podatkowej nie było sporne, w jakiej wysokości wydatki strona poniosła w przedmiotowym okresie podatkowym. Przyjęta przez organy podatkowe do wymiaru podatku kwota wydatków wynika ze zgromadzonych dowodów. Polemika w niniejszej sprawie sprowadzała się zasadniczo to tego, czy strona skarżąca zgromadziła odpowiedni majątek, pochodzący ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od podatku, za pomocą którego mógłby sfinansować wydatki. Organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Przede wszystkim należy podnieść, że odrzucenie stwierdzeń strony o zgromadzonych oszczędnościach pochodzących od osób trzecich jest uzasadnione logicznie. Sąd podzielił wobec powyższego ustalenia stanu faktycznego i opartą na nich argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Reasumując poczynione rozważania i biorąc pod uwagę materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy i uzasadnienie zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zobowiązania podatkowego zostało wydane w oparciu o dogłębną analizę i ustalenie prawidłowego stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia w myśl zasad logicznego wnioskowania oraz w ramach swobodnej oceny dowodów bez naruszeń procedury mogących rzutować na wynik rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, że brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.