I SA/Wr 366/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca) Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant Dorota Zawiślińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...]Dyrektor Izby Celnej we W., prowadząc postępowanie egzekucyjne w stosunku do J. P., po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, oddalił zarzut zobowiązanego oparty na podstawie określonej w art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jest ze względu na błąd co do osoby zobowiązanego. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń decyzją z dnia [...]., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył firmie Zollagentur A J. P. z siedzibą w L. A. d. A., H. [...] i adresem dla doręczeń w kraju: R. K. W. [...], należności celne przywozowe oraz obliczył należności podatkowe wzywając dłużnika do zapłaty kwoty [...]zł wraz z odsetkami od dnia powstania długu celnego. Dnia [...]r. skarżący J. P. dokonał przelewu należności w kwocie [...]zł, wykorzystując w tym celu swój rachunek bankowy w Banku B w I.. Kwotę wpłaty rozliczono na należność główną – [...]zł oraz odsetki za zwłokę – [...]zł. Z pozostałej po rozrachowaniu części wpłaty – [...]zł zaliczono na poczet decyzji nr [...] [...]kwotę [...]zł, a przez to do zwrotu pozostała nadpłata w kwocie [...]zł. Na skutek złożonego wniosku o przyjęcie retrospektywnie wystawionego świadectwa pochodzenia towaru [...] Nr [...]oraz zmianę należności celnych, Dyrektor Izby Celnej zmienił decyzję organu celnego I instancji, określając dług celny na kwotę [...]zł i kwotę cła do zwrotu – [...]zł. Kwotę tę, podobnie jak i wcześniej wskazaną nadpłatę [...]zł przekazano na rachunek J. P. w Banku B w I.. Jak się następnie okazało kwota [...]zł została przekazana niesłusznie, na skutek pomyłki wynikającej z nieprawidłowego określenia momentu początkowego od którego należało naliczyć odsetki. Do decyzji nr [...]powinna zostać zarachowana cała kwota [...]zł wpłacona pierwotnie przez J. P.. W dniu [...]r. wystawiono tytuły wykonawcze nr [...],[...]i [...]. Jako zobowiązanego wskazano: Agencja Celna A J. P. z siedzibą w R., K. W. [...]. Na postępowanie egzekucyjne J. P. wniósł w dniu [...]r. zarzuty podnosząc błąd co osoby zobowiązanego. Postanowieniem ostatecznym z dnia [...]r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej we W., działając jako wierzyciel, uznał zgłoszony zarzut za niezasadny, gdyż Agencja Celna A J. P. i Zollagentur A" J. P. stanowią ten sam podmiot gospodarczy z główną siedzibą w R.. Przedstawione stanowisko wierzyciela spowodowało, że organ egzekucyjny, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]oddalił zgłoszony zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. W złożonym zażaleniu J. P. ponownie podniósł, że stroną wszystkich czynności prawnych dokonywanych pomiędzy zobowiązanym z decyzji celnych a organem była firma Zollagentur "A J.P. z siedzibą w L.. Dyrektor Izby Skarbowej we W., postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W skardze na to postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, J. P. zarzucił naruszenie art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisów postępowania, to jest art. art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. Skarżący podniósł, że adresatem decyzji organów celnych był podmiot o nazwie Zollagentur A J. P. z siedzibą w L. – N., zaś przyjęcie ustalenia dla potrzeb egzekucji obowiązku, że tym samym podmiotem jest Agencja Celna A J. P. w R. nie miało żadnych podstaw. Wcześniej organy dokonywały rozróżnienia między wskazanymi podmiotami, jak na przykład umarzając postępowanie restrukturyzacyjne dlatego, ze wniosek o restrukturyzację zaległych należności celno-podatkowych złożył przedsiębiorca nie podlegający przepisom polskiej ustawy. Nie miało wówczas znaczenia, że obie agencje, polską i niemiecką prowadziła ta sama osoba. Domagał się skarżący uchylenia postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga nie była uzasadniona. Jej przedmiotem było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego oddalające zarzut błędu co do osoby zobowiązanej. Postanowienie organu egzekucyjnego zostało podjęte po uprzednim uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, który stwierdził, że zarzucany przez J. P. błąd nie zachodzi. Według art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.), zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z kolei według § 4 art. 34 przywołanej ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanej wymieniony został w art. 33 pkt 4 ustawy egzekucyjnej, a zatem jak wynikało z przywołanego powyżej jej art. 34 § 1, stanowisko wierzyciela w sprawie tego zarzutu było dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela oznacza, że organ ten nie może podjąć odmiennego rozstrzygnięcia względem zgłoszonego zarzutu, niż to wynika z wypowiedzi wierzyciela. W konsekwencji tego nie może również prowadzić postępowania wyjaśniającego, które miałoby za przedmiot potwierdzenie zasadności zgłoszonego zarzutu. Z tej przyczyny formułowanie pod adresem zaskarżonych postanowień, naruszenia art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. nie było usprawiedliwione, albowiem organ egzekucyjny – w zakresie wskazanym w uzasadnieniu skargi – naruszeń tych nie był nawet w stanie dokonać. Ubocznie należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 marca 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 80/05) oddalił skargę J. P. na ostateczne stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej, w oparciu o które organ egzekucyjny wydał obecnie zaskarżone postanowienie. Skoro nie doszło do zarzucanego naruszenia prawa, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.