I SA/Wr 384/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: Starszy Specjalista Aleksandra Połaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2023 r. nr 0201-IOM.624.3.2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem wpisu od skargi. Przedmiotem skargi B. C. (dalej: Skarżąca, Podatnik) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS) z dnia 23 lutego 2023 r. nr 0201-IOM.624.3.2023, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Strzelinie (dalej: NUS) dnia z 24 listopada 2022r. znak sprawy: 0218- SPV.4104.134.2022 odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej NUS z dnia 17 września 2018 r. znak: 0218- SPV.4104.28.2018 ustalającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości 2.410 zł w związku z nabyciem spadku po ojcu W. P. Postanowienie doręczono dnia 13 marca 2023 r. Jak wynika z oryginału otrzymanej skargi Strona złożyła ją w dniu 11 kwietnia 2023 r. w Centrum Obsługi Klienta w Urzędzie Skarbowym w Oławie. Pismem z 13 kwietnia 2023r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oławie przekazał oryginały skarg do WSA we Wrocławiu. Następnie pismem z 19 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Wydział I, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt i DK/Wr 20/23 przekazał przedmiotową skargę Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (data wpływu do tut. organu 20 kwietnia 2023 r.). DIAS przekazał ww. skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia skargi, a z ostrożności procesowej, wnosząc o jej oddalenie. Pismem z dnia 28 marca 2024 r. Strona cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zanim sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Powinność ta wynika z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), który stanowi, że skarga, wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Czyni się to za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, a organ ten następnie przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieją wyjątki, które jednak nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. O terminie wniesienia skargi decyduje data jej wniesienia (lub nadania) do właściwego organu, względnie termin ten uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego (art. 53 § 4 p.p.s.a.). Badanie merytoryczne legalności aktów administracyjnych zaskarżonych do sądu administracyjnego możliwe jest wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie wydał DIAS, a zatem skargę od powyższej decyzji należało wnieść do sądu administracyjnego za pośrednictwem tego właśnie organu. Skarżąca mimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, wniosła skargę do niewłaściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a., tj. do Urzędu Skarbowego w Oławie, który przekazał ją WSA we Wrocławiu, który to Sąd przekazał ja do DIAS, już po upływie ustawowego 30-dniowego terminu. Zaznaczyć należy, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie znajdują zastosowania przepisy procedury administracyjnej, zgodnie z którymi podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu, z tego względu, że fakt wniesienia skargi następuje już po zakończeniu postępowania administracyjnego. Skargę wnosi się w oparciu o przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, zaś skarga nie jest podaniem, o którym mowa w przepisach procedury administracyjnej (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2755/06; orzeczenia przytoczone w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem organu nie można przyjąć daty złożenia skargi do organu niewłaściwego. W takiej sytuacji o zachowaniu terminu decydować będzie data przekazania (nadania) skargi na adres organu właściwego przez organ niewłaściwy, do którego wniesiono skargę (por. postanowienia: NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 99/15; z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. akt I OZ 43/23). Podsumowując, ustawowy termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 12 kwietnia 2023 r., w związku z tym, że decyzja organu drugiej instancji została doręczona skarżącemu 13 marca 2023 r. Za datę wniesienia skargi należy uznać dzień 19 kwietnia 2023 r. tj. datę nadania skargi do organu, który wydał skarżony akt. Taki stan rzeczy spowodował, że należy uznać skargę za złożoną z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wobec, iż skarga została złożona po upływie terminu, i jako taka podlega odrzuceniu, bezskuteczny był też wniosek o umorzenie postępowania sądowego. Zatem o zwrocie kwoty 100 zł, uiszczonej tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.