I SA/Wr 385/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA (del.) Małgorzata Dziemianowicz,, Sędzia WSA Katarzyna Radom, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi: D. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych: oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi D. S. (dalej jako: Wnioskodawca, Strona, Skarżący) jest interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako DKIS, Organ interpretujący) nr 0115-KDIT2.4011.761.2020.2.ŁS z 1 lutego 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Mając na uwadze wynikający z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy - a nie powielania całej zawartości akt, Sąd w skazuje jak poniżej. W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazano, że 1 grudnia 2019 r. pracodawca (K. S.A. w P.) na podstawie przepisu art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (dalej jako k.p.) rozwiązał ze Stroną (pracownikiem) umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Wnioskodawca odwołał się od powyższego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia do Sądu Pracy, zarzucając naruszenie przepisów materialnych tj. art. 52 k.p. oraz art. 30 § 4 k.p. Strona domagała się przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach, a ponadto zażądał zasądzenia od pracodawcy na Jej rzecz wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Na rozprawie sądowej przed Sądem Rejonowym strony (Wnioskodawca i pracodawca) zawarły ugodę, stanowiącą załącznik do protokołu wspomnianej rozprawy. Zgodnie z treścią ugody: – strona pozwana – pracodawca cofa swoje oświadczenie woli o rozwiązaniu z powodem – Wnioskodawcą umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym, a powód oświadcza, że wyraża na to zgodę; – strony zgodnie oświadczają, że umowa o pracę je łącząca uległa rozwiązaniu w dniu 2 stycznia 2020 r. za porozumieniem stron; – strona pozwana zobowiązuje się wydać powodowi w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody zmienione świadectwo pracy ze wskazaniem, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu 2 stycznia 2020 r. za porozumieniem stron w trybie art. 30 § 1 pkt 1 k.p.; – strona pozwana zobowiązuje się zapłacić na rzecz powoda kwotę 42.031,02 zł brutto, płatną na rachunek bankowy powoda, tytułem odszkodowania, płatną w terminie 21 dni od dnia zawarcia ugody wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności tej kwoty; – strona pozwana zobowiązuje się zapłacić na rzecz powoda kwotę 3.125,00 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej, w terminie 21 dni od dnia zawarcia ugody, płatne na rachunek bankowy powoda; – strony wyrażają zgodę na powyższej treści ugodę i oświadczają, iż niniejsza ugoda wyczerpuje wzajemne roszczenia stron w sprawie o sygn. akt [...]. Pracodawca, w wyniku podpisania ww. ugody sądowej, przekazał Wnioskodawcy kwotę 33.118,02 zł, tj. kwotę pomniejszoną o podatek dochodowy od osób fizycznych (wobec przyjęcia, iż należność wskazana w ugodzie - kwota 42.031,02 zł stanowi przychód ze stosunku pracy). Wnioskodawca wezwał pracodawcę do uzupełnienia przekazanej kwoty, stojąc na stanowisku, że kwota z ugody jest odszkodowaniem za szkodę rzeczywistą, którą poniosła Strona w wyniku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Kwota wskazana w ugodzie wyczerpuje roszczenia powoda tj. roszczenie o przywrócenie do pracy i roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Przedmiotem żądania powoda nie było zaś odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., stanowiące równowartość trzymiesięcznego wynagrodzenia powoda. Wnioskodawca przez prawie 10 miesięcy, do rozwiązania umowy o pracę nie uzyskał jakiegokolwiek wynagrodzenia. W pozwie i w dalszym piśmie procesowym, Strona domagała się przywrócenia do pracy i zasądzenia wynagrodzenia za okres pozostawiania bez pracy. W wyniku podjętych pertraktacji ugodowych został wypracowany kompromis, który w swej istocie zakładał zakończenie sporu poprzez rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem wraz z zobowiązaniem strony pozwanej do zapłaty na rzecz powoda odszkodowania. W odpowiedzi pracodawca wskazał, że na mocy zawartej ugody sądowej, odszkodowanie wskazane z ugodzie, należy traktować jak odszkodowanie za utracone korzyści. Opodatkowanie w tej sytuacji wynika zaś stąd, że gdyby Wnioskodawca osiągnął spodziewane korzyści, to korzyści te podlegałyby opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Kwota odszkodowania z ugody sądowej, zawartej na podstawie art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), której wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego je stosunku pracy, ma rekompensować byłemu pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Mając powyższe na uwadze Wnioskodawca zadał pytanie: Czy wypłata odszkodowania opisanego w stanie faktycznym, nazwanego w ugodzie sądowej odszkodowaniem, które wyczerpało wszelkie roszczenia powoda objęte pozwem, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też podlega zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym czy przy wypłacie tej należności na K. S.A. w P. ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych? Strona stanęła na stanowisku, że dotyczy Jej zwolnienie z powołanego przepisu. Zawarta pomiędzy Stroną, a pracodawcą ugoda to ta w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego, w związku z art. 300 Kodeksu pracy. Zawierając ugodę, strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego. Ugoda odnosiła się wprost do pozwu - odwołania pracownika od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Strona domagała się przywrócenia do pracy i zasądzenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Zawarta ugoda miała na celu polubowne rozwiązanie sporu między pracownikiem a pracodawcą, a tym samym ugoda zastąpiła wyrok, w którym sąd stwierdza naruszenie przepisów prawa pracy traktujących o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia. Ugoda pozwoliła zaspokoić roszczenia pracownika, przyznając mu kwotę, która miała na celu zrekompensować mu nagłe rozwiązanie umowy o pracę na skutek wskazania przyczyny, z którą Strona się nie zgadzała i której zaprzeczała. Gdyby pracodawca zdecydował się na wypowiedzenie Stronie umowy, to wtedy przysługiwałby Jej trzymiesięczny okres wypowiedzenia, za który uzyskałaby stosowne wynagrodzenie. Strona wskazywała, że podstawowym warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie wskazanych przepisów jest jego odszkodowawczy charakter. Szkoda może obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku - wskutek doznania tej straty poszkodowany stał się uboższy niż był dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono - wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się. Uszczerbek majątkowy może wystąpić w dwóch postaciach: straty, którą poniesiono w wyniku zdarzenia szkodzącego (damnum emergens) oraz nieuzyskania korzyści (lucrum cessans). Strata polega albo na zmniejszeniu się aktywów, albo na zwiększeniu się pasywów. Utrata korzyści polega na niepowiększeniu się czynnych pozycji majątku poszkodowanego, które pojawiłyby się w tym majątku, gdyby nie zdarzenie wyrządzające szkodę. Zdaniem Strony poniosła Ona rzeczywistą szkodę, obejmującą utratę możliwości dotychczasowego sposobu wykonywania praw w wyniku zawartej umowy o pracę - została natychmiastowo pozbawiona wynagrodzenia, w wyniku rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Prawa do otrzymania wynagrodzenia w tym okresie nie należy kwalifikować jako utraconą korzyść, ponieważ Strona poprzez brak wypłaty należnego wynagrodzenia nie otrzymała przysporzenia, które miała otrzymać zgodnie z umową. Szkoda rzeczywista polega na zmianie stanu majątkowego poszkodowanego poprzez zmniejszenie zysków. Wychodząc z założenia, że odszkodowanie z tytułu poniesionych strat służy przywróceniu stanu majątku sprzed wystąpienia szkody, tylko w tym zakresie należy uznać uzyskane świadczenie za zwolnione od podatku dochodowego. Takie zwolnienie nie przysługuje natomiast co do środków pokrywających tzw. lucrum cessans, gdyż ustawodawca wyraźnie je wyłączył. Odszkodowanie zawarte w ugodzie sądowej w rozpatrywanej sprawie nie dotyczy utraconych korzyści, które pracownik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Skoro z ugody wynikało, że ustalone świadczenie ma charakter odszkodowania, to jako wypłacone na podstawie ugody sądowej, zdaniem Skarżącego korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odszkodowanie obejmuje szkodę rzeczywistą, czyli poniesioną stratę z tytułu nieuzyskiwania przez Skarżącego wynagrodzenia w okresie pozostawania bez pracy, zakładając, że natychmiastowe rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika pozostawało nieuzasadnione w trybie przepisów Kodeksu pracy. Aby szkoda została wyrównana, do rąk poszkodowanego trafić powinna równowartość uszczerbku w majątku. Opodatkowanie odszkodowania uniemożliwiłoby osiągnięcie wspomnianego celu. Zdaniem Strony kwota podlegająca wypłacie tytułem odszkodowania za stratę rzeczywistą jest wolna od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z takim stanowiskiem DKIS się nie zgodził i uznał w wydanej dla Strony interpretacji indywidualnej stanowisko zawarte we wniosku o jej wydanie za nieprawidłowe. Uzasadniając je Organ w pierwszej kolejności powołał się na ogólną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym, wszelkich uzyskanych przez podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy wyłączone zostały z tego opodatkowania. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Wskazał Organ interpretujący, że zawarta między Wnioskodawcą a pracodawcą ugoda sądowa stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego. Kwota wypłacona Wnioskodawcy ma charakter umowny, gdyż wynika jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody, a jej wysokość uwzględnia interesy obu stron. W ugodzie nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa pracy, natomiast pracodawca zobowiązał się do zapłaty stosownej kwoty tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę, a ponadto strony ustaliły, że umowa o pracę rozwiązana zostanie za porozumieniem stron. Zatem w przedmiotowej sprawie nie można mówić o bezprawności działania pracodawcy, bez względu na to, czy pracownik poniósł jakąkolwiek szkodę. W konsekwencji nie można mówić również o umocowaniu ustawowym w przedmiocie zwolnienia od podatku dochodowego wskazanego przez Wnioskodawcę odszkodowania – Organ interpretujący nie widzi podstaw do zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. DKIS podniósł, że w przypadku gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, odszkodowanie takie - co do zasady może korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a) i b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis zwalnia od podatku jedynie takie odszkodowania (rekompensaty), które nie stanowią ekonomicznego przysporzenia ponad stan majątkowy będący w posiadaniu podatnika przed ich wypłatą. Na podstawie ww. przepisu opodatkowaniu podatkiem dochodowym – jako wyłączone ze zwolnienia – podlega odszkodowanie otrzymane (na podstawie wyroku lub ugody sądowej) z tytułu utraconych korzyści, które podatnik mógł otrzymać gdyby mu szkody nie wyrządzono. Opodatkowanie to wynika stąd, że gdyby podatnik osiągnął spodziewane korzyści, to korzyści te podlegałyby opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody (ugody w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego), której wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy, ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Odszkodowanie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, jeśli rozwiązanie umowy nastąpiło w efekcie za porozumieniem stron (czyli za zgodą pracownika). Odszkodowanie to ma więc tak naprawdę zrekompensować zarobek, jaki pracownik mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło. Mając to na uwadze Organ interpretujący uznał, że w opisanej przez Wnioskodawcę ugodzie świadczenie na rzecz Wnioskodawcy, na zaspokojenie roszczeń wynikających z łączącego strony stosunku pracy nie może podlegać również zwolnieniu wynikającemu z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem wypłacone świadczenie dotyczy korzyści, które pracownik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W sprawie nie stwierdzono naruszenia przez pracodawcę prawa pracy, a zasądzone odszkodowanie zostało wypłacone w umówionej przez strony ugody kwocie. Podsumowując DKIS stanął na stanowisku, że sporne odszkodowanie kwalifikować należy do przychodu ze stosunku pracy, który nie korzysta ze zwolnień z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pracodawca był zobowiązany do potrącenia zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconej kwoty. Ze stanowiskiem przyjętym w interpretacji indywidualnej Strona się nie zgodziła i w wywiedzionej na interpretację skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucił DKIS błędną interpretacją i niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 wraz z poźn. zm.) – dalej jako u.p.d.o.f., które miało wpływ na treść interpretacji, poprzez uznanie, że wypłata odszkodowania opisanego w stanie faktycznym przez Skarżącego, nazwanego w ugodzie sądowej "odszkodowaniem", które wyczerpało wszelkie roszczenia powoda objęte pozwem w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w L. w sprawie o sygn. akt [...], nie stanowi odszkodowania w rozumieniu art. 21 ust 1 pkt 3b u.p.d.o.f., w sytuacji, gdy podlegająca wypłacie Skarżącemu kwota w sprawie [...], tytułem odszkodowania, jest kwotą za stratę rzeczywistą Skarżącego i jest wolna od podatku dochodowego. W skardze zwrócono się o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sądowych Sądu Rejonowego w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o sygn. akt [...], (w szczególności z pozwu - odwołania od umowy od rozwiązania umowy o pracę z dnia 20.01.2020 r, oświadczenia z dnia 31.12.2019 r., pism procesowych powoda, protokołów rozpraw, ugody sądowej z 17 września 2020 r.) na okoliczność ich treści, charakteru kwoty przekazanej przez K. S.A. z siedzibą w P. Stronie na mocy zawartej ugody sądowej z dnia 17 września 2020 r, w sprawie o sygn. akt [...]. Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie od Strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podtrzymano stanowisko zgodnie z którym odszkodowanie wynika z ugody zawartej w oparciu o art. 917 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 300 Kodeksu pracy. Wnioskodawca domagał się przywrócenia do pracy i zasądzenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Gdyby pracodawca zdecydował się na wypowiedzenie Wnioskodawcy umowy, to wtedy przysługiwałoby mu trzymiesięczny okres wypowiedzenia, za który uzyskałby stosowne wynagrodzenie. Strona miała ponieść rzeczywista szkodę, obejmująca utratę możliwości dotychczasowego sposobu wykonywania praw w wyniku zawartej umowy o pracę, została natychmiastowo pozbawiona wynagrodzenia, w wyniku rozwiązania umowy o prace bez zachowania okresu wypowiedzenia. Prawa do otrzymania wynagrodzenia w tym okresie nie należy kwalifikować jako utraconą korzyść, ponieważ Skarżący poprzez brak wypłaty należnego Mu wynagrodzenia nie otrzymał przysporzenia, które było należne zgodnie z umową. Szkoda rzeczywista polega na zmianie stanu majątkowego poszkodowanego poprzez zmniejszenie zysków. Skarżący został pozbawiony prawa do wynagrodzenia, które przysługiwałoby mu gdyby nadal pozostawał zatrudniony, a także gdyby umowa o prace została mu wypowiedziana. Skoro z ugody wynikało, że ustalone świadczenie ma charakter odszkodowania, to jako wypłacone na podstawie ugody sądowej, korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Odszkodowanie obejmuje szkodę rzeczywistą, czyli poniesioną stratę z tytułu nieuzyskiwania przez Skarżącego wynagrodzenia w okresie pozostawania bez pracy, zakładając, że natychmiastowe rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika pozostawało nieuzasadnione w trybie przepisów Kodeksu pracy. Aby szkoda została wyrównana, do rąk poszkodowanego trafić powinna równowartość uszczerbku w majątku, a opodatkowanie odszkodowania uniemożliwiłoby osiągnięcie wspomnianego celu. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane w interpretacji indywidualnej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c o.p.) wynika, że Organ interpretujący, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega, bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W konsekwencji wyłączona jest całkowicie możliwość prowadzenia przez Sąd postępowania dowodowego – nawet w tak ograniczonym zakresie jaki w kontroli sądowoadministracyjnej przewiduje art. 106 § 3 p.p.s.a. Tym samym żądania skargi o przeprowadzenie wskazanych w niej dowodów nie mogły odnieść skutku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (poz. 1842 ze zm.) Skarga została oceniona jako nieuzasadniona. Wymaga podkreślenia, że Strona podniosła w skardze wyłącznie jeden zarzut, odnoszący się do przepisu prawa materialnego tj. wobec art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. - wskazując na błędne przyjęcie przez Organ interpretujący, że opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odszkodowanie nie podlega zwolnieniu z opodatkowania w oparciu o wymieniony przepis. Jak już wyżej wskazano sąd administracyjny rozpatrując skargi na interpretacje indywidualne, po myśli art. 57a o.p. związany jest zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym skarga może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. W tak zakreślonych ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, Sąd uznał, że stanowisko DKIS o wyłączeniu z zakresu stosowania wymienionego wyżej przepisu, odszkodowania należnego Stronie w oparciu o zawartą przed sądem ugodę jest prawidłowe – aczkolwiek nie ze wskazanych w zaskarżonej interpretacji przyczyn. Wobec braku innych zarzutów skargi (czy to w zakresie przepisów postępowania np. w zakresie uzasadnienia interpretacji indywidualnej, czy to przepisów prawa materialnego) Sąd ograniczony jest w swoich rozważaniach wyłącznie do wskazania podstaw zasadności niezastosowania art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. do kwoty wynikającej z ugody zawartej przez Stronę. Należy więc wskazać, że wyłączenie z opodatkowania w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. nie dotyczy odszkodowania wynikającego z przepisów prawa, w tym z przepisów Kodeksu pracy. Wynika to z konstrukcji przepisu, który w swej treści odwołuje się do "innych odszkodowań lub zadośćuczynień otrzymanych na podstawie wyroku lub ugody sądowej", a art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. dotyczy odszkodowań/zadość uczynień mających swoje źródło w przepisach prawa w tym prawa pracy. Analizując opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opisu stanu faktycznego Sąd doszedł do przekonania, że źródłem zawartej ugody i wynikającej z niej odszkodowania są właśnie przepisy prawa pracy. Mianowicie Strona wobec rozwiązania z nią przez pracodawcę umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm.) – dalej jako k.p. skorzystała z przewidzianej przez przepisy k.p. drogi odwoławczej do Sądu Pracy, o której mowa w Oddziału 6 – co wynika wprost ze stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą. Wskazać bowiem należy, że stosownie do art. 56 § 1 k.p.: "Pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy." Z kolei przepis art. 57 § 1 k.p. reguluje wysokość rekompensaty za czas pozostawania bez pracy w przypadku przywrócenia pracownika do pracy przez sąd pracy: "Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc." Opisany we wniosku o wydanie interpretacji pozew Strony jest realizacją uprawnień regulowanych ww. przepisami k.p. To że powód i pozwany przed sądem pracy zawarli ugodę i ustalili stosowną kwotę odszkodowania nie zmienia charakteru tej kwoty – pozostającej ona w bezpośrednim związku z rozwiązaniem umowy o pracę oraz jej podstawą (źródła) – przepisami k.p., albowiem w przypadku odszkodowania o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.: "Istota odszkodowania, o którym mowa (zwolnionego od podatku), została trafnie podsumowana w orzeczeniu NSA z dnia 28 czerwca 2004 r., FSK 196/04, POP 2005, z. 3, s. 71: Za odszkodowania wypłacone na podstawie przepisów prawa uznać należy odszkodowania, których źródłem jest przepis prawa, niezależnie od tego, czy bezpośrednim tytułem okaże się decyzja organu państwa, wyrok sądu, czy też umowa." (A. Bartosiewicz, R. Kubacki [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2015, art. 21. https://sip.lex.pl/#/commentary/587244431/456972/bartosiewicz-adam-kubacki-ryszard-pit-komentarz-wyd-v?cm=URELATIONS (dostęp: 2021-11-30 06:39)) W konsekwencji skoro ustalona ugodą kwota odszkodowania ma swoje źródło w przepisach k.p., to Skarżący nie mógł skorzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., którego podstawą stosowania jest m.in. inny charakter odszkodowania od wymienionych we wcześniejszych jednostkach redakcyjnych w tym wynikających z przepisów k.p. Z uwagi na brak naruszenia wskazanego w skardze przepisu prawa materialnego - w sposób opisany przez Skarżącego, Sąd w oparciu o art. 151, w związku z art. 57a p.p.s.a. obowiązany był oddalić skargę jako nieuzasadnioną.