I SA/Wr 388/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok oddala skargę. Sygn. akt I SA/Wr 388/11 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi E. K. i Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok odrzuca skargę Z. K. Przedmiotem skargi Z. i E. K. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] określającą E. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 1.251,00 zł z tytułu działalności gospodarczej polegającej na handlu używanymi samochodami. W wyniku przeprowadzonej w 2009 roku kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2006-2009 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. stwierdził, że E. K. w latach 2006 - 2009 prowadził działalność gospodarczą polegającą na kupnie w kraju i za granicą używanych samochodów, sprowadzaniu zakupionych za granicą samochodów do Polski, rejestrowaniu tych pojazdów na swoje nazwisko w celu dalszej odsprzedaży. W związku z wykonywaną działalnością gospodarczą polegającą na sprzedaży używanych samochodów E. K. nie prowadził żadnych urządzeń księgowych oraz nie złożył w urzędzie skarbowym wniosku ani oświadczenia o wyborze zryczałtowanej formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ I instancji - ze względu na częstotliwość tych zakupów oraz ich zorganizowany charakter - nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika, że kupowane samochody służyły celom prywatnym i stwierdził, że z mocy prawa przychody uzyskane ze sprzedaży samochodów podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. W tej sytuacji organ I instancji ustalił, że w 2006 roku E. K. uzyskał przychód z działalności gospodarczej w zakresie handlu używanymi samochodami w wysokości 16.000,00 zł i poniósł z tego tytułu koszty uzyskania przychodu w wysokości 6.625,79 zł. Wobec tego dochód do opodatkowania wyniósł 9.374,21 zł. Ustalenia powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zawarł w decyzji z dnia [...] Nr [...], w której określił E. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 1.251,00 zł. Od powyższej decyzji E. K. odwołał się wnioskując o jej uchylenie z uwagi na naruszenie prawa materialnego, to jest zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej co spowodowało, że przedmiotową decyzję wydano z naruszeniem art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm.), dalej zwaną w skrócie OP. Uzasadniając odwołanie strona podniosła, że używane samochody kupowane były na potrzeby własne oraz potrzeby członków rodziny. Odwołujący się zarzucił, że organ podatkowy nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, tj. nie ustalił celu zakupu samochodów, sposobu ich użytkowania oraz czy sprzedaż dokonywana była w celach zarobkowych, czy też wyprzedaży własnego majątku. Przeprowadzone analizy i ocena materiału dowodowego na niepełnym materiale stanowi, zdaniem strony - rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Dodatkowo odwołujący się twierdził, że organ podatkowy przyjmując, że podatnik prowadził działalność gospodarczą, winien uwzględnić w kosztach amortyzację oraz ponoszone koszty zużycia. Odwołujący domagał się, aby wszelkie wątpliwości rozstrzygane były na korzyść podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej we W. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że E. K. w latach 2005 - 2008 dokonał piętnastu transakcji w zakresie zakupu i sprzedaży pojazdów. W ocenie organu odwoławczego z powyższego wnika, że prowadzona przez E. K. w tych latach działalność w zakresie nabywania i sprzedaży pojazdów samochodowych nie była incydentalna, jednostkowa lub okazjonalna. Nie ulega wątpliwości, że nabyte samochody zostały zbyte w relatywnie krótkim okresie czasu (po upływie 5 do 14 miesięcy), zaś odwołujący się nie wskazał wiarygodnych okoliczności uzasadniających takie działanie. Ciągłość działania w zakresie zakupu i sprzedaży samochodów w aspekcie celowym oznacza, że E. K. posiadał plan działania, zakładający konieczność konsekwentnego podejmowania kolejnych czynności. Osiąganie korzyści majątkowych ze sprzedaży samochodów motywowało podatnika do nabywania kolejnych samochodów w sposób zorganizowany. Sposób dokonywania zakupów i sprzedaży pojazdów skierowany był na osiągnięcie zysku. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, zdaniem organu pozostaje fakt, że sprzedaż ww. samochodów w latach 2006-2008 była dla E. K. jedynym źródłem dochodów albowiem z akt sprawy wynika, że tylko w 2008 roku podatnik złożył w urzędzie skarbowym zeznanie podatkowe niemniej jednak także w tym roku podatnik nie wykazał żadnych dochodów do opodatkowania. Ponieważ wszystkie nabyte przez E. K. w latach 2005-2008 pojazdy zostały zakupione jako towary handlowe przeznaczone do dalszej odsprzedaży - nie mogły być uznane jako środki trwałe, zatem Podatnik nie miał możliwości naliczania odpisów amortyzacyjnych od samochodów stanowiących towary handlowe. W skardze – działając przez pełnomocnika - Strona wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Strona skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. jest zasady: praworządności, prawdy obiektywnej oraz przepisu art. 210 § 4 OP oraz zasad ogólnych postępowania, w szczególności zasady prawdy obiektywnej. W ocenie Skarżących, dokonana zaskarżoną decyzją analiza i ocena, oparta została o niepełny materiał dowodowy, co czyni ją dowolną i naruszającą zasadę swobodnej oceny dowodów określoną przepisem art. 191 OP. Zarzuca, że zaskarżoną decyzją przyjęto, że podatnik prowadził niezaewidencjonowaną działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży samochodów oraz postawiono tezę, że zakup samochodów był dokonany wyłącznie w celu sprzedaży. Teza ta, zdaniem Strony skarżącej, jest niedopuszczalna, gdyż nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W prowadzonym wobec podatnika postępowaniu podatkowym, jak wywodzi pełnomocnik Strony, istotnym było bowiem ustalenie celu zakupu samochodów, sposobu ich użytkowania oraz czy dokonana sprzedaż nosiła znamiona częstotliwości w celach zarobkowych czy też stanowiła wyprzedaż majątku. W ocenie pełnomocnika Strony, materiał dowodowy nie uzasadnia twierdzenia organów, że samochody zostały zakupione przez podatnika wyłącznie w celu ich dalszej sprzedaży. Zdaniem Strony skarżącej, brak jest również podstaw do uznania przez organy podatkowe, że czynności podejmowane przez podatnika, polegające na zakupie i sprzedaży samochodów osobowych wyczerpują znamiona działalności gospodarczej. Jej zdaniem, organ podatkowy nie rozpatrzył i całkowicie pominął fakt korzystania z samochodów przez podatnika i jego rodzinę dla celów osobistych. Materiał dowodowy potwierdza natomiast, że samochody były rejestrowane i używane przez podatnika. Używanie przez podatnika samochodu przez co najmniej 6 miesięcy oznacza, że był on wykorzystywany do celów osobistych i podatnik miał możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego w przypadku jego sprzedaży. Dodatkowo Skarżący wskazują, iż przyjmując, że podatnik prowadził działalność gospodarczą organ podatkowy powinien uwzględnić nie tylko amortyzację ale również ponoszone koszty zużycia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. K. z uwagi na brak przymiotu strony w niniejszym postępowaniu dotyczącym określenia E. K. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W 2006 r. (podobnie jak w 2007r.) E. K. nie złożył zeznania podatkowego, zatem odmiennie jak w roku 2008 (za który małżonkowie złożyli wspólne zeznanie podatkowe) w sprawie dotyczącej zobowiązań E. K. z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej za 2006 r. Jego żona – Z., nie miała legitymacji do występowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie legalności zaskarżonego aktu Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 145 §1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz.1270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.). Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane przez skarżącego – E. K. - zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza brak podstaw do zakwestionowania wyrażonego w decyzji stanowiska organu podatkowego. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął ustalony przez organy stan faktyczny, uwzględniając, że podjęte w niniejszej sprawie ustalenia poprzedziło właściwie przeprowadzone postępowanie podatkowe. Organy podatkowe działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, realizując w ten sposób zasadę legalizmu (praworządności), ukonstytuowaną w treści art. 120 OP. Poprzez uczynienie zadość w/w zasadzie urzeczywistniono kolejną zasadę, a mianowicie, zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 OP). Zasada zaufania wyraża się między innymi w tym, że uchybienia organów prowadzących postępowanie nie mogą powodować ujemnych następstw dla podatnika. Naruszenia w/w zasady nie stanowi natomiast podjęcie rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującymi przepisami, lecz sprzecznego z oczekiwaniami podatnika. Wcielając w życie powołane zasady, organy podatkowe dążyły do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu najbardziej zbliżonym do rzeczywistości, wcielając w życie zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 122 OP. Prowadząc postępowanie w sprawie, zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono także cały materiał dowodowy, dopuszczając - jako dowód - wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, czyniąc w ten sposób zadość regulacjom art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 OP. Dodać trzeba, że w sprawie znalazła pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 OP) a organy podatkowe przy ocenie zebranego materiału dowodowego kierowały się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Podsumowując należy przyjąć, że wbrew zarzutom skargi, działania rozstrzygających w sprawie organów podatkowych nie przekroczyły ram "dobrej administracji". W ocenie Sądu orzekającego w sprawie - decyzje organów podatkowych obydwu instancji spełniają też wszystkie przesłanki wskazane w art. 210 § 4 OP. W szczególności zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne i przytoczenie (bądź to w sentencji, bądź w uzasadnieniu) stosownych przepisów prawa materialnego i postępowania, które miały zastosowanie w sprawie. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowa była ocena, czy dokonane przez skarżącego w 2006 r. transakcje zakupu 5 i sprzedaży 3 samochodów można zakwalifikować jako pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm. – dalej zwanej: u.p.d.o.f.). Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.) pojęcie "pozarolnicza działalność gospodarcza" oznacza działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i pkt 4-9. Definicja ta określa cechy istotne, które muszą wystąpić, aby przyjąć, że czynności wykonywane przez określony podmiot stanowią pozarolniczą działalność gospodarczą. Są to zatem: charakter zarobkowy, zorganizowanie, ciągłość, prowadzenie działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. Uniwersalny słownik języka polskiego przypisuje słowu "zorganizować" znaczenie "zaplanować coś i przeprowadzić jakieś działanie", z kolei słowu "cięgle" znaczenie "trwający stale" albo "powtarzający się stale". W tym sensie przeciwieństwem działań zorganizowanych są działania przypadkowe, okazyjne, zaś przeciwieństwem działań ciągłych są działania jednorazowe, niepowtarzalne lub nie powtarzające się częstotliwe. Zdaniem skarżącego jego działalność nie spełniała warunków określonych w przytoczonym wyżej art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., bowiem samochody były nabywane na potrzeby osobiste i zbywane po upływie co najmniej 6 m-cy. Z zarzutami tymi nie można się zgodzić. Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej ma charakter obiektywny, co oznacza, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania przychodów do tego źródła, ma wypełnienie przesłanek określonych w ww. przepisie prawa. Bez znaczenia dla tej kwalifikacji pozostaje wola podatnika, jego subiektywne przekonanie, że realizuje przychody z innego źródła przychodów, bądź że sprawuje jedynie zarząd nad majątkiem osobistym. W ocenie Sądu nie ma decydującego znaczenia również i to, czy podatnik wykonał obowiązki ewidencyjne, tj. zgłosił zamiar wykonywania działalności właściwym organom administracji. Niezgłoszenie takiego zamiaru, w sytuacji gdy spełnione są przesłanki z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. oznacza, że dany podmiot osiąga faktycznie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przesądzającego znaczenia, nie ma także i to, czy podatnik prowadząc działalność gospodarczą dysponuje przedsiębiorstwem rozumianym, jako zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FSK 28/08 oraz wyrok WSA w Białymstoku sygn. akt I SA/Bk 309/08 dostępne w internetowej bazie orzeczeń sadów administracyjnych – www.nsa.gov.pl). Działalność skarżącego niewątpliwie nie miała charakteru incydentalnego, eliminującego jego czynności z zakresu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Przyjmuje się, że element ciągłości świadczy o względnie stałym zamiarze wykonywania działalności gospodarczej, co nie wyklucza możliwości prowadzenia jej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu. Ustawodawcy chodzi o wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Powinna to być działalność stała, planowa (celowa), przy czym obojętne jest, czy plan obejmuje dłuższy czy krótszy okres. Analiza akt sprawy potwierdza, że E. K. regularnie, na przestrzeni czterech lat (do 2005 do 2008 roku), w niedużych odstępach czasu i w sposób powtarzalny dokonał zakupu 15 używanych samochodów, a następnie odsprzedawał je z większym lub mniejszym zyskiem, czyniąc z tego jedyne źródło swojego dochodu. W ocenie Sądu z powyższego wynika, że prowadzona przez Stronę w latach 2005-2008 działalność w zakresie nabywania i sprzedaży pojazdów samochodowych nie była incydentalna, jednostkowa lub okazjonalna. Nie ulega wątpliwości, że nabyte samochody zostały zbyte w relatywnie krótkim okresie czasu (po upływie 5 do 14 m-cy), zaś odwołujący się nie wskazał wiarygodnych okoliczności uzasadniających takie działanie. Ciągłość działania w zakresie zakupu i sprzedaży samochodów w aspekcie celowym oznacza, że Podatnik posiadał plan działania, zakładający konieczność konsekwentnego podejmowania kolejnych czynności. Osiąganie korzyści majątkowych ze sprzedaży samochodów motywowało go do nabywania kolejnych samochodów w sposób zorganizowany. Sposób dokonywania zakupów i sprzedaży pojazdów nakierowany był na osiągnięcie zysku, a to z kolei nie jest powszechną cechą sprzedaży samochodów zakupionych na cele prywatne. Z powyższego wynika więc, że nabywanie przez E. K. używanych samochodów stanowiło formę zarobkowania i miało charakter zorganizowany, a zatem zawodowy, profesjonalny. O profesjonalnym charakterze czynności podejmowanych przez podatnika świadczy także korzystanie przez niego z powszechnie dostępnych form oferowania samochodów potencjalnym nabywcom do których należały m.in. ogłoszenia o sprzedaży zamieszczane w Internecie lub na konkretnym pojeździe. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, że sprzedaż ww. samochodów w latach 2006-2008 była dla E. K. jedynym źródłem dochodów albowiem z akt sprawy wynika, że tylko w 2008 roku podatnik złożył w urzędzie skarbowym zeznanie podatkowe niemniej jednak także w tym roku podatnik nie wykazał żadnych dochodów do opodatkowania. W tej sytuacji zasadnie organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji przyjął, że działalność podatnika cechuje ciągłość jak i nakierowanie na zysk, a to świadczy o tym, że czynności podejmowane przez E. K. noszą znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej, stanowiącej źródło przychodów określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że nabywane samochody służyły jedynie zaspakajaniu potrzeb życiowych podatnika i członków jego rodziny. E. K. dokonując zakupów samochodów używanych powinien był zdawać sobie sprawę z wynikających z tego faktu konsekwencji, zwłaszcza, że odbywało się to w sposób ciągły na przestrzeni kilku lat. Fakt, że podatnik lub członkowie jego rodziny mogli użytkować ww. samochody w okresie poprzedzającym ich sprzedaż nie uchyla jednak wniosku wyprowadzonego z pozostałych okoliczności sprawy, które w sposób jednoznaczny wskazują że sprzedaż pojazdów nosiła znamiona działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie, podnoszone przez pełnomocnika - zarzuty skargi, odnoszące się do wadliwego i naruszającego podstawowe zasady postępowania dowodowego. Organy poczyniły swoje ustalenia głównie na podstawie dokumentów źródłowych podatnika, oceniły też jego wyjaśnienia złożone w toku postępowania. Fakt odmiennej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie nie oznacza, że nie były one wzięte pod uwagę, a rozbieżność z oceną przyjętą przez podatnika nie czyni zaskarżonej decyzji wadliwą. Organy wzięły pod uwagę i zanalizowały wyjaśnienia skarżącego w zakresie oświadczeń o wykorzystywaniu nabywanych pojazdów wyłącznie do użytku osobistego. Powyższy materiał dowodowy został jednak oceniony odmiennie, niż oczekiwał tego podatnik. Organy stanęły bowiem na stanowisku, że zeznania skarżącego nie są wiarygodne, zaś w świetle pozostałych okoliczności sprawy i całokształtu zachowań podatnika nie stanowią dowodu na to, iż skarżący nie dokonywał handlu używanymi samochodami w ramach niezarejestrowanej działalności gospodarczej. Skarżący natomiast w toku postępowania podatkowego nie wykazał żadnej inicjatywy dowodowej, poza składaniem gołosłownych twierdzeń o tym, iż nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie handlu używanymi samochodami. Podatnik nie przedstawił żadnych racjonalnych argumentów, które w kontekście zasad doświadczenia życiowego, pozwalałyby przyjąć, iż jego "prywatne" potrzeby wymagały posiadania wielu samochodów w tym samym czasie, szczególnie, że w tym okresie, na przestrzeni wielu lat, nie uzyskiwał żadnych dochodów. Sąd stwierdza, iż przyjmując prawidłowo, że skarżący faktycznie prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami, organy podatkowe słusznie dokonały opodatkowania uzyskanych z tej działalności przychodów, kwalifikując je do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., czyli pozarolniczej działalności gospodarczej. Mając na uwadze okoliczność nie złożenia przez podatnika pisemnego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, właściwie postąpiono uznając, że jedyną dopuszczalną formą opodatkowania skarżącego będą tzw. zasady ogólne. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Podatnik w ramach działalności gospodarczej w zakresie zakupu i sprzedaży pojazdów w 2006 roku uzyskał przychód z tytułu sprzedaży poniższych pojazdów w wysokości 16.000,00 zł, który podlegał zaewidencjonowaniu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów: 1) [...] - sprzedaż w dniu 20 lipca 2006 r. - przychód w kwocie 4.000 zł, 2) [...] - sprzedaż w dniu 16 września 2006 r. - przychód w kwocie 1.000 zł, 3) [...] - sprzedaż w dniu 6 listopada 2006 r. - przychód w kwocie 11.000 zł. W związku z powyższym przychodem E. K. poniósł wydatki m.in. na zakup pojazdów, badania techniczne w łącznej kwocie 6.625,79 zł, które zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegały zaliczeniu w koszty uzyskania przychodów 2006 roku. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość, obejmującą likwidację majątku, nie prowadzą działalności gospodarczej, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b. Zgodnie z art. 22f ust. 3 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3.500 zł. W przypadku, gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 3.500 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo - w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie występuje definicja pojęcia "towarów handlowych". Natomiast definicja ta zawiera się w pojęciu "rzeczowe aktywa obrotowe" występującym w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), które definiowane są jako materiały nabyte w celu zużycia na własne potrzeby, wytworzone lub przetworzone przez jednostkę produkty gotowe (wyroby i usługi) zdatne do sprzedaży lub w toku produkcji, półprodukty oraz towary nabyte w celu odprzedaży w stanie nieprzetworzonym. Zatem aktywa obrotowe to składniki majątkowe, które zgodnie z oczekiwaniami podatnika zostaną zamienione na środki pieniężne lub zostaną zużyte w ciągu 12 miesięcy. Do rzeczowych aktywów obrotowych zalicza się m.in. towary nabyte w celu odsprzedaży w stanie nieprzetworzonym. Z akt sprawy wynika, że sprzedane przez E. K. w 2006 r. pojazdy zostały zakupione jako towary handlowe przeznaczone do dalszej odsprzedaży, a zatem zgodnie z powołanymi wyżej przepisami nie mogły być uznane jako środki trwałe i tym samym Podatnik nie miał możliwości naliczania odpisów amortyzacyjnych od samochodów stanowiących towary handlowe. W tej sytuacji, zawarty w skardze zarzut, odnoszący się do nie uwzględnienia przez organy podatkowe amortyzacji spornych samochodów i "kosztów ich zużycia" należy uznać za pozbawiony jakichkolwiek racji. Zarzut ten jest bezzasadny również z tego względu, że organy podatkowe, zakup samochodów w pełnej wysokości zaliczyły do kosztów uzyskania przychodów, a zatem nie można było ponownie zaliczyć ich w koszty podatkowe poprzez odpisy amortyzacyjne. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę jako niezasadną. Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] określającą E. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej polegającej na handlu używanymi samochodami. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do sądu administracyjnego skargą wniesioną przez pełnomocnika działającego w imieniu podatnika – E. K. oraz jego żony Z. K., która nie była ani stroną ani uczestnikiem postępowania zakończonego wydaniem decyzji w zakresie określenia E. K. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Jednym z wymogów skutecznego wniesienia skargi w sprawie jest ustalenie, że skarga pochodzi od strony, tj. osoby, która w świetle prawa legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu określonych rozstrzygnięć organów administracji publicznej. A contrario – o charakterze strony nie może decydować jedynie wola osoby działającej w takim charakterze. W orzecznictwie sądowym wskazuje się na procesowy i materialny aspekt pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt IV SA 815/97, LEX nr 43367). Procesowy – bo tylko osoba uczestnicząca faktycznie w sprawie może być stroną postępowania sądowego. Materialny – bo musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności. W stanie faktycznym sprawy, przedmiot skargi stanowiła decyzja w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. z tytułu prowadzonej przez E. K. działalności gospodarczej. Sporna decyzja wymiarowa (Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. z dnia [...] Nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...]Nr [...]) była konsekwencją uznania przez organy podatkowe, że E. K. prowadził w 2006 r. niezgłoszoną działalność gospodarczą w zakresie handlu używanymi samochodami. Przymiotu strony określonego w art. 7 i art. 133 § 1 w związku z art. 21 § 3 OP i art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. nie miała w tym postępowaniu podatkowym żona podatnika Z. K. i nie ma też - w świetle art. 32 i art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a. - legitymacji do zaskarżenia do sądu administracyjnego wydanej w jego wyniku decyzji. Sąd nie stwierdził przy tym, by określenie przez organy podatkowe zakresu podmiotowego prowadzonego postępowania nastąpiło z pominięciem Z. K. a tym samym, naruszało Jej prawa jako podatnika. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by małżonkowie prowadzili wspólnie działalność gospodarczą, która wygenerowała sporne zobowiązanie podatkowe. Brak legitymacji Z. K. wynika też z przebiegu postępowania, które za 2006 r. prowadzone było wyłącznie w stosunku do E. K. i Jego zobowiązań dotyczy wydana w sprawie decyzja - zaskarżona skargą przez oboje małżonków. Z. K. nie brała udziału w prowadzonym postępowaniu w charakterze strony ani nawet w charakterze uczestnika postępowania, albowiem nie spełniała kryteriów podatnika w postępowaniu podatkowym. Nie ma też (jak wynika z art. 31 i art. 50 P.p.s.a.) legitymacji procesowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego od decyzji, która nie dotyczy Jej praw i obowiązków, ale wyłącznie obowiązków Jej męża E. K. Odrzucenie skargi w stosunku do Z. K. nie pozbawia prawa do sądowej kontroli zaskarżonej decyzji przez E. K. Jakkolwiek skarga została wniesiona przez pełnomocnika działającego w imieniu obojga małżonków, to odrzucenie skargi w stosunku do Z. K. nie ma skutku względem E. K., który był stroną postępowania podatkowego a przez wniesienie skargi do sądu administracyjnego stał się stroną postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie dyspozycji art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.