I SA/Wr 402/10

r.Sygn. akt I SA/Wr 402/10 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2010 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Madej, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, sierpień, wrzesień, październik oraz grudzień 2004 r. oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Wyrokiem z 9 czerwca 2008 r. (sygn. akt I SA/Wr 1640/07), Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi A Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: podatnik/ strona/ spółka/ skarżąca) uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej) z [...] sierpnia 2007 r. (nr [...]) w pkt 1, 2 i 3, w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor UKS) z [...] maja 2007 r. (nr [...]), w pozostałej zaś części skargę oddalił. Z przedstawionego przez Sąd toku postępowania wynika, że w/w decyzją Dyrektor Izby Skarbowej decyzję organu pierwszej instancji: 1) utrzymał w mocy w części dotyczącej określenia kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za luty, marzec i kwiecień 2004 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za kwiecień 2004 r.; 2) utrzymał w mocy w części dotyczącej określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2004 r. oraz kwoty podatku VAT za wrzesień 2004 r.; 3) utrzymał w mocy w części dotyczącej określenia kwoty zobowiązania w podatku VAT za październik 2004 r. i uchylił w części dotyczącej ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania za ten miesiąc i w tej części umorzył postępowanie w sprawie; 4) uchylił w części dotyczącej określenia kwoty zobowiązania w podatku VAT oraz ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania za grudzień 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podzielił pogląd Dyrektora UKS, iż 6 faktur, wystawionych w lutym i marcu 2004 r. przez B, nie dokumentowało faktycznie dokonanych przez ten podmiot transakcji sprzedaży oleju napędowego. W ocenie organu, działalność gospodarczą pod nazwą B w rzeczywistości prowadził C, który trudnił się obrotem paliwami. Zdaniem organu drugiej instancji, odnośnie powyższego, kluczowe znaczenie miała okoliczność, że na żadnej z 6 faktur nie znajdowały się dane faktycznego sprzedawcy oleju. Tym samym faktury te, jako nie dokumentujące rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, nie dawały stronie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w tych fakturach. B nie czynił bowiem zadość podstawowej przesłance uznania go za podatnika VAT, tj. realizowania czynności opodatkowanej na własny rachunek. Powyższe - w opinii organu - oznaczało, iż w rzeczywistości potwierdzona spornymi fakturami sprzedaż nie była dokonywana na rachunek B, który - jak ustalono w trakcie prowadzonego postępowania - jedynie firmował swoją nazwą działalność, której w istocie nie prowadził. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. - dalej: ustawa VAT) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 - dalej: rozporządzenie VAT) jasno wynika, iż uprawnienie podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony może być realizowane tylko wtedy, gdy nabycie towarów zostanie potwierdzone fakturą wystawioną przez podatnika faktycznie dokonującego sprzedaży, przy czym faktura powinna być wystawiona zgodnie z przepisami prawa. W szczególności, stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy VAT, faktura powinna potwierdzać m. in. sprzedaż towarów oraz zawierać dane dotyczące podatnika (sprzedawcy) i nabywcy. Jeżeli zatem czynność wymieniona w fakturze nie została dokonana przez podmiot wskazany, jako sprzedawca, to tym samym należy przyjąć, iż nie doszło do nabycia towaru (usługi) od tego podmiotu. Organ odwoławczy uznał ponadto, że Dyrektor UKS prawidłowo stwierdził, iż spółka - w sierpniu 2004 r. - dwukrotnie odliczyła podatek VAT naliczony, wynikający z jednej transakcji zakupu paliwa od D S.A. Jednocześnie wskazał, iż dodatkowe zobowiązanie podatkowe należało ustalić za sierpień 2004 r., nie zaś za październik tego roku. Oceniając natomiast rozstrzygnięcia dotyczące zakupów oleju napędowego od E Sp. z o. o., Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że wnioski organu pierwszej instancji były przedwczesne. W skardze, odnosząc się do kwestii zakupu oleju napędowego od firmy B, spółka wywiodła, iż nabywca ma prawo odliczyć podatek VAT związany z dostawą towaru również wtedy, gdy dostawa realizowana była przez sprzedawcę w celu dokonania oszustwa podatkowego, nawet, jeśli przepisy krajowe takiej czynności nadają przymiot bezwzględnie nieważnej, o ile nabywca towaru o oszustwie tym nie wiedział i nie mógł się dowiedzieć. Podniosła, że nawet przy dochowaniu należytej staranności nie mogła stwierdzić po stronie B tzw. firmanctwa. Spółka nie zakwestionowała natomiast pozostałych rozstrzygnięć organu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. WSA we Wrocławiu skargę uwzględnił i uchylił decyzję organu drugiej instancji w zaskarżonej części. Sąd wskazał, że organy podatkowe w istocie nie zanegowały, iż fizycznie dostawa towarów - w ilościach wynikających ze spornych faktur - rzeczywiście miała miejsce. Nie zakwestionowały również, iż wystawca faktur zadeklarował i zapłacił podatek VAT naliczony w tych fakturach. Z akt sprawy nie wynika także, zdaniem Sądu, aby organy nie traktowały C. K., prowadzącego Przedsiębiorstwo B, jako podatnika VAT lub uznały zapłacony przez niego podatek za nienależny. Sąd stwierdził, iż wobec tego należało przyjąć, że C. K. był zarejestrowanym podatnikiem VAT, uprawnionym do wystawiania faktur. Skoro podatek wynikający z faktur został, czego organy nie kwestionują, prawidłowo przez wystawcę zapłacony, podstawowa zasada konstrukcyjna podatku od wartości dodanej, jaką jest neutralność i potrącalność tego podatku, nakazuje aby nabywca miał prawo do odliczenia podatku naliczonego w fakturze potwierdzającej zakup towaru. W tej sytuacji nie można, w opinii Sądu, twierdzić, że faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Sąd podkreślił ponadto, iż orzekające w sprawie organy nie negowały, że skarżąca działała bez świadomości, iż kontrahent w istocie jedynie firmuje cudzą działalność. Nie można tu więc mówić o czynności pozornej lub nieważnej. Sąd wskazał, że ustawa VAT nie wiąże istnienia obowiązku podatkowego z osobistym wykonywaniem czynności związanych z prowadzeniem działalności. Wobec tego, ani to, iż w imieniu C. K. działała inna osoba, ani to, że w rzeczywistości ta osoba czerpała korzyści z działalności gospodarczej nie uchyla faktu, iż wystawca faktury był z tytułu tych transakcji zobowiązany do zapłaty podatku należnego a transakcja została wykonana. Zauważył Sąd, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy VAT podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Skoro w sprawie niesporne było, iż skarżąca spółka towar nabyła a w związku z tym nabyciem podatek należny został odprowadzony, to spełnione zostały warunki określone w tym przepisie. Sąd zaakcentował, że odrzucanie jednoznacznego wyniku, jaki daje wykładnia językowa jasno sformułowanego przepisu i interpretowanie go w sposób rozszerzający, polegający na uzupełnieniu jego treści w oparciu o reguły celowościowe, prowadzący do zaostrzenia warunków, jakie muszą być spełnione, aby podatnik mógł skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 19 ust. 1 ustawy VAT, jest w demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalne. WSA wywiódł, iż spółka, nawet dokładając należytej staranności i wykorzystując wszelkie przysługujące jej uprawnienia, nie była w stanie stwierdzić, że w firmie B zachodzą opisane przez organy podatkowe nieprawidłowości. Wszelkie bowiem dostępne dane - w tym prowadzone przez te organy rejestry - potwierdzały, iż firma taka istnieje, jest podatnikiem podatku VAT i podatek ten prawidłowo rozlicza. Reasumując WSA stwierdził, że w sprawie błędnie uznano, iż sporne faktury nie odzwierciedlały dostawy towarów związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Za prawidłowe natomiast Sąd uznał uchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji organu pierwszej instancji w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe i umorzenie w tym zakresie postępowanie. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżył wyrok WSA w całości. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA), wyrokiem z 17 lutego 2010 r. (sygn. akt I FSK 2082/08), uchylił skarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA. Uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do istoty sporu NSA zauważył, iż wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy VAT prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług nie może być realizowane w odniesieniu do faktur wystawionych przez osobę będącą zarejestrowanym podatnikiem VAT, której udowodniono firmanctwo. Przenosząc zaprezentowane stanowisko na grunt niniejszej sprawy za nietrafne uznał NSA twierdzenie sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe naruszyły art. 19 ustawy VAT. Przesądził, iż w sprawie wystawca faktur firmował swoim nazwiskiem działalność prowadzoną przez inne osoby. Uznał, że w zaistniałym stanie faktycznym mieliśmy do czynienia z sytuacją, w której to nie wystawca faktur dokonał czynności udokumentowanych fakturami. Sąd kasacyjny stwierdził, iż w takim stanie rzeczy spółka nie mogła obniżyć podatku należnego o podatek naliczony, określony w fakturach. Sąd drugiej instancji podzielił także sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.). NSA stwierdził, że skarżona do WSA decyzja wydana została w przedmiocie podatku VAT za: luty, marzec, kwiecień, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2004 r. Sąd pierwszej instancji tymczasem odniósł się do istoty sporu dotyczącej rozliczenia za luty i marzec, nie ustosunkowując się w żaden sposób do pozostałych okresów. WSA, uchylając skarżoną decyzję, nie zawarł również wskazań co do dalszego postępowania. Wspomniane niedostatki i braki uzasadnienia wyroku podważały, zdaniem Sądu drugiej instancji, możliwość dokonania jego efektywnej kontroli instancyjnej. W tej sytuacji, przedwczesnym i merytorycznie niezasadnym byłoby, w opinii tego Sądu, analizowanie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 86 ustawy VAT z 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Na wstępie zaakcentować należy, iż w związku z tym, że w sprawie WSA we Wrocławiu wydał wyrok, który został zaskarżony skargą kasacyjną, uwzględnioną przez NSA, ramy kognicji Sądu rozpoznającego obecnie skargę zostały ograniczone rozstrzygnięciami zapadłymi wcześniej w sprawie. Zauważa się bowiem, że stosownie do regulacji art. 190 u.p.p.s.a. "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej, od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 u.p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, który może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (patrz: wyrok WSA w Gliwicach z 12 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 1672/06, LEX nr 236965). WSA we Wrocławiu, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma zatem całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, gdyż dokonana przez NSA w wyroku z 17 lutego 2010 r. (sygn. akt I FSK 2082/07) wykładnia prawa jest dla niego wiążąca. Sąd, w składzie rozpoznającym ponownie sprawę, mógłby odstąpić od zawartej w orzeczeniu sądu kasacyjnego wykładni prawa wyłącznie wtedy, jeżeli stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, uległby tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie miałyby zastosowania przepisy wyjaśnione przez ten Sąd, ewentualnie, jeśli po wydaniu orzeczenia przez Sąd kasacyjny zmieniłby się stan prawny. Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organy skarbowe zasadnie zakwestionowały prawo strony do odliczenia podatku naliczonego w 6 fakturach, potwierdzających zakup przez skarżącą spółkę oleju napędowego, wystawionych przez firmę B, należącą formalnie do C. K.. Powyższe znajdowało oparcie w art. 19 ust. 1 ustawy VAT, statuującym podstawowe prawo podatnika VAT, tj. prawo od pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie towarów (usług). Za wyrokującym w sprawie Sądem kasacyjnym należało przyjąć, że art. 19 ust. 1 ustawy VAT należy interpretować w taki sposób, iż faktura nie odzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności, która rodziłaby u wystawcy obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku, nawet, gdy pozostaje on w dobrej wierze, że wszedł w posiadanie towaru wykazanego na fakturze na podstawie skutecznej czynności cywilnoprawnej. Przyznanie bowiem prawa do odliczenia podatku w takim przypadku oznaczałoby, iż prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę taką wystawił, jako nie realizujący czynności opisanej w tej fakturze (innym zagadnieniem jest obowiązek uiszczenia przez ten podmiot podatku wykazanego na fakturze bez obowiązku podatkowego). Prawo do odliczenia podatku jest bowiem następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak jest takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury to nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak jest prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. Według Sądu, umożliwienie skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku VAT, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia. W omawianym przypadku, co przesądził NSA, kwota wykazana na fakturze, jako podatek, nie jest natomiast faktycznym podatkiem należnym Skarbowi Państwa, lecz kwotą "podszywającą" się pod ten podatek, w celu wyłudzenia jej od nabywcy towaru (przy założeniu, że działa on w nieświadomości tego procederu). Tymczasem w art. 19 ust. 1 ustawy VAT wskazano, iż podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a nie kwotę wykazaną jedynie jako ten podatek, nie będąc nim faktycznie, a więc nie będąc świadczeniem należnym Skarbowi Państwa. Za Sądem kasacyjnym, WSA - w składzie orzekającym obecnie w sprawie -przyjmuje również, że prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy VAT, może być realizowane w odniesieniu do podatku naliczonego wskazanego w fakturach wystawionych przez podatnika, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Prawo to nie może być zatem realizowane w odniesieniu do faktur wystawionych przez osobę będącą zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, której udowodniono firmanctwo, co oznacza, iż osoba ta dopuściła do posługiwania się jej nazwiskiem dla firmowania działalności gospodarczej, faktycznie tej działalności nie wykonując. Nie spełniała zatem warunków określonych w art. 5 ust. 1 ustawy VAT. Będąc związany wykładnią dokonaną przez NSA tutejszy Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie, kwestionując prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego w fakturach wystawionych przez firmę B, organy podatkowe nie naruszyły art. 19 ustawy VAT. Zauważyć bowiem trzeba, iż w sprawie, co niewątpliwie ustalono w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym (kontrolnym), wystawca faktur (B) firmował swoją nazwą działalność prowadzoną w istocie przez inne osoby. W zaistniałym stanie faktycznym mieliśmy tym samym do czynienia z sytuacją, w której to nie wystawca faktur dokonał faktycznie czynności, które zostały przez nie stwierdzone. Faktury te nie odzwierciedlały zatem rzeczywiście dokonanych czynności przez ich wystawcę, które rodziłyby u niego obowiązek podatkowy. W takim stanie rzeczy skarżąca nie mogła więc obniżyć podatku należnego o podatek naliczony określony w przedmiotowych fakturach. Reasumując Sąd uznał, iż w sprawie dokonano prawidłowego wymiaru zobowiązania w podatku VAT za luty, marzec i kwiecień 2004 r., pierwotnie należycie ustalając materialno - prawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia, w tym zasadnicze elementy wpływające na wymiar tego zobowiązania, tj. podatek naliczony i należny. W konsekwencji stwierdzenia, że podatnik w deklaracji za kwiecień 2004 r. wykazał kwotę zobowiązania w wysokości niższej od należnej, co było wynikiem uchybień poczynionych w rozliczeniach za luty i marzec (w związku z odliczeniem kwot podatku naliczonego w fakturach wystawionych przez B) i nieuprawnionego uwzględnienia w rozliczeniu za ten miesiąc kwoty [...] zł, tj. nadwyżki podatku naliczonego za marzec, w sprawie zasadnie - za kwiecień 2004 r. - ustalono również dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia tego zobowiązania ([...] x 30%/). Powyższe znajdowało oparcie w treści art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm. - dalej: ustawa VAT z 2004 r.). W tym stanie rzeczy, w kontekście rozliczenia faktur wystawionych przez firmę B, za chybione należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej regulacji art. 19 ust. 1 ustawy VAT z 1993 r., art. 109 ust. 4 ustawy VAT z 2004 r. oraz art. 113, 120, 121, 122, 180 § 1 i 187 § 1 O.p. Abstrahując od powyższego, Sąd za zasadne uznaje pozostałe rozstrzygnięcia organu odwoławczego, co do których na etapie skargi nie istniał między stronami spór. I tak, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora UKS w części dotyczącej określenia za sierpień 2004 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc ([...] zł), określenia kwoty zobowiązania podatkowego za wrzesień 2004 r. ([...] zł), określenia kwoty tego zobowiązania za październik 2004 r. ([...] zł) oraz uchylił tę decyzję w części dotyczącej ustalenia - za październik 2004 r. - kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego i umorzył w tym zakresie postępowanie w sprawie. W sprawie prawidłowo ustalono, czego strona nie kwestionuje - tłumacząc to w skardze błędem księgowym, iż spółka dwukrotnie, tj. z naruszeniem art. 86 ust. 1 ustawy VAT z 2004 r., odliczyła podatek VAT naliczony wynikający z jednej dostawy paliwa przez D S.A. Sąd zauważa, że korekta podatku naliczonego o kwotę [...] zł wpłynęła na rozliczenie podatku VAT za sierpień 2004 r. (wielkość podatku VAT naliczonego podlegającego rozliczeniu w następnym miesiącu zmniejszono o [...] zł), za wrzesień 2004 r. (powstało zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł oraz zawyżenie podatku VAT naliczonego podlegającego rozliczeniu w następnym miesiącu o kwotę [...] zł) i za październik 2004 r. (zobowiązanie podatkowe zostało podwyższone o [...] zł). Sąd zauważa, iż mając na uwadze treść regulacji art. 109 ust. 5 i 6 ustawy VAT z 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie uznał, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe w zaistniałym stanie faktycznym organ pierwszej instancji powinien był ustalić za sierpień 2004 r. w wysokości 30% kwoty zawyżenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego podlegającej przeniesieniu na przyszły okres rozliczeniowy. Natomiast ustalenie dodatkowego zobowiązania w podatku VAT dopiero w rozliczeniu za październik 2004 r. było ze swej istoty działaniem nieprawidłowym. WSA uznaje za słuszne stanowisko organu odwoławczego także w części dotyczącej rozliczenia za grudzień 2004 r. i uznania za przedwczesne rozstrzygnięcia kwestionującego prawo podatnika do rozliczenia podatku naliczonego w czterech, potwierdzających zakup od E Sp. z o. o. oleju napędowego, fakturach. Zdaniem Sądu, poczynione przez organ kontroli ustalenia w powyższym zakresie nie stanowiły dostatecznej podstawy do uznania, że w/w podmiot, pomimo jego wskazania w treści faktur, nie był rzeczywistym dostawcą oleju do spółki. Tym samym zasadnie postąpił Dyrektor Izby Skarbowej uchylając decyzję organu pierwszej instancji w zakresie rozliczeń za grudzień 2004 r. i przekazując w tym zakresie sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.