I SA/Wr 4191/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Hnatiuk Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Zbigniew Łoboda (spr.) Protokolant Barbara Głowaczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2004 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2001 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. W. nr [...] z dnia [...] ustalającą K. P. łączne zobowiązanie pieniężne za 2001 r. w wysokości [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji podał, iż [...] K. P. nabył od ojca - J. P. grunty rolne o powierzchni [...] ha oraz budynki o powierzchni [...] m2, w których zbywca prowadził działalność gospodarczą w zakresie uboju drobiu. W dniu [...] K.P. złożył oświadczenie, iż budynki są wykorzystywane na cele rolnicze. Organ podatkowy I instancji przeprowadził w związku z tym oględziny, w wyniku czego ustalił, iż w przedmiotowych budynkach nie są przechowywane płody rolne ani maszyny rolnicze. W dwóch budynkach znajdowały się jedynie maszyny i urządzenia związane z prowadzonym tu poprzednio zakładem drobiarskim, tj. ciągi produkcyjne i maszyny do przetwórstwa, natomiast w trzecim budynku przechowywane były pojemniki i skrzynie produkcyjne. Do protokołu oględzin K. P. nie zgłosił zastrzeżeń, natomiast w piśmie z dnia [...] przyznając, że podczas oględzin w jego gospodarstwie nie była prowadzona produkcja rolna, podniósł jednocześnie, iż "jest to podyktowane brakiem koniunktury na rynku, a nie zmianą pierwotnego statusu gospodarstwa". Dodał przy tym, że "z powodu braku środków, wyłącznie dla potrzeb Komisji, nie jest w stanie przedstawić dowodów na prowadzenie produkcji rolnej". Według niego wystarczającym argumentem, że jego gospodarstwo nie traci dotychczasowego charakteru jest okoliczność, iż nie jest tam prowadzona żadna inna działalność nierolnicza i dlatego znajdujące się w nim budynki nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Wskazaną wyżej decyzją Burmistrz Miasta i Gminy K. W., ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne, na które złożyły się podatek rolny w kwocie [...] oraz podatek od nieruchomości [...]. Wymiar podatkowy odpowiadał powierzchniom, należących do K. P. i przez niego zeznanych, gruntów rolnych oraz budynków. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem strona wniosła odwołanie podnosząc zasadniczo argumenty takie jak we wskazanym wyżej piśmie z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., co już zaznaczono, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołał stosowne przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.), wyjaśniając zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W odniesieniu zaś do spornej kwestii, przytaczając treść art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podał, iż dla zwolnienia od podatku od nieruchomości podstawowe znaczenia ma okoliczność, czy budynki podatnika są związane z działalnością rolniczą. Ponieważ zarówno przeprowadzone oględziny jak i wypowiedzi samego podatnika wskazywały, że obecnie nie jest w nich prowadzona działalność rolnicza, przeto przyjąć należało, że nie istnieje związek uzasadniający zwolnienie od podatku. Dodatkowo, odnosząc się do argumentów odwołania, organ II instancji wskazał, iż przerwa w prowadzeniu produkcji rolnej, nie uzasadniona względami produkcyjnymi, a tylko koniecznością przeprowadzenia remontu budynków, oznacza ustanie powyżej wyjaśnionego związku. Nie godząc się ze stanowiskiem Kolegium, K. P. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestionując wymiar podatku od nieruchomości. Wskazał, że jego działka jest zabudowana dwoma kurnikami o powierzchni [...] m2 każdy, w tym jeden przeznaczony jest na ubojnię drobiu. W umowie sporządzonej w formie aktu notarialnego, na podstawie której nabył gospodarstwo rolne, wyraźnie zaznaczono, że nieruchomość przeznaczona jest do dalszego użytkowania rolniczego. Podniósł dalej, że przedmiotowe budynki są remontowane, bo należy je odpowiednio przygotować do prowadzenia produkcji rolnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumentację zbieżną z treścią uzasadnienia swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Skarga nie była uzasadniona. Przede wszystkim trzeba podkreślić, iż w zakresie potrzebnym do rozstrzygnięcia sprawy, stan faktyczny między stronami nie był sporny. K. P. będąc właścicielem gruntów rolnych oraz budynków gospodarczych, nie prowadził w nich działalności rolniczej. Okoliczność tę potwierdziły przeprowadzone w dniu [...]. oględziny, a także wyjaśnienia Skarżącego. Z początku utrzymywał, że budynków nie wykorzystuje dla celów rolniczych, gdyż "jest to spowodowane chwilowym zastojem w produkcji" i "brakiem koniunktury na rynku" (oświadczenie z dnia [...]). Miesiąc później, jak wynika z treści złożonego odwołania, K.P. podnosił, że zarówno budynek ubojni, jak i kurnik poddawane są modernizacji w celu sprostania wymogom Unii Europejskiej, oraz podobnie według jego twierdzeń zawartych w skardze – że budynki są remontowane. Również na rozprawie w dniu [...]Skarżący wyjaśnił do protokołu, że działalności w spornych budynkach nie rozpoczął, gdyż prowadzi dalej prace remontowe. W istocie zatem spór między stronami dotyczył wykładni art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.). Stosownie do tego przepisu, zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części związane z działalnością leśną, zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, oraz w gospodarstwach rolnych, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, budynki gospodarcze lub ich części związane z działalnością rolniczą. Jak stąd wynika, w odniesieniu do realiów sprawy, dla uznania zwolnienia podatkowego należałoby stwierdzić, że znajdujące się w gospodarstwie rolnym Skarżącego budynki gospodarcze związane z działalnością rolniczą. Organy podatkowe utrzymywały, że związek ów ma charakter faktyczny i nie zachodzi, gdy obiekty są dopiero przystosowywane do działalności rolniczej, natomiast podatnik wywodził, że wystarczający jest sam fakt nie wykorzystywania budynków na cele nierolnicze. Nawiązując do przytoczonej powyżej treści art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, trzeba raz jeszcze przypomnieć, że przewidziane tam zwolnienie dotyczy w gospodarstwach rolnych, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, budynków gospodarczych lub ich części związanych z działalnością rolniczą. Według art. 3 ust. 2 ustawy, za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz hodowlę ryb. Wynika z tego, że wskazany wyżej związek zachodzi, gdy budynki są faktycznie wykorzystywane dla celów produkcji roślinnej, zwierzęcej, bądź innej przed chwilą wymienionej. Nie wystarczy zatem – wbrew twierdzeniom Skarżącego – sama okoliczność przynależenia budynków do gospodarstwa rolnego i nie wykorzystywania ich na działalność nierolniczą. Istnienie związku oznacza wystąpienie pewnej relacji, a nie jej brak. Natomiast relacją taką nie jest sama przynależność budynków do gospodarstwa, skoro cyt. już art. 7 ust. 1 pkt 7 wymaga obok tego istnienia jeszcze związku, o którym była przed chwilą mowa ("w gospodarstwach rolnych, budynki gospodarcze lub ich części związane z działalnością rolniczą"). Trzeba jeszcze tylko dodać, że wszelkie zwolnienia podatkowe stanowią odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i jako takie powinny być rozumiane w sposób ścisły. Nie można zatem zwolnień podatkowych wykładać w sposób rozszerzający. Ścisłe ich rozumienie oznacza przede wszystkim ustalenie ich znaczenia zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu. Poczynione powyżej uwagi nakazały uznać, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nie narusza prawa, co uczyniło skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.