I SA/Wr 428/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Sp. jawna w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...]. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. w przedmiocie rozliczeń w podatku od towarów i usług skarżąca spółka, zastępowana w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu przez radcę prawnego, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego żądania skarżąca wskazała, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci wstrzymania jej zdolności do prowadzenia przedsiębiorstwa oraz zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci niewypłacalności strony jako przedsiębiorcy. W ocenie skarżącej rząd wysokości kwot zabezpieczenia sam z siebie zwalnia od konieczności szczegółowego uprawdopodobnienia tego niebezpieczeństwa. Argumentowała strona, że mocą decyzji organu pierwszej instancji bezprawnie zarządzono zabezpieczenia na majątku strony powodując szkody w obrocie gospodarczym i pieniężnym strony. Stąd też wstrzymanie wykonania powinno dotyczyć również decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wedle zdania 3 w § 3 artykułu 61 – dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, którymi są akty organów drugiej instancji, ale także akty pierwszoinstancyjne. W tej konkretnej sprawie dotyczy to zaś decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Jak wynika z treści powołanego przepisu prawa, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga przy tym podkreślenia, że przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do ryzyka następstw o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), zaś wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Dodania też wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie bierze pod uwagę zarzutów kierowanych wobec skarżonej decyzji, albowiem wiązałoby się to z oceną jej legalności, a więc merytorycznym rozpoznaniem sprawy, która na etapie postępowania incydentalnego jest niedopuszczalna. Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej należy podnieść, że wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji strona skarżąca sformułowała ogólnikową argumentację powołując okoliczności takie jak ryzyko utraty zdolności prowadzenia przedsiębiorstwa oraz niewypłacalności przedsiębiorcy. Okoliczności te w ocenie Sądu nie stanowią przesłanek do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo o jakim mowa w ww. przepisie. Podstawą pozytywnego rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest bowiem ochrona strony przed wszystkimi negatywnymi skutkami jakie wiążą się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a jedynie przed takimi tylko skutkami, których naprawienie, po uwzględnieniu skargi, nie byłoby możliwe lub znacznie utrudnione. Podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie znalazł także na podstawie samej wysokości kwot zabezpieczenia, o których wspomina strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Wysokość ta może być brana pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie, ale wyłącznie w sytuacji wykazania przez wnioskodawcę tego, na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście ujemnych następstw o jakich mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tego rodzaju argumentacji w rozpatrywanym wniosku zabrakło, podobnie jak dokumentów z których można by wnioskować o istnieniu obawy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może wiązać się z kwalifikowanymi następstwami dla wnioskodawcy, jak znaczna szkoda, czy trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, o czym postanowił jak w sentencji.