I SA/Wr 441/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 8 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W, z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. "A" z dnia [...] r. nr [...], określającą A. B. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w 2008 r. w wysokości 79.800,00 zł. W toku prowadzonego postępowania organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że w dniu 30 grudnia 2008 r. A. B. sprzedała lokal mieszkalny numer [...], położony we W. przy ul. P. [...] za kwotę 420.000,00 zł. Powyższy lokal mieszkalny strona nabyła na podstawie umowy darowizny z dnia 31 października 2007 r. W dniu 30 kwietnia 2010 r. strona złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT – 36 za rok 2008, wykazując zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości 79.800,00 zł. Następnie w dniu 14 lipca 2010 r. strona złożyła korektę zeznania podatkowego PIT -36 za rok 2008, w której nie wykazała powyższego zobowiązania podatkowego. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że strona nie jest uprawniona do skorzystania z ulgi meldunkowej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.d.o.f., ponieważ w terminie do 30 kwietnia 2009 r. nie złożyła oświadczenia o spełnieniu wymogów do zastosowania tego zwolnienia. Organ podatkowy nie zgodził się ze stroną, że oświadczenie to może zastąpić złożone w dniu 29 grudnia 2006 r. zgłoszenie identyfikacyjne/zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej nieprowadzącej samodzielnie działalności gospodarczej NIP – 3, w którym strona zgłosiła miejsce zameldowania we W. przy ul. P. [...]/[...] od dnia 1 września 2006 r. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. "A" określił stronie należny podatek dochodowy w wysokości 79.800,00 zł, tj. 19 % od dochodu w wysokości 420.000,00 zł. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczących ulgi meldunkowej, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 75 Konstytucji RP. Według strony oświadczenie o spełnieniu wymogów do zastosowania zwolnienia dochodu ze sprzedaży zostało złożone na druku NIP – 3, a nazwa druku nie jest istotna. Podatniczka zarzuciła, że za brak potwierdzenia faktu znanego organowi podatkowemu została ukarana absurdalną kwotą 90.000,00 zł. Ponadto strona wskazała, że w dniu sprzedaży lokalu mieszkalnego stawiła się w Urzędzie Skarbowym W. "A" w celu uzyskania zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku zapłaty podatku z tytułu otrzymanej darowizny. Pracownicy organu podatkowego nie poinformowali jej wówczas o konieczności dokonania jakichkolwiek czynności formalnych, związanych ze zbyciem nieruchomości. Przy piśmie z dnia 2 listopada 2010 r. podatniczka przedłożyła skargę skierowaną do Ministra Finansów, w której wyjaśniła, że dochód uzyskany ze sprzedaży przeznaczyła na nabycie w tym samym czasie innego lokalu mieszkalnego. Ponadto podatniczka przedłożyła kopię pismo Rzecznika Praw Obywatelskich RP z dnia 13 maja 2009 r. do Ministra Finansów, w którym Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się o rozważenie zasadności zainicjowania prac nad ujednoliceniem systemu mieszkaniowych ulg podatkowych w sposób zgodny z zasadami konstytucyjnymi. Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie uwzględnił zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stronie nie przysługuje prawo do skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej, ponieważ podatniczka nie złożyła w terminie do 30 kwietnia 2009 r. oświadczenia o spełnieniu wymogów do zastosowania zwolnienia dochodu uzyskanego ze sprzedaży. Zgłoszenie identyfikacyjne/zgłoszenie aktualizacyjne NIP – 3 nie może zostać uznane za powyższe oświadczenie, bowiem zostało złożone w Urzędzie Skarbowym w dniu 29 grudnia 2006 r., a więc nie tylko przed sprzedażą lokalu mieszkalnego w dniu 30 grudnia 2008 r., ale również przed nabyciem tego lokalu w dniu 31 października 2007 r. Zgłoszenie aktualizacyjne NIP – 3 nie jest związane ze zbyciem lokalu i nie może mieć wpływu na określenie wysokości podatku, skoro w dniu jego złożenia podatniczka nie władała nieruchomością. Nie można się więc zgodzić z zarzutem naruszenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczących ulgi meldunkowej. Organ odwoławczy wskazał, że odmienna ocena materiału dowodowego przez organ podatkowy nie stanowi o naruszeniu zasady zaufania, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Na organie podatkowym nie ciążył też obowiązek poinformowania podatniczki o warunkach skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej. Zamiarem podatniczki nie było bowiem uzyskanie w dniu wizyty w Urzędzie Skarbowym informacji dotyczących opodatkowania dochodu z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu odwoławczego, organy podatkowe nie są kompetentne do dokonywania oceny zgodności z Konstytucją RP uregulowań zawartych w ustawach podatkowych, w tym dotyczących tzw. ulgi mieszkaniowej. Wprowadzenie w ustawie podatkowej warunków do skorzystania z ulg podatkowych nie może być utożsamiane z brakiem realizacji polityki wspierania działań obywateli do uzyskania własnego mieszkania. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił również, że wbrew twierdzeniom podatniczki, zbycie lokalu mieszkalnego nie było "częścią procesu zamiany mieszkania na inne", skoro podatniczka osiągnęła przychód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w wysokości 420.000,00 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. oraz wiążące się z tym naruszenie art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podniosła, że organ podatkowy wiedział o przysługującym jej prawie do skorzystania z ulgi meldunkowej, a wiedza ta pochodziła ze złożonego zgłoszenia aktualizacyjnego NIP – 3. Fakt posiadania tej wiedzy nie był kwestionowany przez organ podatkowy. Zdaniem skarżącej, w art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f określono wyłącznie termin końcowy, a nie przedział czasowy, w którym złożenie oświadczenia jest możliwe. Organy podatkowe dokonały zawężającej i nieuprawnionej interpretacji przepisów podatkowych. Skarżąca zarzuciła również naruszenie konstytucyjnej zasady równości, wyrażonej w art. 32 ust. 1 oraz naruszenie obowiązków organów państwa, wynikających z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżąca wyjaśniła, że za pieniądze uzyskane ze sprzedaży nabyła w tym samym czasie inny lokal mieszkalny, nie osiągając dochodu. Zbycie lokalu mieszkalnego było jednym z elementów procesu zamiany mieszkań, spowodowanego uciążliwym sąsiedztwem. Według skarżącej, w piśmie z dnia 13 maja 2009 r. Rzecznik Praw Obywatelskich RP uznał uregulowania dotyczące ulgi meldunkowej za niekonstytucyjne, stwierdzając, że "wyłączenie z systemu zwolnień przedmiotowych przychodów, których źródłem jest odpłatne zbycie nieruchomości i praw nabytych w latach 2007 – 2008, wydatkowanych przez podatników na własne cele mieszkaniowe jest oceniane jako naruszające konstytucyjną zasadę równości" (...) Niemniej jednak oczekiwania podatników, którzy przychody uzyskane z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw wydatkują na własne cele mieszkaniowe – a którzy nie nabyli uprawnienia do ulgi meldunkowej – znajdują pełne oparcie w konstytucyjnej zasadzie równości i w postulatach wyrażonych w art. 75 ust. 1 Konstytucji RP". Skarżąca podniosła, że w obowiązującym stanie prawnym, osoba która nabyła mieszkanie w roku 2005, miała prawo do skorzystania z ulgi z tytułu wydatkowania środków ze sprzedaży na własne cele mieszkaniowe, natomiast jej takiego prawa nie dano. W ocenie skarżącej, twierdzenie dotyczące niekonstytucyjności uregulowań związanych z ulgą meldunkową w sytuacji wydatkowania przychodu ze sprzedaży na własne cele mieszkaniowe, znajduje poparcie w stanowisku wyrażanym przez inne centralne instytucje państwowe, a organy podatkowe miały obowiązek uwzględnić je przy wydawaniu decyzji. Skarżąca podniosła również, że w dniu uzyskania zaświadczenia odnośnie zwolnienia z zapłaty podatku od spadków i darowizn, nie poinformowano jej w Urzędzie Skarbowym o obowiązkach związanych ze zbyciem lokalu mieszkalnego. W takiej sytuacji, organ podatkowy nie powinien czuć się zupełnie zwolniony z powinności przekazywania obywatelom informacji o przepisach prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (...). Zdaniem pełnomocnika strony, ostatnie zdanie zamieszczone w ust. 3 wskazuje, że został zniesiony obowiązek składania oświadczeń w celu skorzystania z ulgi meldunkowej. Pełnomocnik zarzucił również, że w trakcie postępowania podatkowego organ podatkowy nie pytał podatniczkę o ewentualne nakłady, poniesione w celu zwiększenia wartości lokalu mieszkalnego, a także nie uwzględnił w kosztach uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia zwolnienia przychodu uzyskanego przez skarżąca z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego. Skarżąca zarzuciła, że spełniła wszystkie warunki do skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej, a ewentualnie w związku z niezgodnością przepisów dotyczących tej ulgi z Konstytucją RP winna być zwolniona z obowiązku zapłaty podatku z uwagi na wydatkowanie dochodu ze sprzedaży na cele mieszkaniowe. W ocenie organu podatkowego, skarżąca nie dopełniła warunków formalnych przewidzianych w celu skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej, natomiast organy podatkowe nie są władne do oceny zgodności ustaw podatkowych z Konstytucją RP. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych według stanu prawnego, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2007 r. Zgodnie bowiem z art. 22 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588) ustawa zmieniająca u.p.d.o.f weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. Wyjątkowo, na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (...) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a – c ustawy, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) do dnia 31 grudnia 2006 r., stosuje się zasady określone w ustawie, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r. Ponadto, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 209, poz. 1316 ze zm.) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., stosuje się zasady określone w ustawie, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Skoro skarżąca nabyła lokal mieszkalny w drodze darowizny w dniu 31 października 2007 r., to do przychodu ze sprzedaży tego lokalu uzyskanego w dniu 30 grudnia 2008 r. stosuje się zasady określone w u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., co oznaczało możliwość skorzystania przez skarżącą z tzw. ulgi meldunkowej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia m. in. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, jeżeli podatnik był zameldowany w lokalu na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia, z zastrzeżeniem ust. 21 i 22. Stosownie do art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 126, ma zastosowanie do przychodów podatnika, który w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości, złoży oświadczenie, że spełnia warunki do zwolnienia, w urzędzie skarbowym, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika. Ostatecznie powyższy 14 – dniowy termin do złożenia oświadczenia został przedłużony mocą art. 8 ust. 3 zd. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 209, poz. 1316 ze zm.). Stosownie do tego uregulowania, podatnicy którzy m. in. nabyli nieruchomość w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., oświadczenie, o którym mowa w art. 21 ust. 21 ustawy, składają w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości. W przypadku skarżącej, celem skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej oznaczało to konieczność złożenia oświadczenia w terminie do 30 kwietnia 2009 r. Nie można zgodzić się z trafnością zarzutu podniesionego przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie, jakoby ostatnie zdanie zamieszczone w art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (...) wskazywało, że został zniesiony obowiązek składania oświadczeń w celu skorzystania z ulgi meldunkowej. W myśl tego uregulowania (art. 8 ust. 3 zdanie drugie) w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, 14 – dniowy termin określony w art. 21 ust. 21 ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r., nie ma zastosowania. W przepisie tym ustawodawca odwołał się wprost do sytuacji, o której mowa w zdaniu pierwszym tego ustępu. Oznacza to, że 14 – dniowy termin do złożenia oświadczenia nie ma zastosowania do podatników, którzy oświadczenie winni złożyć w terminie złożenia zeznania podatkowego, o którym mowa w art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. W ustępie 3 art. 8 jedynie przedłużono 14 – dniowy termin do złożenia oświadczenia do czasu złożenia zeznania rocznego przez podatnika w ustawowym terminie. Słusznie wskazały organy podatkowe, że skarżąca w wymaganym terminie, tj. do 30 kwietnia 2009 r. nie złożyła oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia przychodu ze sprzedaży nieruchomości. Wbrew twierdzeniom skarżącej, oświadczenia tego nie może zastąpić zgłoszenie aktualizacyjne na druku NIP – 3, złożone przez skarżąca w dniu 29 grudnia 2006 r. Zgłoszenie aktualizacyjne nie może spełnić roli oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia przychodu ze sprzedaży z uwagi na termin złożenia, a także jego treść. Ustawodawca w art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. określił, że oświadczenie to składa się od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości. Natomiast skarżąca, jak powyżej wspomniano, zgłoszenie aktualizacyjne złożyła w dniu 29 grudnia 2006 r., a więc nie tylko przed sprzedażą nieruchomości, ale również kilka miesięcy przed nabyciem lokalu mieszkalnego w drodze darowizny. Data ta powoduje, że faktu złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego w żadnym razie nie można powiązać z zamiarem skarżącej skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej. Ponadto z treści oświadczenia winno wynikać, że podatnik spełnia warunki do zwolnienia przychodu ze sprzedaży, tzn. że zameldowany był w sprzedanym lokalu na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia. Natomiast w zgłoszeniu aktualizacyjnym skarżąca informuje jedynie, że w sprzedanym lokalu zameldowała się (na pobyt stały lub czasowy) w dniu 1 września 2006 r. Organy podatkowe orzekające w sprawie zasadnie uznały, że z uwagi na niezłożenie przez skarżącą oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia, skarżącej nie przysługuje prawo do skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej. Nie znajduje więc usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f., jak również art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organy podatkowe konstytucyjnej zasady równości, wyrażonej w art. 32 ust. 1 oraz obowiązków organów państwa, wynikających z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżąca dla uzasadnienie tego zarzutu powołała się na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich RP, wyrażone w piśmie z dnia 13 maja 2009 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w piśmie tym Rzecznik Praw Obywatelskich RP nie wskazuje na niezgodność z ustawą zasadniczą uregulowań dotyczących tzw. ulgi meldunkowej. W ocenie Rzecznika, mimo że nowelizacja u.p.d.o.f była niekorzystna dla wielu podatników, to ustawodawca był uprawniony do podjęcia decyzji o wprowadzeniu ulgi meldunkowej (str. 2). Rzecznik wskazuje jedynie na niezgodność z ustawą zasadniczą przepisów przejściowych, zawartych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozbawiających prawa do skorzystania ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., wprowadzonego od dnia 1 stycznia 2009 r., podatników, którzy nabyli nieruchomość w latach 2007 – 2008, a przychody ze sprzedaży dokonanej po 31 grudnia 2008 r., wydatkowali na własne cele mieszkaniowe (str.3). Sytuacja ta nie dotyczy skarżącej, która zarówno nieruchomość nabyła, jak i uzyskała przychód ze sprzedaży w latach 2007 – 2008, a więc obu czynności dokonała w okresie obowiązywania ulgi meldunkowej. Odmienna jest też sytuacja skarżącej od wskazywanej w skardze sytuacji podatników, którzy nabyli nieruchomość przed 1 stycznia 2007 r. i dokonali sprzedaży w latach 2007 – 2008, albowiem skarżącej nie może dotyczyć zasada ochrony praw nabytych, wyrażająca się w możliwości skorzystania z ulgi mieszkaniowej, istniejącej przed 1 stycznia 2007 r., a dotyczącej osób wydatkujących przychody uzyskane ze sprzedaży na własne cele mieszkaniowe. Należy zwrócić uwagę, że z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynik nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa, charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną, powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Podmioty różniące się mogą być natomiast traktowane odmiennie. Jeżeli więc sytuacja skarżącej jest odmienna od opisanych wyżej dwóch grup podatników, to nieuzasadnione jest żądanie skarżącej odnośnie przyznania jej prawa do skorzystania z ulgi mieszkaniowej związanej z wydatkowaniem przychodów ze sprzedaży na własne cele mieszkaniowe (ulgi nie obowiązującej zarówno w momencie nabycia, jak i sprzedaży nieruchomości przez skarżącą). Podkreślenia wymaga też, że organy podatkowe nie są decydentem w sprawach ustalania kierunków polityki mieszkaniowej Państwa, o których mowa w art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, tak więc również i z tego względu zarzut naruszenia ustawy zasadniczej jest nietrafny. Bezpodstawny jest również zarzut nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych. Zgodnie z art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn (...). Zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego podlegają tylko nakłady zwiększające wartość rzeczy oraz zapłacony podatek od spadków i darowizn. Natomiast dokonane przez podatnika odpisy amortyzacyjne, przeciwnie niż twierdzi strona, zwiększają dochód do opodatkowania z tytułu zbycia rzeczy. Zgodnie bowiem z art. 30e ust. 2 u.p.d.o.f. podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, dokonanych od zbywanych nieruchomości. Skarżąca podniosła również, że organ podatkowy nie poinformował jej w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego o możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania udokumentowanych nakładów zwiększających wartość lokalu mieszkalnego, poczynionych w czasie jego posiadania. Należy jednak zwrócić uwagę, że organ podatkowy pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, jakie wydatki podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, przytaczając treść stosownych przepisów u.p.d.o.f. W trakcie postępowania odwoławczego skarżąca nie podnosiła jednak, aby poniosła jakiekolwiek udokumentowane nakłady zwiększające wartość sprzedanego lokalu, podlegające uwzględnieniu w kosztach uzyskania przychodu. Stąd też powyższe uchybienie organu pierwszej instancji, jako nie mające wpływu na wynik postępowania nie może skutkować uchyleniem decyzji. Nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty skarżącej, związane z nieudzielaniem podatniczce informacji o treści przepisów podatkowych. Jak przyznaje skarżąca, pobierając w Urzędzie Skarbowym zaświadczenie o zwolnieniu z obowiązku zapłaty podatku od spadków i darowizn, nie pytała o szczegóły związane ze skorzystaniem z tzw. ulgi meldunkowej. Wobec powyższego nie można zgodzić się z pretensjami skarżącej odnośnie nie poinformowania skarżącej o warunkach skorzystania z tej ulgi, jak również dotyczącymi rzekomo "władczego zachowania organu podatkowego oraz wykorzystywania swojej uprzywilejowanej pozycji w stosunkach z obywatelem." Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.