I SA/Wr 443/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. skarżąca, zastępowana w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu przez doradcę podatkowego, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tego żądania skarżąca wskazała, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty środków finansowych niezbędnych w aktualnej sytuacji życiowej strony. Skarżąca wyjaśniła, że aktualnie nie posiada stałego zatrudnienia a jedynym źródłem dochodów są dorywcze przychody z umów cywilno – prawnych. Dodatkowy stres (skarżąca jest w zaawansowanej ciąży) spowodowany brakiem możliwości finansowych dla spłaty wynikających z zaskarżonej decyzji kwot może spowodować nieodwracalne konsekwencje negatywne (zdrowotne) dla jeszcze nienarodzonego dziecka. W załączeniu strona przedłożyła kartę ciąży, decyzję z dnia [...] r. Starosty Powiatu Z. o uznaniu za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz informację o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2016 r. (PIT -11), z której wynika przychód za ten rok w wysokości 7.326 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z treści powołanego przepisu prawa, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga przy tym podkreślenia, że przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do ryzyka następstw o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), zaś wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Dodania też wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie bierze pod uwagę zarzutów kierowanych wobec skarżonej decyzji, albowiem wiązałoby się to z oceną jej legalności, a więc merytorycznym rozpoznaniem sprawy, która na etapie postępowania incydentalnego jest niedopuszczalna. Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej należy podnieść, że wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca powołała okoliczności takie jak brak stałego miejsca pracy (zaświadczenie o zarejestrowaniu jako osoba bezrobotna) i uzyskiwanie jedynie niewielkich przychodów z pracy dorywczej. Dodatkowo skarżąca wskazała, że spodziewa się dziecka, co potwierdziła załączając do wniosku kartę ciąży. Okoliczności te w ocenie Sądu nie stanowią przesłanek do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo o jakim mowa w ww. przepisie. Podstawą pozytywnego rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest bowiem ochrona strony przed wszystkimi negatywnymi skutkami jakie wiążą się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a jedynie przed takimi tylko skutkami, których naprawienie, po uwzględnieniu skargi, nie byłoby możliwe lub znacznie utrudnione. Nie sposób zaprzeczyć, że wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją może nieść za sobą stres dla zobowiązanej, jednakże nie jest to przesłanka do automatycznego zastosowania tej wyjątkowej instytucji. W takiej sytuacji należy przede wszystkim zwrócić uwagę na charakter decyzji, która ma być wykonana. W niniejszym przypadku jest to decyzja, która podlega restytucji, a to oznacza, że wyegzekwowane należności mogą zostać skarżącej zwrócone. Jej wykonanie nie prowadzi zatem, co do zasady do spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Co więcej, kwota ciążących na stronie należności jest stosunkowo niewielka, wynosi bowiem 12. 061 zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2012 a skarżąca nie ujawniła w jaki sposób jej sytuacja finansowa jest współkształtowana przez małżonka. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.