I SA/Wr 444/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Anetta Chołuj - sprawozdawca, Protokolant: starszy referent sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. w Wydziale I sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od spadków i darowizn I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adw. R. K. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym podatek VAT w kwocie 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1), art. 67a § 1 pkt 3) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm. – dalej powoływana jako Ordynacja podatkowa), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – K. z dnia [...] września 2014r. nr [...]odmawiającą Z. K. (dalej: strona, skarżący) umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w kwocie 103.003 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 3.810 zł ustalonego z tytułu nabycia spadku po zmarłej W. K.. Skarżący zwrócił się w dniu [...] lutego 2014 r. o umorzenie przedmiotowej zaległości podatkowej, uzasadniając wniosek złym stanem zdrowia podatnika oraz faktem, że obciążenie podatkiem zagraża jego egzystencji ponieważ może doprowadzić do utraty środków do życia. Na wezwanie organu skarżący dołączył oświadczenie o stanie majątkowym oraz dokumenty dotyczące ponoszonych wydatków, uzyskanych w 2013 r. przychodów i sytuacji zdrowotnej. Opisał także genezę powstania zaległości podatkowej. Organ podatkowy I instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] zwrócił się do Prezydenta W. o zaopiniowanie przedmiotowego wniosku. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]Prezydent W. nie wyraził zgody na umorzenie zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn. W uzasadnieniu tego stanowiska wskazano, że w sytuacji strony nie występują nadzwyczajne okoliczności uzasadniające umorzenie przedmiotowej zaległości, a strona posiada majątek o dużej wartości rynkowej ma zatem szansę wywiązać się z zobowiązania podatkowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia zaległości podatkowej, powołując się na brak zgody Prezydenta W. na przyznanie wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowej oraz wskazując, że nie dopatrzono się ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w przyznaniu wnioskowanej ulgi. Po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania podatnika Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy omówił uregulowanie wynikające z art. 4 ust 1 pkt 1) lit. g i art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tekst jednolity w Dz. U. z 2010 r. nr 80 poz. 526 ze zm. - dalej powoływana jako u.d.j.s.t.) w zw. z art. 209 Ordynacji podatkowej oraz art. 67 § 1 pkt 3) Ordynacji podatkowej w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 ze zm.). Organ podatkowy wywiódł z przywołanych przepisów zasadę, zgodnie z którą w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Wobec braku zgody przewodniczącego jednostki samorządu terytorialnego organy podatkowe nie mają możliwości przyznania wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Brak zgody podlega natomiast weryfikacji wyłącznie przy zaskarżeniu decyzji odmawiającej ulgi w spłacie do sądu administracyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej przywołał uzasadnienie postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2014 r., w którym wskazano, że nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności lub zdarzenia losowe uzasadniające zastosowanie tego rodzaju ulgi. Sytuacji materialnej podatnika, która pomimo, iż jest trudna, nie uznano za spełnienie przesłanki warunkującej umorzenie, ponieważ utrzymywanie się z renty nie jest zdarzeniem nadzwyczajnym. W opinii organu podatkowego sytuacja finansowa, nie będąca rezultatem zaistnienia niezależnych od podatnika okoliczności, nie stanowi czynnika decydującego o zastosowaniu ulgi w postaci umorzenia. Uzasadniano jednocześnie, że sytuację materialną tworzą nie tylko dochody pieniężne ale także posiadany majątek, również ten otrzymany w spadku. Zgodnie bowiem z art. 26 Ordynacji podatkowej, podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych należności. W przypadku skarżącego nabycie spadku spowodowało niewątpliwie przysporzenie majątkowe, z którego konsekwencjami spadkobierca musi się liczyć mając na względzie obowiązujący system podatkowy. Dyrektor Izby Skarbowej dokonał także analizy akt sprawy pod kątem występowania przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, w świetle ich ustawowego i konstytucyjnego znaczenia. Omawiając każdą z nich zaznaczył organ podatkowy, że są to przesłanki równorzędne, umieszczone w przepisie na zasadach alternatywy łącznej tzn. spełnienie ich łącznie albo każdej z osobna może stanowić o przyznaniu ulgi. Jeśli żadna z nich nie zostanie spełniona - organ rozpatrujący wniosek nie może przyznać ulgi. Stwierdził nadto, że to strona występująca z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych powinna powołać dowody lub wnioskować o przeprowadzenie ich przez organ w celu wykazania, że zachodzą szczególne okoliczności z uwagi na ważny interes podatnika lub interes publiczny mimo, że to na organach podatkowych spoczywa obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego Kończąc wywody prawne organ odwoławczy wskazał wynikający z brzmienia art. 67a Ordynacji podatkowej uznaniowy charakter orzekania przez administrację skarbową w przedmiocie ulg podatkowych i uwzględnianie w tym zakresie w znacznej mierze elementów natury słusznościowej. Przedstawiając sytuację wnioskodawcy Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną T.. Strona uzyskuje dochód z tytułu świadczenia rentowego w wysokości 821,03 zł miesięcznie, w 2013 r. dochód wyniósł 7.724,58 zł. Żona skarżącego otrzymuje również świadczenie rentowe w wysokości 809,18 zł miesięcznie, w 2013 r. jej dochód wyniósł 8.558,27 zł, z dniem 31 stycznia 2013 r. małżonka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na stan zdrowia swój oraz skarżącego. Małżonkowie zamieszkują w domu jednorodzinnym o powierzchni 163 m kw.; wysokość miesięcznych opłat eksploatacyjnych określono na kwoty: podatek od nieruchomości i podatek rolny 43,80 zł, woda i ścieki 41,00 zł, gaz 547,00 zł, energia elektryczna 120,00 zł, gospodarowanie odpadami 18,00 zł, telefony 82,00 zł. Pozostałe miesięczne wydatki wynoszą: wyżywienie 500,00 zł, leki 150,00 zł, wpłaty do Urzędu Skarbowego 50,00 zł. Strona posiada działkę rolną o powierzchni 4.100 m kw., nie posiada środków transportowych, oszczędności, udziałów lub akcji w spółkach prawa handlowego ani innych składników majątkowych, nie posiada również żadnych zobowiązań finansowych. Z informacji uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wynika, iż strona za lata 2010 - 2012 złożyła zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w podatku dochodowym od osób fizycznych, w których wykazano dochody z emerytur - rent krajowych w wysokościach 11.169,10 zł (2010 r.), 13.039,34 zł (2011 r.), 13.457,60 zł (2012 r.). Skarżący oświadczył, iż posiada I grupę inwalidzką i jest niezdolny do samodzielnej egzystencji, do akt sprawy dołączono kartę informacyjną z dnia [...] października 2013 r. dotyczącą stanu zdrowia strony z rozpoznaniem przepukliny rozworu przełykowego przepony, torbieli obu nerek, padaczki objawowej, nadciśnienia tętniczego, niedowładu lewostronnego, zespołu bólowego kręgosłupa lędźwiowego, zaburzeń depresyjnych. Zdaniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. przedstawione przez stronę argumenty nie wypełniają znamion sytuacji nadzwyczajnych. Skarżący wraz z małżonką utrzymują się z miesięcznych środków w wysokości ok. 1.630 zł, a tymczasem suma wskazanych miesięcznych wydatków, w tym opłat eksploatacyjnych wyżywienia, leków, opłat telefonicznych wynosi ok. 1500 zł, do dyspozycji pozostaje więc kwota ok. 130,00 zł miesięcznie. W kwocie wydatków nie uwzględniono 50,00 zł miesięcznych dobrowolnych wpłat strony na poczet przedmiotowej zaległości. Organ zauważył, iż wskazywane miesięczne opłaty za gaz w wysokości 547,00 zł dotyczą jak wynika z przedłożonej faktury VAT okresu jesienno - zimowego (odczyty na dzień 27.11.2013 oraz 27.01.2014), w którym to dom strony ogrzewany jest gazem, można więc przypuszczać, że w pozostałych miesiącach roku opłaty z tego tytułu są znacznie niższe. Organ podkreślił, że wykazana kwota zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę jest należna Gminie z mocy prawa. Nie leży w interesie publicznym jej umorzenie, ponieważ konieczność realizacji celów budżetowych nakazuje dbanie przez organy podatkowe, by należne Gminie środki pieniężne wpływały terminowo. Ulg w tym zakresie udziela się w wyjątkowych sytuacjach, zasadą jest natomiast regulowanie przez podatników zobowiązań wobec Gminy w terminie i w pełnej wysokości. Stosowanie takich ulg stanowi wyjątek od zasady równości i powszechności opodatkowania, jest więc z istoty rzeczy ograniczone. Ponadto, przedmiotowa zaległość podatkowa ma specyficzny charakter, gdyż jej powstanie związane jest z osiągnięciem określonej korzyści w postaci otrzymanego spadku. Nabycie spadku zależy wyłącznie od woli podatnika, zatem podejmując decyzję o przyjęciu spadku spadkobierca powinien uwzględnić koszty podatkowe z nim związane i dokonać oceny czy jego aktualna sytuacja finansowa pozwala na ich uiszczenie. W związku z powyższym przyznanie wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowej stanowiłoby istotne nadużycie instytucji art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i naruszyłoby zasadę zaufania obywateli do organów Państwa. Konkludując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że położenie strony, wykazane przez samą stronę oraz ustalone przez organ, nie jest wynikiem działania czynników szczególnych czy nadzwyczajnych, a w świetle tego jego sytuacja nie nosi znamion wyjątkowości, która wymagałaby uznania wystąpienia w sprawie ważnego interesu podatnika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący wskazał, że jest człowiekiem o znacznym uszczerbku na zdrowiu, który musi walczyć z machiną biurokratyczną. Strona zarzuca przede wszystkim, że nie zgadza się z operatem szacunkowym będącym podstawą ustalenia przedmiotowego zobowiązania. Zdaniem strony wysokość nieruchomość w nim określona jest za wysoka, tym bardziej, że płacąc podatek od gruntu rolnego jest jednocześnie posiadaczem działki inwestycyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego ustanowionego z urzędu, wniosła o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na wydaną w dniu [...]czerwca 2015 r. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, jednocześnie przedkładając ją do akt sprawy. Sąd oddalił wniosek strony skarżącej z uwagi na to, że załączona decyzja organu II instancji nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, bowiem przyczyną uchylenia w tamtej sprawie decyzji organu I instancji było nieprawidłowe ustalenie zakresu żądania strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem procesowym oraz prawem materialnym. Sądowa kontrola legalności uznaniowych decyzji sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008r., sygn. akt II FSK 660/07, opubl. Lex nr 485329). Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Unormowanie to oznacza, że organy podatkowe stosują obowiązujące przepisy prawa i przy podejmowaniu czynności mogą kierować się tylko nakazami i zakazami wprowadzonymi w tych przepisach. Oznacza to, że organy te nie mogą kierować się innymi, nie przewidzianymi w treści przepisów prawa przesłankami realizacji swoich zadań. Do takich pozaprawnych przesłanek należy zaliczyć subiektywne poczucie podatnika wystąpienia jego ważnego interesu prawnego w sprawie umorzenia jego zaległości podatkowej. Zgodnie z art. 67a ust. 1 pkt 3) Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Ponadto w przedmiocie wniosku o umorzenie zaległego podatku od spadków i darowizn organ podatkowy pierwszej instancji zgodnie z art. 18 ust. 2 i 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1) lit. g u.d.j.s.t. w związku z art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej zwraca się do właściwej jednostki samorządu terytorialnego o zajęcie stanowiska, które jest wyrażone w formie postanowienia, od którego nie przysługuje stronom zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Użyty w przywołanym przepisie zwrot "wyłącznie na wniosek lub za zgodą" jednoznacznie przesądzał, że wynikające z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej uprawnienia do udzielania ulg w spłacie podatków stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego mogą być realizowane przez organy podatkowe tylko z uwzględnieniem stanowiska organu jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok SN z dnia 10 lipca 2002 r., sygn. akt III RN 135/01, OSNP 2003, nr 13, poz. 300). Oznacza to, że brak zgody tego organu wyłącza możliwość pozytywnego dla podatnika rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie ulgi (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia2008r. sygn. akt II FSK 293/07). W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezydent W. nie wyraził zgody na umorzenie stronie zaległego podatku od spadków i darowizn. Organ ten wskazał na brak podstaw do umorzenia, uznając, że nie wystąpiły przesłanki przemawiające za przyznaniem ulgi stronie w żądanym zakresie. W kontekście tego stwierdzenia organu opiniującego nie można zapominać, że postępowanie w sprawie umorzenia zobowiązań podatkowych jest inicjowane na wniosek podatnika i w jego też interesie leży podanie do wiadomości organów wszystkich okoliczności sprawy przemawiających za zrezygnowaniem przez jednostkę samorządu terytorialnego (gminę) ze swojego dochodu (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 marca 2009r. sygn. akt I SA/Ke 417/08), tj. takie jego uzasadnienie, które prowadziłoby do przyjęcia przez właściwy organ wystąpienia przesłanki zastosowania ulgi podatkowej. Ponadto organy orzekające w kwestii udzielenia ulgi podatkowej zbadały i oceniły sytuację rodzinną, materialną i zdrowotną podatnika jako trudną, niemniej jednak zastrzegły, że taka sytuacja nie zawsze przesądza o wystąpieniu ważnego interesu podatnika, z uwagi na konieczność stwierdzenia, iż jest ona wyjątkowa, nadzwyczajna i obiektywna, a podatnik nie miał na nią wpływu. Zdaniem Sądu organy podatkowe słusznie również stwierdziły, że przyjęcie zaistnienia w stanie faktycznym sprawy przesłanki ważnego interesu podatnika nie jest równoznaczne – z uwagi na uznaniowy charakter udzielania ulg w spłacie zaległości podatkowych na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej - z obowiązkiem udzielenia ulgi. Nie sposób tym samym zarzucić organom podatkowym naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego w zakresie ich czynności i rozstrzygnięć podjętych na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej. Jednocześnie w świetle powyższego, w stosunku do tych zaległości podatkowych, które stanowiły dochody jednostek samorządu terytorialnego i co do których nie było zgody beneficjenta (Prezydenta W.) na ich umorzenie, bez względu na ocenę zasadności argumentacji podnoszonej przez podatnika, organy podatkowe - rozstrzygając w granicach swoich uprawnień na podstawie art. 67a ust. 1 pkt 3) Ordynacji podatkowej - mogły jedynie podjąć decyzję o odmowie ich umorzenia. Taki bowiem zakres uprawnień został nałożony na organy podatkowe przez ustawodawcę i to wolą ustawodawcy było w świetle przedstawionych powyżej przepisów, by stanowisko (w tym wypadku) Prezydenta W., było dla organów podatkowych rozpoznających wniosek o udzielnie ulgi podatkowej wiążące. Oceny tej nie mógł zmienić fakt związany z niezaskarżalnością wiążącego dla organów podatkowych postanowienia Prezydenta W.. Przede wszystkim jest to okoliczność wynikająca z przepisu prawa, tj. art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t. Związanie (wyrażonym w formie postanowienia) stanowiskiem organu jednostki samorządu terytorialnego spowodowało, że nawet jeżeli w ocenie organów podatkowych sytuacja podatnika (jego ważny interes) lub interes publiczny uzasadniałyby przyznanie ulgi, nie mogły one jej udzielić, jeżeli zgody na to nie wyraził organ tej jednostki samorządu terytorialnego. Tak ukształtowany przez ustawodawcę system współdziałania organów w procesie wydawania decyzji ulgowych, dotyczących podatków stanowiących dochód samorządu (art. 209 Ordynacji podatkowej), warunkował możliwość udzielenia przez organy podatkowe ulgi w decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej od uzyskania zgody przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego (Prezydenta W.) wyrażonej w formie wydanego na podstawie art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. postanowienia, na które nie przysługiwało zażalenie. Podnoszone przez skarżącego w toku całego postępowania okoliczności do-tyczące jego trudnej sytuacji życiowej, zdrowotnej i finansowej, o ile nie zostały uwzględnione przez współdziałającego przy wydaniu decyzji ulgowej beneficjanta (tu Prezydenta W.), nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organów podatkowych. Dlatego też w zakresie, w jakim odmowa udzielenia wnioskowanej przez podatnika ulgi znajdowała oparcie w stanowisku Prezydenta W., decyzje organów podatkowych zawierały prawidłowe rozstrzygnięcie, jedyne możliwe, dopuszczalne na podstawie art. 67a § 1 pkt 3) i art. 209 Ordynacji podatkowej, art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t.w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej, do podjęcia przez nie w tej sytuacji. Nie bez znaczenia w tej sprawie, na co zwrócił uwagę organ opiniujący oraz organy podatkowe jest to, że przedmiotowa zaległość podatkowa ma specyficzny charakter, gdyż jej powstanie związane jest z osiągnięciem określonej korzyści w postaci otrzymanego spadku. W rozpatrywanym przypadku wartość odziedziczonej nieruchomości to 873.300 zł. Nabycie spadku zależy wyłącznie od woli podatnika, zatem podejmując decyzję o przyjęciu spadku spadkobierca powinien uwzględnić koszty podatkowe z nim związane i dokonać oceny czy jego aktualna sytuacja finansowa pozwala na ich uiszczenie. Dotychczasowo powiedziane uzasadnia ocenę, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo, wbrew zarzutowi skargi, zastosował w sprawie art. 233 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej i decyzją z dnia 29 grudnia 2014 r. utrzymał w mocy, jako odpowiadającą obowiązującemu stanowi prawa, decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. Formułowane w skardze zarzuty dotyczące decyzji ustalającej skarżącemu zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn nie mogą zostać ocenione przez Sąd w postępowaniu dotyczącym ulgi podatkowej. Działając na podstawie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd przeprowadził ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji i pro-wadzącego do jej wydania postępowania podatkowego z punktu widzenia również innych obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Ocena ta obejmowała również, na zasadzie wynikającej z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2011 r. (sygn. akt II FPS 9/09), czynności podjęte w sprawie przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w zakresie wyrażenia zgody na umorzenie zaległości w podatku, będącego dochodem tej jednostki. W jej rezultacie stwierdził Sąd, że przy rozstrzygnięciu sprawy oraz procedowaniu organu podatkowego oraz Prezydenta W. nie doszło w sprawie do naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia Prezydenta W. z dnia [...]czerwca 2014 r. Dlatego – nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji - Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił. Orzeczenie o kosztach znalazło swoje uzasadnienie w treści art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).