I SA/Wr 45/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia stanowiska wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych do administracyjnego postępowania egzekucyjnego postanawia umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W piśmie z [...] kwietnia 2014 r. oraz urzędowym formularzu z [...] maja 2015 r. skarżący wniósł o udzielenie, jak to sformułował, pomocy prawnej w napisaniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia tut. Sądu oraz o zwolnienie o kosztów sądowych. W uzasadnieniu podważał prawidłowość postępowania przyznanego mu z urzędu radcy prawnego, który sporządził opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z 15 czerwca 2015 r. referendarz umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy wskazując, że pomoc taka postanowieniami z dnia 24 marca i 2 grudnia 2014 r. została już skarżącemu przyznana, a Sąd nie ma wpływu na działania podejmowane przez radcę prawnego wyznaczonego przez samorząd zawodowy. W sprzeciwie od orzeczenia referendarza skarżący stwierdził, że udzielona mu pomoc prawna była fikcyjna, a Sąd z racji wyboru organu samorządu zawodowego radców oraz, jak stwierdził skarżący, sprecyzowanie zakresu tej pomocy, jest odpowiedzialny za jakość udzielanej mu pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na fakt, iż Sąd postanowieniami z dnia 24 marca i 2 grudnia 2014 r. przyznał już skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć. Ustawodawca nie wyposażył zaś Sądu w prawo nadzoru nad działaniem radcy prawnego imiennie wyznaczonego przez samorząd zawodowy ani też do wyznaczenia (lub nakazania wyznaczenia) innego pełnomocnika. Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.) prawo pomocy, które jest przyznawane przez Sąd, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast zgodnie z art. 253 p.p.s.a. o wyznaczenie pełnomocnika Sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady samorządu zawodowego pełnomocnika. Ustanowienie zawodowego pełnomocnika, wymienionego w art. 244 p.p.s.a., odbywa się więc w dwóch etapach. Po pierwsze, sąd administracyjny wydaje postanowienie o przyznaniu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika (na podstawie art. 258 § 2 pkt 7, art. 260 w zw. z art. 254 § 1 p.p.s.a.), przy czym ustanowienie pełnomocnika jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa z mocy prawa (§ 2 art. 244 p.p.s.a.). Po drugie sąd, występuje do odpowiedniego organu samorządu zawodowego o wyznaczenie konkretnego pełnomocnika (art. 253 p.p.s.a.), który ma prawo do otrzymania wynagrodzenia i zwrotu wydatków z części budżetu sądu administracyjnego, na zasadach wynikających z art. 250 p.p.s.a. Wyznaczając pełnomocnika, organ samorządu powinien w miarę możliwości, w porozumieniu z pełnomocnikiem, uwzględniać sugestie strony co do jego osoby, jeżeli zostały zawarte we wniosku. Na wyznaczenie takiego pełnomocnika nie ma natomiast wpływu sąd administracyjny gdyż wskazanie konkretnej osoby należy do kompetencji właściwej korporacji zawodowej. Dlatego też, jak już wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie (zob. postanowienia NSA: z dnia 4 stycznia 2011 r., II OZ 1313/10, LEX nr 743790, z dnia 11 stycznia 2011 r., II OZ 1320/10, LEX nr 743797, z dnia 7 września 2011 r., I OZ 654/11, LEX nr 964712, oraz z dnia 22 grudnia 2011 r., II FZ 806/11, LEX nr 1151495), strona nie może wnioskować do Sądu o wyznaczenie kolejnej osoby do pełnienia funkcji pełnomocnika, jeżeli przyznane jej prawo pomocy w sposób przewidziany w ustawie zostało zrealizowane, czyli w sytuacji kiedy samorząd zawodowy wyznaczył imiennie pełnomocnika (por. Małgorzata Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 244 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex 2013). W przedmiotowej sprawie Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Żądanie podjęcia jeszcze innych działań w zakresie przyznania prawa pomocy, nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Skoro więc wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został już zrealizowany, postępowanie przed tut. Sądem wszczęte w tej sprawie kolejnym wnioskiem jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.