I SA/Wr 474/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi Z.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju smarowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący Z.T. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, ze względu na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że kwota ustalonego zobowiązania podatkowego znacznie przekracza jego dochody. W ocenie skarżącego, nieuwzględnienie przedmiotowego wniosku, spowoduje poważne problemy finansowe, które mogą skutkować utratą płynności i znacznym pogorszeniem sytuacji ekonomicznej firmy skarżącego, co również może doprowadzić do redukcji etatów, bowiem w celu wykonania decyzji skarżący będzie zmuszony do zaciągnięcia kredytu, którego koszty znacznie podwyższą wysokość określonego zobowiązania. Skarżący dodał, że nie bez znaczenia przy ocenie przedmiotowego wniosku, pozostają zarzuty podniesione w skardze. Na poparcie wniosku skarżący nie przedłożył żadnej dokumentacji obrazującej jego sytuację finansowo-majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanego unormowania wynika, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, a także - jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych - rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zatem, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. II OZ 52/05). Tym samym, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. I FZ 148/09). Oznacza to, że strona skarżąca jest zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. II FSK 502/09). W konsekwencji, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Jednocześnie zaznaczenia wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej nie był zasadny. Wyjaśnić bowiem należy, że o niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie może świadczyć odwołanie się do zarzutów skargi i ogólne powołanie się na wpływ decyzji na płynność finansową prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Brak bowiem szczegółowego zobrazowania obecnej sytuacji finansowej skarżącego, rozmiaru prowadzonej działalności, ilości zatrudnianych pracowników, nie pozwala Sądowi na ocenę, czy wykonanie decyzji może wyrządzić tak daleko idące skutki. Podkreślić jednocześnie należy, że choć egzekucja administracyjna zawsze wywiera negatywne skutki finansowe dla zobowiązanego, to nie zawsze te negatywne skutki prowadzą do skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, obowiązujące przepisy w zakresie postępowania egzekucyjnego, przewidują ochronę zobowiązanego, w szczególności w postaci stosownych zwolnień spod egzekucji zapewniających poszanowanie minimum egzystencji. Przyjąć więc należało, że skarżący nie wykazał, że wykonanie decyzji może wywołać skutki w postaci wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków W konsekwencji, Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.