I SA/Wr 484/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca ), Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protok Protokolant: Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów, reprezentowanego przez Dyrektor Izby Skarbowej w P. z dnia 3 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych. Skargę na w/w interpretację indywidualną Ministra Finansów (reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu) sporządził w imieniu A. Sp. z o.o. S.K.A. doradca podatkowy, który swoje umocowanie w sprawie legitymował – dołączonym do skargi – dokumentem pełnomocnictwa, udzielonym mu w imieniu skarżącej spółki przez komplementariusza (B. Sp. z o.o.), reprezentowanego przez Prezesa Zarządu – L.C. Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2012 r., doręczonym 7 maja 2012 r., Sąd wezwał podpisanego pod skargą doradcę podatkowego do uzupełnienia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia – poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. do przedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (dalej także: KRS) skarżącej spółki oraz spółki, która jest komplementariuszem w jej strukturze organizacyjnej. W odpowiedzi na to wezwanie, działający w charakterze pełnomocnika strony, przedłożył jedynie, potwierdzoną za zgodność z oryginałem, kserokopię odpisu z KRS komplementariusza strony skarżącej, tj. spółki B.Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270: dalej – p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przed Sądem przez organy albo osoby umocowane do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 p.p.s.a., w obu przypadkach, ustawodawca nakłada obowiązek wykazania umocowania odpowiednim dokumentem, który należy złożyć przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że w odniesieniu do podmiotów, których dane ujawniane są w Krajowym Rejestrze Sądowym, odpowiednim dokumentem potwierdzającym zasady reprezentacji jest odpis z tego rejestru. Dokument ten pozwala bowiem zweryfikować zasady reprezentacji takich podmiotów, tak co do składu osobowego organu zarządzającego, jak i samego sposobu reprezentacji. W przypadku jak rozpatrywany, tj. gdy podmiot o jakim mowa w art. 28 § 1 p.p.s.a. reprezentowany jest przez pełnomocnika, zastosowanie znajdzie dodatkowo art. 37 § 1 p.p.s.a., zobowiązujący pełnomocnika do dołączenia do akt sprawy, przy pierwszej czynności procesowej, dokumentu pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub uwierzytelnionego odpisu tego pełnomocnictwa. W takiej sytuacji jednak, dokument o jakim mowa w art. 28 § 1 p.p.s.a. stanowi część pełnomocnictwa procesowego w rozumieniu art. 37 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt V CSK 297/09; LEX nr 585907). W stanie faktycznym sprawy, pełnomocnik strony skarżącej dopełnił wymogu z art. 37 § 1 p.p.s.a., tj. wraz ze skargą złożył pełnomocnictwo do działania w sprawie, udzielone mu w imieniu strony skarżącej przez komplementariusza, działającego w osobie Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. – L.C. Nie przedstawił natomiast dokumentów wymaganych dyspozycją art. 29 p.p.s.a. Systemowe odczytanie art. 29 i art. 37 p.p.s.a. nie pozostawia natomiast wątpliwości, że w wypadku podmiotów o jakich mowa w treści art. 28 § 1 p.p.s.a., osoba działająca w charakterze ich pełnomocnika powinna przy pierwszej czynności procesowej nie tylko przedłożyć udzielone mu pełnomocnictwo, ale także dokumenty potwierdzające uprawnienie do działania w imieniu udzielającego pełnomocnictwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1266/11; LEX nr 821392). Wymaga podkreślenia, że z uwagi na złożoną formę prawną działalności strony skarżącej (spółka komandytowo-akcyjna, w której komplementariuszem była spółka z o.o.) dla wykazania należytego umocowania podpisanego pod skargą pełnomocnika, niezbędnym było przedłożenie odpisu dokumentu z KRS dotyczącego dwóch podmiotów, tj. strony skarżącej (czyli A. Sp. z o.o. S.K.A.) oraz spółki kapitałowej będącej jej komplementariuszem (B. Sp. z o.o.). Tylko bowiem w ten sposób można było ocenić, czy spółka-komplementariusz, udzielająca pełnomocnictwa w sprawie w imieniu strony skarżącej, po pierwsze, była umocowana do działania w imieniu podmiotu wnoszącego skargę, po drugie, czy jednoosobowa reprezentacja spółki-komplementariusza przez jej Prezesa Zarządu (L. C.) była zgodna z zasadami reprezentacji tej spółki ujawnionymi w rejestrze sądowym, a zatem, czy była skuteczna. Stwierdzając sygnalizowane braki formalne skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 kwietnia 2012 r., doręczonym w dniu 7 maja 2012 r., pełnomocnik skarżącej został zobowiązany do uzupełnienia (sanowania) tych braków poprzez wykazanie umocowania do jej wniesienia z uwzględnieniem wymogu z art. 29 p.p.s.a., w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Podkreślić przy tym trzeba, że w wezwaniu tym pełnomocnik strony został pouczony o obowiązku przedłożenia odpisu z KRS zarówno skarżącej spółki, jak i jej komplementariusza. Jak wynika z akt sprawy, w terminie wyznaczonym na uzupełnienie w/w braków, pełnomocnik złożył (potwierdzoną za zgodność) kserokopię odpis z KRS jedynie spółki B. Sp. z o.o. (tj. komplementariusza w spółce, która jest stroną w sprawie). Tym samym, pełnomocnik – pomimo pouczenia go o negatywnych skutkach wynikających z niewykonania w/w zarządzenia – nie przedłożył odpisu z KRS podmiotu, który wniósł skargę w sprawie oraz w imieniu którego działał L. C., udzielając pełnomocnictwa. Tylko należyte wykazanie umocowania osoby podpisującej i składającej skargę warunkuje natomiast przyjęcie, że skarga została złożona przez osobę uprawnioną do działania w imieniu skarżącej. Podnieść przy tym trzeba, że statuowane przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r., Nr 94, poz. 1037 ze zm.: dalej – k.s.h.) zasady reprezentacji spółki komandytowo-akcyjnej (działającej przez komplementariusza) nie zwalniały działającego w charakterze pełnomocnika od dochowania wymogu, jaki ustawodawca wprowadził dyspozycją art. 29 p.p.s.a. Obowiązek taki istniał w stanie sprawy, niezależnie od treści art. 137 § 1 k.s.h. Uzupełniająco należy również dodać, że wymóg z art. 29 p.p.s.a. pozostaje bez związku z rodzajem dokumentacji złożonej w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt II FSK 894/06; orzeczenie dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). Wykładnia systemowa art. 29 p.p.s.a., operującego pojęciem obowiązku wykazania umocowania "przy pierwszej czynności w postępowaniu", nakazuje przyjąć, że chodzi tu o postępowanie sądowoadministracyjne, a nie administracyjne. Wskazane okoliczności obligowały Sąd do stwierdzenia, że pomimo wszczętej procedury z art. 49 § 1 p.p.s.a., mającej na celu sanowanie braków formalnych, skarga nadal pozostaje dotknięta tego rodzaju brakiem, co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Wskazując na powyższe, Sąd nie stwierdził jednocześnie podstaw do kierowania kolejnego wezwania w tym trybie, tym razem bezpośrednio do skarżącej spółki. W ocenie Sądu, w świetle regulacji z art. 46 § 1 i 3 w zw. z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a., to na osobie, która w postępowaniu sądowym dokonuje czynności w imieniu reprezentowanego, spoczywa obowiązek wykazania stosownego umocowania. Wyrażone w tej kwestii stanowisko składu orzekającego jest powszechnie aprobowane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I GSK 62/10; orzeczenie dostępne na stronie j/w). Z tych wszystkich powodów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) w zw. z art. 29, art. 37 § 1 i art. 46 § 1 i 3 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę, o czym orzekł jak w pkt I postanowienia. Zawarte w pkt II postanowienia orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi znajduje umocowanie w treści art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a.