I SA/Wr 497/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011r.: oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. po rozpoznaniu odwołania E. K. i J. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia za 2011 r. wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Prezydent Miasta J. ustalił stronie skarżącej w wyżej wskazanej decyzji wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 26.882,00 zł. Opodatkowaniem objęto budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej [...] m² oraz grunty o powierzchni [...] m² (działki gruntu nr [...] i [...] położone w J., przy ul. [...]), również związane z działalnością gospodarczą. Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiot opodatkowania stanowi majątek wspólny małżonków zaś jeden z małżonków – E. K. – jest przedsiębiorcą i zajmuje sporną nieruchomość w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wyjaśnił organ, iż sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje opodatkowaniem zarówno gruntów, jak i budynków stawką podatku przewidzianą dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że działalność gospodarcza prowadzona jest tylko w części budynku. Odnosząc się argumentów podatnika w świetle których stan techniczny obiektów nie pozwala na ich wykorzystywanie do działalności gospodarczej organ pierwszej instancji uznał, że aktualny stan budynków nie jest zadowalający, lecz jako stan przejściowy, możliwy do przezwyciężenia na drodze bądź modernizacji zniszczonych obiektów bądź ich wyburzenia, nie stanowi przesłanki wyłączającej dany obiekt z opodatkowania najwyższymi stawkami podatkowymi. Z opodatkowania wyłączył natomiast organ budynek o powierzchni [...] m² posadowiony na działce nr [...] z uwagi na brak zadaszenia części przedmiotowego budynku. W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.) skutkujące nieuprawnionym przyjęciem, że opodatkowane grunty i budynki są w całości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Strona wskazała, że sporna nieruchomość została nabyta przez podatników w celach inwestycyjnych, poza działalnością gospodarczą. Uznając, iż część nieruchomości może być przydatna do prowadzonej przez E. K. działalności gospodarczej w formie A E. K., skarżący dokonali jej zaadaptowania na ten cel i wykorzystywaną część obiektów ujęli w ewidencji środków trwałych. Podkreślili, że dotyczyło to wyłącznie budynku o powierzchni [...] m² oraz gruntu o powierzchni [...] m². Przedsiębiorstwo nie mogło natomiast sprawować samodzielnego władztwa na pozostałą częścią nieruchomości, gdyż wszelkie czynności jej dotyczące wymagały zgodnej woli obojga małżonków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając ustalenia faktyczne i dokonaną prawną ocenę. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący są w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej współużytkownikami wieczystymi nieruchomości składającej się z działek gruntu oznaczonych geodezyjnie nr [...] i [...], sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe oraz współwłaścicielami położonych na nich budynków. W trakcie przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2010 r. oględzin nieruchomości (w ramach postępowań podatkowych dotyczących lat wcześniejszych) ustalono, że część powierzchni budynków wykorzystywana jest do prowadzonej przez jednego z małżonków działalności gospodarczej. Stwierdzono również, że na działce nr [...] znajduje się jednokondygnacyjny budynek o powierzchni około [...] m², którego część pozbawiona jest zadaszenia. Z protokołu z dnia [...] stycznia 2009 r. wynika ponadto, że nieruchomość przyjęto do ewidencji środków trwałych A wraz z adnotacją o adaptacji pomieszczeń budynku na powierzchni wynoszącej [...] m². Wskazując na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ drugiej instancji wyjaśnił, że o tym czy dana nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt jej posiadania przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, a nie sposób w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. Zatem sam fakt posiadania gruntu lub budynku przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, chociażby był on tylko jednym ze współwłaścicieli przedmiotów opodatkowania, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma bowiem znaczenia czy nieruchomość jest wykorzystywana do celów powadzenia działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to jak intensywnie. Nie ma również znaczenia cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, fakt czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa ani umowy zawarte pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Ponadto – zdaniem organu odwoławczego – bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność, iż skarżąca prowadzi bezpośrednią działalność gospodarczą jedynie w części pomieszczeń posadowionych na gruntach budynków. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że wykonuje jako ich właściciel wspólnie z małżonkiem, władztwo nad nabytą rzeczą i dokonała jej wprowadzenia do prowadzonej dla tej działalności ewidencji środków trwałych. W dalszej kolejności organ drugiej instancji odniósł się do powoływanej przez podatników okoliczności, że ze względów technicznych budynki znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, zgadzając się z organem pierwszej instancji, iż w sprawie nie występuje powoływana przez skarżących przesłanka wyłączająca zastosowanie stawki podatku od nieruchomości właściwej dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Stwierdził bowiem organ, że powoływane przez stronę okoliczności (brak uzbrojenia działki nr [...] oraz niespełnienie przez część pomieszczeń znajdujących się w budynku na działce nr [...] szczególnych wymogów sanitarnych) mają charakter przyczyn technologicznych i ekonomicznych, nie świadczących o trwałej i obiektywnej niemożności prowadzenia na opodatkowanej nieruchomości działalności gospodarczej. Za zasadne natomiast uznał organ odwoławczy wyłączenie przez organ pierwszej instancji z opodatkowania powierzchni budynku o wymiarze [...] m² położnego na działce nr [...] z uwagi na brak zadaszenia znacznej części budynku a tym samym brak podstaw uznania obiektu za budynek w rozumieniu tak prawa podatkowego, jak i budowalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wnieśli o ustalenie podatku od nieruchomości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania w zakresie dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej: O.p.) poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu części okoliczności istotnych dla sprawy. W uzasadnieniu skargi strona argumentowała, że stanowisko organów podatkowych wyrażone w zaskarżonej decyzji stoi w sprzeczności z orzecznictwem sądów administracyjnych i wskazała, że takie okoliczności jak cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, fakt czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa, zawarcie umowy pomiędzy właścicielami oraz niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej mają znaczenie przy ustalaniu zasadności opodatkowania najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Strona skarżąca wskazała, że w sytuacji gdy nie wszystkie nieruchomości posiadane przez daną osobę fizyczną mającą formalny status przedsiębiorcy są faktycznie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podatnikiem podatku od nieruchomości jest osoba fizyczna, jako właściciel, a nie jako przedsiębiorca. Podkreślono, że celem nabycia spornej nieruchomości nie było jej wykorzystywanie do działalności gospodarczej lecz inwestycja kapitału. W późniejszym czasie dopiero zaadaptowano część nieruchomości dla potrzeb prowadzonej działalności. Jednakże w posiadaniu przedsiębiorcy znajdowała się w 2011 r. wyłącznie powierzchnia budynków wynosząca [...] m² oraz grunt o powierzchni [...] m². Zdaniem skarżących, organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu powinny sprawdzić w jakim zakresie nieruchomość stanowi element składowy przedsiębiorstwa. Dopiero po dokonaniu takich ustaleń powinien zostać naliczony podwyższony podatek od nieruchomości, gdyż wyłącznie grunty wykorzystywane na działalność przedsiębiorstwa powinny być opodatkowane według stawek właściwych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd stwierdza, że w sprawie dokonano prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. w wysokości 26. 882, 00 zł, zasadnie obejmując opodatkowaniem budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m² oraz grunty o powierzchni [...] m². Przy wymiarze podatku od nieruchomości zastosowano właściwe stawki podatkowe, określone uchwałą Rady Miejskiej w J. z dnia 28 września 2010 r. Nr 623/LXXII/2012 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień w podatku od nieruchomości. Poddany kognicji Sądu spór dotyczy kwestii, jaką stawką podatku od nieruchomości należało opodatkować będące w posiadaniu podatnika grunty i budynki tj. stawką przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak twierdzi organ podatkowy, czy też według stawki właściwej dla budynków pozostałych, jak utrzymuje strona. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (przedmiot opodatkowania). Definicję nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowiąc, że za związane z tą działalnością uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W tym miejscu wskazać należy, że w istocie spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy w świetle powyższego przepisu, sam fakt posiadania przez osobę fizyczną o statusie przedsiębiorcy nieruchomości (niebędącej budynkiem mieszkalnym oraz gruntem związanym z tym budynkiem) w każdym wypadku powoduje po jej stronie obowiązek opłacania podatku od nieruchomości z uwzględnieniem najwyższych stawek podatkowych, przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stanowisko wedle którego, samo już posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej znajduje wyraz w części orzecznictwa sądowego, (por.: wyrok WSA w Opolu z 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 160/10, wyrok WSA w Rzeszowie z 24 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 729/11; wyrok WSA w Gdańsku z 7 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1294/11; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt FPK 3/00). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela jednak wyrażonego w powołanym orzecznictwie poglądu i co do zasady aprobuje stanowisko zawarte w ostatnio podjętych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10 i sygn. akt II FSK 2289/10, jak i wyrok z dnia 18 lipca 2012 r., II FSK 32/11). W wyrokach tych Sąd uznał, na tle konkretnych stanów faktycznych, że niezbędny jest warunek faktycznego wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej. Zatem w ocenie Sądu, przeprowadzona przez organy podatkowe wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest nieprawidłowa. Gramatyczna wykładnia omawianego przepisu mogłaby co prawda prowadzić do wniosków zaprezentowanych przez organy podatkowe w tej sprawie tj., że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę i znajdująca się w jego posiadaniu, bez względu na sposób jej wykorzystywania, czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek. O ile w przypadku przedsiębiorców niebędących osobami fizycznymi wnioski takie są logiczne, o tyle w przypadku osób fizycznych posiadających status przedsiębiorcy sprawa się komplikuje. Podmiot taki występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba można powiedzieć prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Wiąże to się z tym, że posiadająca status przedsiębiorcy osoba fizyczna dysponuje (znajduje się w posiadaniu) majątku, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej – majątkiem służącym realizacji pozamieszkaniowych potrzeb osobistych podatnika, a często również i jego rodziny. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10). Z uwagi na powyższe, w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość jest związana z przedsiębiorstwem skarżącej. W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel. Aczkolwiek ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu, to jednak nie jest to jedyne kryterium decydujące o takiej kwalifikacji np. gruntu czy też budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. W każdym razie warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek czy też grunt) przeznaczony na realizację niegospodarczych osobistych celów życiowych podatnika oraz jego rodziny (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 32/11). Skoro nie ma wątpliwości, że nieruchomość należąca do osoby prawnej jest opodatkowana co do zasady wg najwyższej stawki podatku od nieruchomości, to akceptacja stanowiska, że w przypadku osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem z uwzględnieniem najwyższej skali winny podlegać tylko nieruchomości faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej (tzn. wchodzące w skład prowadzonego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego), stanowiłoby o istnieniu nieuzasadnionej asymetrii między sytuacją prawną osób fizycznych i osób prawnych. W praktyce gospodarczej spotkać się bowiem można z przypadkami, w których należące do osób prawnych nieruchomości o charakterze niemieszkaniowym nie są wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej, a nie zachodzą jednocześnie przewidziane przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyjątki, stanowiące podstawę do zastosowania innych stawek podatku od nieruchomości niż maksymalne. Uznać zatem należy, iż opodatkowanie spornych nieruchomości stawką jak dla związanych z działalnością gospodarczą jest możliwe jedynie w przypadku ustalenia w toku postępowania podatkowego, że mogłyby one choćby pośrednio służyć w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż organy podatkowe dokonały błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż zgromadzony przez nie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie że sporne grunty i budynki są własnością przedsiębiorcy i jako takie związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jak wynika bowiem z ustalonego stanu faktycznego sporna nieruchomość położona w J. przy ul. [...] numer [...] została nabyta przez stronę skarżącą w 2008 r. Zgodnie z informacją z rejestru gruntów stanowiące zakupioną nieruchomość działki gruntów o numerach [...] oraz [...] stanowią tereny o charakterze przemysłowym. W dniu [...] września 2008 r. E. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A w zakresie handlu i przetwórstwa mięsnego zgłosiła zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, w tym między innymi jako jedno z miejsc wykonywania działalności wskazując adres spornej nieruchomości tj.: "[...]-[...] J, ul. [...] [...]". W latach następnych strona skarżąca dokonywała adaptacji poszczególnych części obiektu stopniowo przystosowując pomieszczenia do prowadzonej działalności. W tym też celu w nieruchomości przeprowadzane były odpowiednie remonty. Wniosek ten można wyprowadzić ze znajdującego się aktach sprawy pisma z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowalnych, w którym to piśmie strona wyraźnie wskazuje na dokonywane przez nią kolejne adaptacje pomieszczeń umożliwiające wykonywanie w nich działalności gospodarczej. Ponadto z przedstawionych przez stronę protokołów przekazania środka trwałego z dnia [...] grudnia 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. oraz dowodów zmiany wartości środka trwałego (WT) wynika stopniowe zwiększanie wartości środków trwałych i kolejne adaptacje oraz remonty i modernizacje pomieszczeń z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w świetle których nabyty przez stronę skarżącą obiekt (grunt i budynek) stanowi teren o charakterze przemysłowym i stopniowo przystosowywany jest do potrzeb prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej przyjąć należy, że sporna nieruchomość już w momencie zakupu przeznaczona była do działalności gospodarczej i konsekwentnie w poszczególnych latach była do tej działalności wykorzystywana w coraz większym zakresie. Potencjalnie więc cała nieruchomość mogła być przeznaczona do realizacji określonych zadań gospodarczych. W tej sytuacji, gdy cechy spornej nieruchomości i rodzaj prowadzonej działalności wskazuje, że mogą być one wykorzystywane do tej działalności to słusznie przyjęły organy podatkowe, że do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również grunty i budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika do prowadzonej przez niego działalności. Tym samym należy uznać, że sporna nieruchomość została nabyta przez osobę fizyczną działającą jako przedsiębiorca i są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnosząc się podnoszonej w skardze okoliczności, iż strona nie wprowadziła części przedmiotowej nieruchomości do ewidencji środków trwałych, nie dokonywała od niej odpisów amortyzacyjnych, nie wliczała jakichkolwiek wydatków na te część w poczet kosztów uzyskania przychodu, nie wliczała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jakichkolwiek nakładów remontowych, modernizacyjnych w poczet pośrednich lub bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów zauważyć należy, że powyżej wymienione okoliczności nie są jedynym kryterium decydującym o zakwalifikowaniu gruntów czy budynków jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a o przeznaczeniu tym decydować powinien całokształt okoliczności rozpoznawanej sprawy. Dodać należy, że w sytuacji gdy – jak to ma miejsce w sprawie – tylko jeden z małżonków prowadzi działalność gospodarczą (jest przedsiębiorcą) a z okoliczności sprawy wynika, że nieruchomość związana jest z tą działalnością bez znaczenia pozostaje fakt, iż nabyta została przez obojga małżonków pozostających w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. Sąd stwierdza również, że dokonane przez organy podatkowe ustalenia w powyższym zakresie poprzedziło postępowanie, w którym uczyniono zadość zasadom procesowym określonym w Ordynacji podatkowej, w tym zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zasadzie kompletności materiału dowodowego (art. 187 § 1). Zatem za chybiony należy uznać zarzut skargi naruszenia dyspozycji art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu okoliczności istotnych dla sprawy. Ponadto, w sprawie jako dowód, zebrano i dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia. Następnie zebrane całościowo dowody wyczerpująco rozpatrzono dokonując ich prawidłowej, logicznej i wszechstronnej oceny. W sprawie znalazła zatem odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Powyższe potwierdza niezasadność zarzutu naruszenia wskazanego przepisu. Wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2012, poz. 270) - skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.